TVDW 17/04/2011 - The Fleetwoods - The Great Imposter (1961)

Van tafel vegen, die hippe dancegroepjes als LCD Soundsystem en die übercoole rockers als Cold War Kids. Gedaan met dat eigentijds lawaai, ruim baan voor the real stuff. The real stuff, dat is in dit geval het songschrijverstalent van Jackie DeShannon. DeShannon was de Carole King van haar tijd: iemand die songsmid was in dienst van anderen, alvorens onder eigen naam naar buiten te komen en hits te scoren. Ze was een songschrijver pur sang, die een simpel thema op een originele manier kon verpakken in songs die nauwelijks de twee minuten grens haalden. Thema verliefdheid? Dat werd dan de foutloze popsong When you walk in the room (een songtekst waarin het woord nonchalant mooi op zijn plaats valt - dat is kunst). Thema foute liefde? Dat werd Break-a-way, een song waar de zwarte Irma Thomas, de Soul Queen of New Orleans, een hit mee had (later volgde Tracy Ullman). Thema betoverende schoonheid? Dat werd Bette Davis' Eyes, later met wollige synths tot wereldhit gemaakt door Kim Carnes. Op persoonlijk vlak valt er ook veel te vertellen over DeShannon. Ze had naar verluidt relaties met zowel Elvis Presley als Jimmy Page, en trouwde uiteindelijk met soundtrack componist Randy Edelman, de man die onder meer het thema van... MacGyver schreef.

Waarom uitvoerig de loftrompet blazen over DeShannon? Omdat mijn niet aflatende speurtocht langs tweedehandswinkeltjes vorige week een pareltje opleverde: "Break-a-way The Songs of Jackie DeShannon 1961-1967". Uitgebracht door platenlabel Ace (archivarissen die even uitstekend werk leveren als Rhino), uitvoerig voorzien van boeiende liner notes, en met o.a. Helen Shapiro, Brenda Lee en Duane Eddy die allemaal materiaal van DeShannon ten gehore brengen. Ja, en ook The Fleetwoods staan op de cd, met een hit die George 'Star Wars' Lucas later ook gebruikte in zijn prent "American Graffiti."

Dit is muziek van voor de British Invasion, van voor Hendrix, The Who, Jefferson Airplane en MC5 - toen rock nog braafjes was en de hitlijsten bevolkt werden door naieve bubblegum pop, doo-wop en close harmony. Muziek ook die me meteen deed terugdenken aan mijn studententijd. Correctie: aan de weekends tijdens mijn studententijd. Eenmaal van het bruisende Leuven terug in het landelijke Heusden, zochten we namelijk op vrijdag- of zaterdagavond met enkele kameraden regelmatig The Shamrock op. Een oude bruine kroeg waar André en Rosa steevast muziek uit de sixties opzette. Ongetwijfeld kwamen er ook wat songs van DeShannon voorbij; wie weet zelfs dit nummertje van The Fleetwoods.

Tot slot nog een tranche de vie delen? Het afgelopen weekend maalde ik op twee dagen tijd 170 kilometer op de fiets, aan de zijde van mijn petekind. Het leverde weinig of geen lijntjes op richting tvdw - al hadden we het tijdens de tocht zowel over Lippy Kids van Elbow als over het verzameld werk van Samson & Gert (!). Maar het gaf me wel een heerlijk gevoel. Het leek - vrij naar Julian Barnes - alsof ze voor mij een plaats op de voorste rij hadden gereserveerd, in de circustent van de gelukzaligheid.

TVDW 09/04/2006 - Krista Detor - Mudshow (2006)

Het gebeurt wel vaker dat promo-mensen bij het verzenden van een aangevraagde cd nog snel een tweede, meestal minder bekende artiest in de enveloppe stoppen. Zo ook toen ik in Nederland de nieuwe Kim Carnes aanvroeg en in het mailtje las "ik zal er ook de nieuwe Krista Detor bijvoegen". Zelden iets om enthousiast over te zijn, dergelijke ongevraagde extraatjes - maar dat was ditmaal wel even anders. Wat heerlijk als je met weinig of geen verwachtingen een cd in de lader schuift en track na track wordt binnengezogen in een heerlijke cd, challenging preconceived ideas (met dank aan Howard Jones en zijn "New Song" ;-)). Zo werkte het alleszins met "Mudshow", blijkbaar al het tweede album van deze Krista Detor, een jongedame uit Bloomington, Indiana. Detor heeft een diepe stem en begeleidt zichzelf met vaak repetitieve pianopatronen; een combinatie die zorgt voor een warme, bezwerende sfeer. De groep rond haar speelt vooral met accordeon, banjo, cello en mandoline, op de drums wordt meer geborsteld dan gemept - wat een rootsy, folk geluid oplevert. Het resultaat van dit alles is een erg onopdringerige singer-songwriter plaat die boeit van begin tot einde, en die zowel fans van Neeka als van Tori Amos of Joni Mitchell zou kunnen aanspreken.
PS: Ik hoop binnenkort mijn radioblog nog eens aan de praat te krijgen en met nieuwe tracks aan te vullen; dan kunnen jullie meteen een eerste streepje Detor horen.

TVDW 02/04/2006 - Josh Rouse - It looks like love (2006)

Qua muziek een bijzonder mellow en vrouwvriendelijk weekend achter de rug, waarbij zowel Joan Armatrading opnieuw een draaibeurt kreeg (wat blijft "The Weakness in me" toch een fabuleuze ballad!), de Best Of van Bonnie Raitt nog eens doorgenomen werd ("Nick of Time" - nog zo'n fenomenaal nummer), een ouwertje van Carmel (jawel!) van onder het stof werd gehaald en zelfs Kim Carnes de cd-speler haalde (met haar nieuwste cd dan nog - inclusief een gastrol voor Chuck Prophet!). Maar het is uiteindelijk een man die met de TVDW gaat lopen, en nog wel één van de ongekroonde koningen van mellow music anno 2006. Josh Rouse zal wel eeuwig net onder de radar blijven vliegen, meer dan een occassioneel half radiohitje op Radio 1 zit er niet in, maar wat is die kerel intussen toch een mooi oeuvre bij mekaar aan het schrijven! Nieuwe cd "Subtitulo" is, met zijn amper 30' speelduur, misschien net iets te vroeg ter wereld gebracht - maar het is toch een heerlijk plaatje geworden. Rouse nam op vorige cd afscheid van Nashville (zie TVDW "Sad Eyes" op 27/3/2005) en woont nu in Spanje. Rouse is een oude ziel in een jong lichaam, iemand die het dolce far niente in een ingeslapen dorpje bezingt en met melancholie terugkijkt op de zomers van zijn jeugd. Samen met de op seventies leest geschoeide productie geeft dat een fijn resultaat: all smooth & soothing sounds, lekker laidback en lui. We moeten ons inhouden, of we beginnen aan een mixtape waarin Rouse gepaard wordt aan gelijkgestemde zielen en gelijkaardige songs. Even kijken, wat zou er zo al op die tape kunnen? "Cajun Moon" van JJ Cale bijvoorbeeld, gevolgd door "Hearts & Bones" van Paul Simon, dan het meer lichtvoetige werk van Bruce Cockburn (think "Wondering where the lions are"), iets uit het solowerk van G.W. McLennan, iets van World Party (bij voorkeur "Ain't gonna come till I'm ready") en om af te sluiten een ouwertje van Lloyd Cole, "Speedboat" bijvoorbeeld. Mellow maestro's of the world - unite and take over.