Saturday, December 22, 2012

TVDW 23/12/2012 - Heaven 17 - Penthouse & Pavement (1981)

Bon, de wereld is dus vooralsnog niet vergaan.

Maar best ook, anders zou niemand mijn eindejaarslijstje kunnen zien. En dat lijstje is, vlak na Wereldvrede en Global Warming, toch het allerbelangrijkste.

De albums waar ik in 2012 het meeste plezier aan heb beleefd:

1/ The Shins - Port of Morrow. Vijf jaar wachten werd beloond met opnieuw een perfecte popplaat. Foutloos.
2/ The View - Cheeky for a reason. Onmogelijk om niet te vallen voor de rafelige charme van deze groep, die zich ergens tussen Libertines, The Kooks en The Kinks beweegt.
3/ Keane - Strangeland. De grootste verrassing voor mij. En nog maar eens het bewijs dat 'commercieel' geen scheldwoord is.
4/ Mumford & Sons - Babel. Die zogenaamd 'moeilijke' tweede plaat bleek een groots album te zijn.
5/ Tom McRae - From the lowlands. De meest romantische plaat van het jaar - en het concert in de Gentse Handelsbeurs was ook prima.
6/ The Maccabees - Given to the wild. Ambitieus, soms op het randje van het pretentieuze. Een plaat die heel wat luisterbeurten vereist om tot bloei te komen.
7/ Great Lake Swimmers - New Wild Everywhere. Donkerbruine, herfstige plaat met mooie, onopdringerige luisterliedjes. En het concert in de Botanique was... ook prima.
8/ Tragically Hip - Now for Plan A. Die van Rival Sons en The Heavy moeten nog wat boterhammetjes eten, de meest spannende classic rock komt nog steeds uit Canada.
9/ The 2 Bears - Be Strong. De nieuwe Hot Chip kon niet helemaal overtuigen, maar Goddard's hobbyproject was wel raak. Vermakelijke, relativerende kruising tussen house en electronica.
10/ Cody Chesnutt - Landing on a hundred // Jessie Ware - Devotion. Amerikaanse inktzwarte retro-soul en Britse blanke gestileerde R&B.

En verder genoten van o.a. de platen van Emeli Sande, Chuck Prophet, The Producers, Ed Sheeran (dank, Elien) en de singles van Rudimental (dank, Bram). Concert van het jaar was - vanzelfsprekend - dat van Thomas Dolby in de Ancienne Belgique.

De tvdw heeft geen link met bovenstaand lijstje. Wel met het concert van Heaven 17, afgelopen maandag in het vernieuwde Depot in Leuven. Eentje dat ik meepikte, al was het maar om opnieuw een naam te schrappen uit mijn lijstje Oude Helden Die Ik Nog Live Wil Zien. Die eerste drie platen van Heaven 17 waren destijds toch een boeiende evolutie van new wave naar synthpop en blanke funk. Het concert ging aarzelend van start: van de grootse sound waarvoor Ware en Gregory op "The Luxury Gap" bekend waren, bleef weinig over. Pas toen in de tweede helft ouwertjes als Fascist Groove Thang werden bovengehaald, viel alles in de plooi. Met een mooi eerbetoon aan The Associates, met een aan Kraftwerk refererende elektronische versie van You've lost that lovin' feeling, en met een donkere versie van het iconische Being Boiled - de allereerste song die Ware, toen nog bij The Human League, schreef. Hoogtepunt was een langgerekt, nog steeds fris klinkend Penthouse & Pavement, waarin bassist Julian Crampton (zie ook Incognito, en dat lekkere baslijntje op Tribute van The Pasadenas) een fijn solomoment opeiste.

Labels: , , , , , , , , , , ,

Wednesday, October 24, 2012

TVDW 21/09/10/2012 - Tom McRae - All that's gone (2012)

Wat een zielsmooie plaat is die "From the lowlands" toch. Eentje met enkele songs die diep, erg diep graven - en waarin McRae zich weet te meten met de allergrootsten. Een pak sterker ook dan zijn vorige twee albums. En eentje die hij uitbracht in eigen beheer, "omdat de platenfirma er vermoedelijk toch geen raad mee wist", aldus de man zelf tijdens zijn soloconcert in de Gentse Handelsbeurs. De tvdw is een beetje lukraak gekozen, want ik had makkelijk een van de drie of vier andere pareltjes van de cd kunnen kiezen.

Labels:

Monday, July 09, 2007

TVDW 08/07/2007 - Blue Öyster Cult - Me 262 (1974)


