TVDW 25/09/2016 - The Butts Band - Sweet Danger (1974)

Tja, wat doe je dan als je zanger plots doodligt in een badkuip in Parijs? En als die zanger Jim Morrison heet? Dan start je gewoon een nieuw groepje, toch? Het is wat Robbie Krieger (links op de foto) en John Densmore, resp. gitarist en drummer van The Doors, deden. Ze bedachten, nadat ze samen met Manzarek nog twee Doors-platen zonder Morrison hadden uitgebracht, de wat rare naam The Butts Band, wat in 1974 een fijne debuutplaat opleverde. Een aardige, laidback variant op southern rock, reggae en blanke soul. Maar neen, het was vanzelfsprekend geen Doors. Dus de plaat zonk al snel weg in anonimiteit - net als, na nog een tweede plaat, de groep zelf.

Enkele weken terug kreeg ik een pakketje in de brievenbus, met daarin die debuutplaat van The Butts Band. Opgestuurd door Joan & Sean uit Utah, twee van mijn Instagram-muziekvriendjes die wisten dat ik naar dat schijfje op zoek was. In de liner notes lees ik trouwens dat de bassist in deze band - zoals bekend had The Doors geen bassist in de rangen, die functie werd waargenomen door het pedalenwerk van organist Ray Manzarek - Phil Chen was. Phil Chen! De Jamaicaan die speelt op enkele dikke hits van Rod Stewart, maar ook te gast is op het Starfleet Project van Brian May en Eddie Van Halen!

Trouwens, geen Jayhawks-tvdw deze week, al hield ik er in aanloop naar het concert in De Roma wel rekening mee. Maar neen, het concert viel me wat tegen. Had ik er een tvdw uit moeten wringen, zou het Two Hearts - uit "Tomorrow The Green Grass" - zijn geworden. Over het algemeen kon het optreden me echter maar matig boeien. Weinig bezieling, geen interactie en zelfs een zekere koelte op het podium, een hobbelige setlist...

TVDW 19/06/2016 - The Jayhawks - Quiet Corners and Empty Spaces (2016)

Eigenlijk is het simpel, en vermoedelijk heb ik het ook al gezegd bij een vorige tvdw van The Jayhawks. Zolang de groep het driehoekje van de drie B's bespeelt - Byrds, Big Star, The Band - zit alles snor. Het leverde in het verleden al prachtplaten op als "Tomorrow the Green Grass", "Smile" en "Rainy Day Music". Maar Gary Louris heeft ook de onhebbelijke gewoonte om soms wat stoorzendertjes in zijn muziek te stoppen. Zijsprongetjes richting rock of psychedelica die gewoonweg minder goed werken. Enige reden die ik kan bedenken is dat hij het formulematige van de succes,euh,formule wat beu is. Ik snap het wel enigszins, het is dan ook een dunne lijn. Komt hij weer eens met die meerstemmige midtempo songs zal iedereen al snel zeggen "daar zijn ze weer". Op de nieuwe plaat "Paging Mr. Proust" gaat het fout in een vervelend nummer als Ace, waar Louris krampachtig de grenzen opzoek. Op andere momenten flirt de groep wel eens met de cliché's uit de eigen cataloog. Zelfs in titel lijkt Lovers of the Sun wel een doorslagje van eerdere zonneliedjes. Maar elders lukt het wel: braafjes tussen de lijntjes kleuren en toch met een vintage prachtsong komen. Zoals bij de openingstrack en tvdw.

TVDW 24/04/2011 - The Jayhawks - All the right reasons (2003)

Wie ben ik om te redetwisten met mijn dochter, of om haar oordeel in twijfel te trekken? "Dat nummer moet je deze week op je blog zetten", suggereerde ze, nadat ze All The Right Reasons had beluisterd en vervolgens vijf keer op repeat duwde.

The Jayhawks kampeerden al enkele weken in de wagen. Het is een groep die bij mij weinig verkeerd kan doen. "Weinig", dus niet "niks" - want de cd Sound Of Lies vond ik maar een misbaksel. Daartegenover staan de talrijke pareltjes die zowel te vinden zijn op het rootsy, landelijke "Tomorrow The Green Grass", als op de toegankelijke popplaat "Smile" en op de voorlopig laatste plaat "Rainy Day Music".

TVDW 13/02/2011 - Cold War Kids - Flying Upside Down (2011)

"De nieuwe plaat is wat meer mainstream", las ik ergens in Blog Country. Komende uit indie-hoek is dat een beleefde manier om te zeggen dat het niet (meer) goed is, natuurlijk. Onzin. "Mine is Yours", de nieuwe van Cold War Kids (die ik bij hun vorige album leerde kennen via Hannes - dank Hannes), nestelt zich knus tussen Kings of Leon en Raconteurs. Spannende, wijdse gitaarrock die met een gezonde dosis cockiness wordt gebracht.

Eigenlijk stonden The Jayhawks in de steigers om met de tvdw te gaan lopen. Het heruitgebrachte "Tomorrow The Green Grass" blijft een heerlijke lap rootsy rock in de lijn van Band, Byrds en Brothers (Everly, that is). Maar toen ik zaterdagavond bij het joggen "Mine is Yours" opgooide, konden The Jayhawks, alle sympathie ten spijt, toch inpakken. Tvdw Flying Upside Down sluit die nieuwe plaat op een geweldige manier af. Bevlogen rock in alle betekenissen van het woord.

