TVDW 20/01/2013 - Grizzly Bear - Gun-Shy (2012)

Inhaalbeweging, hoofdstuk 2. Nog even terugbladeren naar dit interessante lijstje www.metacritic.com/feature/top-ten-lists-best-albums-of-2012 (ik weet het, ik zou hier een hyperlink moeten plaatsen maar ik weet nog altijd niet hoe dat moet).

Plaat nummer 6, die van Grimes, haalde de vorige tvdw binnen. Deze week hield ik de nummer 3 uit het lijstje tegen het licht, het bejubelde "Lonerism" van Tame Impala. Nou nou, wat een slap soepje. Heel wat pretentieuze psychedelische sfeertjes, maar oh zo weinig songs. Beetje een Mercury Rev du pauvre. Doorspoelen! Dan liever de twee platen die ex aequo op plaats 13 belandden. "Bloom" van Beach House blijkt mooi, erg mooi, maar "Shields" van Grizzly Bear greep me toch nog sneller bij het nekvel. Warm, complex, breed en af en toe met dat grootse, wat dwarse geluid van Arcade Fire. Al doet de tvdw meer denken aan het subtiele van The Shins.

TVDW 19/07/2009 - The Phenomenal Handclap Band - Testimony (2009)

De naam mag dan al erg belachelijk zijn, maar het debuut van The Phenomenal Handclap Band is best boeiend. Anno 2009 brengt een bende hippe youngsters een plaat uit die volledig klinkt als iets wat tussen 1973 en 1978 werd opgenomen. Raar. In het beste geval kan je PHB omschrijven als een kruising tussen Beck en Curtis Mayfield. Soms hebben ze veel te veel tijd nodig om tot een song te komen, en niet alle tracks op het debuut zijn even geslaagd, maar toch: leuk luistervoer.

Ik genoot deze week ook van Mercury Rev in het Rivierenhof (ideaal feeëriek decor voor dergelijke muziek), van het okselfrisse hobbygroepje Tinted Windows (waarin een Smashing Pumpkin, een Cheap Trick, een Hanson en een Fountain of Wayne zetelen) en zelfs van een guilty pleasure als Savage Garden (hun tweede cd Affirmation herbergt leuke sugar coated pop). Maar de tvdw gaat naar dit achttal uit New York.

http://www.sendspace.com/file/sh87d1

TVDW 21/12/2008 - Björn J:son Lindh - Bulldog (1973)

Tijd voor een persoonlijke favoriet uit de afdeling seventies funky jazz, het geweldige Bulldog van Björn J:son (sic) Lindh. Deze week verdiepte ik me in drie van 's mans platen, en dit nummer dreef opnieuw boven. Lindh is jazzfluitist wiens 5' of fame kwamen toen de twee B's van Abba hem vroegen om de dwarsfluitsolo te spelen op One Night in Bangkok van Murray Head. Lindh had toen al een aantal knappe jazzplaten op zijn actief, en speelde in 1975 ook al mee op de titelloze plaat van Abba. Ook in zijn jazzplaten duikt trouwens een Abba-connectie op: de vorig jaar overleden Ola Brunkert zit achter de drums.

Intussen is het eindejaar, dus tijd voor een muzikale round-up. In de vorm van een top 10? Waarom niet. De eerste twee posities zijn met overtuiging ingenomen en tekenen zich af van de rest. De acht overige plaatsen zijn onderling inwisselbaar, ik heb ze gerangschikt in functie van 'meest beluisterd in het afgelopen jaar'.

1. TV on the radio - Dear science,
2. The Feeling - Join With Us

3. Grace Jones - Hurricane
4. Jamie Lidell - Jim
5. Tim Grimm - Holding up the world
6. Dido - Safe trip home
7. Cut Copy - In Ghost Colours
8. Aimee Mann - @#ù&! Smilers
9. Lindstrom - Where You Go I Go Too
10. MGMT - Oracular Spectacular

Verder leuk werk van Death Cab For Cutie, Kooks, Steve Winwood, Etienne Daho, Mercury Rev (vooral voor hun overweldigende concert), Keane, The Hold Steady, Raconteurs, Liam Finn en Martina Topley-Bird. Geweldige singles van The Killers, The Black Kids, MGMT, The Script, Kooks.
Oh ja, en fuck Fleet Foxes.

Beste tv-moment: Tom Lenaerts die in De Slimste Mens het trefwoord Arno krijgt. Na obvious associaties als Oostende en TC Matic geeft hij een weergaloze derde: "overroepen". Big ups for Lenaerts!

De tvdw bijna vergeten, maar hier is 'ie. Enjoy en happy x-mas...

http://www.megaupload.com/?d=MLCLQSIQ

TVDW 11/05/2008 - MGMT - Electric Feel (2008)

Af en toe eens een hype uit de modderige poel vissen en tegen het licht houden, het kan nooit kwaad. Zo ontdek je nog eens wat. MGMT spreek uit management, duo uit NYC, was afgelopen week aan de beurt. Hun single Time to pretend is een van de singles van het moment. Neen, schrap dat, overdrijving werkt beter: Time to pretend is de single van het jaar. Full-cd oracular spectacular kreeg een productie mee van David Fridmann, de man die voor het feeërieke geluid zorgt bij Mercury Rev en Flaming Lips. 't Is er helaas een beetje te sterk aan te horen: Fridmanns invloed zorgt bij de zwakste tracks van de plaat voor teveel zweverigheid en te weinig zweet; teveel patchouli en te weinig punch. Voor mij had het wat meer in lijn met die single gemogen: meer synths en popelectro. Maar er staan ook sterke spullen op de cd, zoals de tvdw Electric Feel - falsetto funk for now people, en iets wat qua feel gemixt kan worden met iets van Prince ten tijde van Dirty Mind. Fntstsch nmmrtj om lekker luid te laten schallen uit de ldsprkrs.


http://www.sendspace.com/file/sjscu7

TVDW 27/02/2005 - Mercury Rev - Diamonds (2005)

Je moet er wel voor zijn, voor die dromerige muziek van Mercury Rev. Er zijn raakpunten met Grandaddy en the Flaming Lips, maar Mercury Rev maakt toch vooral muziek die enkel zij kunnen maken. Op de nieuwe cd The Secret Migration is het niet anders. Mercury Rev maakt originele, geïnspireerde muziek en verdient hulde omdat de groep, in weerwil van de huidige trends, het aandurft om een cd lang consequent anti-ironische songs te maken. Tegenwoordig moet popmuziek een dubbele bodem hebben en moeten songteksten 'smart' zijn, liefst nog met een zweem sarcastische cool er bovenop. Mercury Rev staat hier mijlenver van af. Dit zijn songs die wel een soundtrack lijken bij Alice In Wonderland; nummers die klinken als donkere sprookjes, met de ijle stem van Donahue voorop en met feëerieke thema's . Mocht Donahue Nederlandse teksten schrijven, hij zou het niet simpelweg over "een bos" hebben, eerder over "een donker woud". Dat soort poëzie zit in alle teksten, ook in "Diamonds", een van de betere tracks van de cd.