TVDW 25/10/2009 - Monsters of Folk - Dear God (sincerely M.O.F.) (2009)

Phew, om te duizelen, zo'n drukke week. Qua muzikale input dan toch. Dan heb ik het niet louter om het voorbereidende werk voor www.detroitbreakdown.be. Daarbuiten stond maandag nog het concert van Athlete op het programma, in de Botanique en samen met Shamrockske Nico. Aangename avond, al vond ik dat de groep zeker in het begin minder imposant was dan op plaat. Gelukkig waren er genoeg sterke nummers om niet te vervelen. Een extraatje bood de electriciteitspanne midden in de set - zoiets levert altijd leuke momenten op. Verderop in de week kreeg de ipod niet een, niet twee maar drie albums te verwerken die mogelijk zullen worstelen om een plaatsje op het eindejaarslijstje. Er was de nieuwe Echo & the Bunnymen, en het (eenmalige?) samenwerkingsverband tussen The Glimmers en Tim Vanhamel (Disko Drunkards). Twee platen die de volgende weken nog luisterbeurten verdienen. Meest indrukwekkend was echter Monsters of Folk, met vier songwriters die in andere groepen al naam hebben gemaakt (wiki maar even naar hun achtergrond). Het full album is een heerlijke ontdekking, met songs die me doen denken aan Petty, Travelling Wilburys, CSN&Y en The Jayhawks. Voorwaar grote referenties - doodjammer van die dwaze groepsnaam. De tvdw is de single, die de aandacht trekt door de mooie falsetto en het opmerkelijke instrumentarium. Die harp is een al even markante toets als bijvoorbeeld dat clavecimbel op die debuutplaat van Portishead. An earcatcher, mocht zoiets bestaan.

http://www.sendspace.com/file/0yf87c

TVDW 29/03/2009 - Mark Olson & Gary Louris - Saturday Morning on Sunday Street (2008)

Ik zal eens een mailtje met excuses richting Minneapolis moeten sturen. Blijkt nu namelijk, bij het herbeluisteren van 'Ready for the Flood', dat de cd van de heren Olson en Louris gemakkelijk een plaats had verdiend in mijn 'Best of 2008' eindejaarslijstje. Destijds blijkbaar net iets te snel doorgenomen, die plaat, want oh wat blijkt 'ie mooi.

Louris en Olson hadden natuurlijk al langer een wit voetje bij mij, te danken aan hun heerlijke platen die ze als The Jayhawks opnamen. Op een bepaald moment bleek het water tussen het songschrijversduo echter te diep - Olson verliet de band (zijn soloplaat vond ik maar saai), terwijl Louris onder de originele groepsnaam wel nog platen bleef uitbrengen (waarvan er toch minstens één erg geslaagd was). Ik zag 'm ooit in de Handelsbeurs, fijn concert was dat.

Nu zijn de twee blijkbaar terug vriendjes geworden. Het resultaat is Ready for the Flood, een plaat die een meer aards geluid kent dan de gepolijstere spullen van The Jayhawks, en die opgenomen werd onder leiding van Chris Robinson van the Black Crowes.

Een Black Crow die enkele Jayhawks begeleidt - het moet daar nogal een volière geweest zijn.

http://www.sendspace.com/file/0bwee7

TVDW 17/09/2006 - David Baerwald - AIDS & Armageddon (1992)

De beste bassist van het land woont in Zottegem - al is dat vooralsnog een goedbewaard geheim - en hij staat bekend als "The Orf Man". Ik mag me gelukkig prijzen af en toe wat muzikaals met hem te ondernemen (uitwisseling van cd's, een muziekquiz, een concert), en regelmatig geven we mekaar ook tips per email. Zo vroeg hij me amper twee enkele dagen terug of ik ooit gehoord had van David + David. Toeval wou dat ik hun (enige) album "Boomtown", waar het radiohitje "Swallowed by the cracks" op staat, nog op vinyl heb thuis. Een van de twee Davids, Baerwald, scoorde nadien nog een radiohit met AIDS & Armageddon, zo schrijf ik Orf Man op mail. Twee dagen later loop ik in Puurs rond op de uitverkoop van de lokale bibliotheek (een uitverkoop die me vorig jaar zo'n 16 cd's opleverde, waaronder iets van de Alan Parsons Project dat het toen tot TVDW schopte). And guess what? Baerwalds cd "Triage" ligt er te grabbel voor 1 euro. Eens te meer bewezen: toeval bestaat niet.
Dit jaar was ik overigens wat minder gulzig (of was de oogst wat minder?). Ik wist me te beperken tot zes cd's: Lovesexy van Prince, een best of van Art Blakey & the Jazz Messengers, het doorbraak-album van The Jayhawks, de verzamelaar Giant Steps en een soundtrack die mogelijk binnenkort nog wel een TVDW zal opleveren. En Triage dus, een ferm anti-oorlogsstatement van een plaat, met naast de apocalyptische songs en de hoes - bebloede handen op een achtergrond van Stars & Stripes - ook nog eens strijdvaardige liner notes. "This is dedicated to George Bush in the sincere hope that there is a God and that He is vengeful beyond all comprehension", valt er te lezen.
Baerwald zou nadien de slotsong schrijven voor de soundtrack van Moulin Rouge en zou een van de drijvende krachten worden achter "Tuesday Night Music Club" van Sheryl Crowe - al eindigde die samenwerking in een bitter dispuut tussen de twee. Z'n song AIDS & Armageddon blijft dertien jaar na datum de beste muzikale schets van de vreselijke ziekte sinds de Kleine uit Minneapolis het had over "the big disease with a little name". "I'm afraid of my own future / I'm disgusted by my past / I wake up dreaming every morning / About some chemical blast / My brain full up of questions that I'm too afraid to ask." Voeg daarbij een hoekige, strakke rocksong en je hebt ruimschoots voldoende voor een TVDW.

http://www.sendspace.com/file/qt2fsm