Weinig muziek beluisterd afgelopen week, buiten dan op het Cactusfestival gisteren. Daar een sterke Buffalo Tom gezien, die weliswaar net iets teveel trage nummers speelden om de spanning in de set te houden (+ een overbodige cover van the Rolling Stones - als ze dan toch wilden coveren, dat ze dan hun versie van That's Entertainment van the Jam bovenhaalden). Tom McRae kwam nadien met een romantische, naar festivalnormen erg stille set. Minder beklijvend dan zijn concert in Brussel paar maanden terug (zie tvdw van toen), maar toch nog beresterk. Gabriel Rios was de laatste die ik zag: een mooi uitgebalanceerd, vol geluid van de prima begeleidingsband. Rios' songs zijn vooral sterk als hij zijn eigenzinnige, speelse versie van Engelstalige pop brengt. Schakelt hij over op de latino/salsa toestanden, dan swingt het geheel wel een aardig stuk weg, maar sluipt er toch een wat kitscherig, vrijblijvender "Let's Get Loud"-gehalte in het concert.
De tvdw is heel andere koek. Af en toe is het fijn om de nieuwste hypes en releases te laten voor wat ze zijn, en twee of drie versnellingen (decennia) terug te schakelen. In plaats van reikhalzend naar de horizon turen voor wat komt, in de achteruitkijkspiegel kijken naar wat geweest is. Een groep die dertig jaar terug succes had nu plots tegen het licht houden, dat kan verhelderend zijn. Een tijd terug beluisterde ik zo enkele albums van Manfred Mann's Earth Band, en afgelopen week was het de buurt aan albums nrs. 2 en 3 uit het oeuvre van Blue öyster cult. Een groep die ik al die jaren enkel kende van twee nummers: het obligate Don't Fear the Reaper (vorig jaar nog gecoverd door... Heaven 17!) en Godzilla, een song die ik als zestienjarige geweldig vond maar die nu wel erg belachelijk klinkt.
De kennismaking met de twee BöC-albums was echter boeiend. Geen groep die haar tijd vooruit was, eerder eentje die wijdbeens midden in hun tijdsgewricht stonden, zo blijkt: bluesy hardrock met duidelijke invloeden van Cream, Deep Purple and the likes. Op het album Secret Treaties is Patti Smith een opvallende, prominent aanwezige gaste. En de producer is Sandy Pearlman, niet enkel - zo wil de muziekgeschiedenis - uitvinder van de term 'heavy metal music', maar tevens jaren nadien de producer van The Medicine Show, dat geweldige gitaaralbum van The Dream Syndicate. Nog wat trivia: het album waaruit de tvdw komt, bevat ook het nummer "Astronomy", later gecoverd door Metallica. En de plaat werd destijds zelfs door Melody Maker uitgeroepen tot "Top Rock Album of All Time" (!!). Tot slot wat weetjes rond de tvdw: Me262 staat voor een legendarisch type Messerschmitt uit de Tweede Wereldoorlog, beter bekend als "de Schwalbe". De song valt op door de lyrics, all German references naar Goering, Hitler, Westfalia en Junkers en geschreven vanuit het standpunt van de Duitsers ("must these Englishmen live so I might die"). En de laatste 30 seconden van het nummer zijn het best, met die stop-and-go's en die zware riffs. Enjoy - en zoals steeds: comments zijn welkom.


http://www.sendspace.com/file/px6l4e

Labels: , , , , , , , , , ,

Friday, May 11, 2007

TVDW 13/05/2007 - Tom McRae - Got a suitcase, got regrets (2007)



"Deal your cards and hope that I can play a better hand this time". Ik hoor het Tom McRae al een paar weken lang verzuchten, aan het eind van deze prachtige song - een van de meest ontroerende van het lopende jaar, wat mij betreft. Alleen al die titel: mooi, hoe hij meteen een hele wereld weet op te roepen. Het is een toonbeeld van een geweldig samengaan tussen tekst en muziek: een song die mistroostig klinkt in de strofes, maar dan tegelijk met nog een streepje hoop dat doorschijnt in het refrein. Zeker op het moment dat zanger en muziek samen op een hoger plateau komen, pal op de drie minuten grens, maakt het lied een U-turn en krijgt het geheel toch nog iets hoopgevend, haast verhevends. Je hoort iemand zingen die klaar staat om een bladzijde om te slaan, om de deur achter zich dicht te trekken en zo een hoofdstuk af te sluiten, maar die tegelijk verkondigt: (I) see the hope in small things.
Gek ook, maar dit terzijde, hoe de songtekst nog aan betekenis wint, in het licht van wat afgelopen weken een van mijn vrienden overkwam. Een minder prettige gebeurtenis waar ik hier niet over zal uitwijden, maar die bepaalde zinssnedes in de tekst plots eens zo poignant maakte.
Woensdag had ik de kans om McRae live aan het werk te zien, met Nico "shorting is my middle name" G aan mijn zijde. McRae en zijn twee companen (een cellist, een pianist) wisten ruimschoots te voldoen aan mijn verwachtingen. Een bezield optreden werd het, dat meteen van bij 'Keep your picture clear', het openingslied, goed zat: McRae nodigde het publiek immers meteen uit om de a-capella opgestarte song met vingergeknip te begeleiden - a nice touch. Na driekwart optreden trok McRae het snoer uit zijn gitaar, maande de pianist aan om zijn accordeon te omgorden, waarna de twee tot helemaal vooraan de bühne kwamen om zonder enige versterking, zelfs zonder microfoons, een nummer te zingen. Ook memorabel.
Het slotwoord is terug voor McRae zelf, met nog een tekstflard uit die grandioze song die het deze week tot tvdw schopt.

All I know is
I'm not ready yet
For the light to dim
Got a suitcase, got regrets
But I'm hopeful yet
And I'll raise this glass of wine
And I'll say your name

So let's be killers babe
Make the great escape
From all the bitter words
Of every crowded street and empty heart

http://www.sendspace.com/file/4cd6qo

Labels:

Friday, April 27, 2007

TVDW 29/04/2007 - Joan Armatrading - Love and Affection (1976)



Het mooiste muzikale moment van deze week kwam eigenlijk donderdagmorgen, toen ik met de kinderen naar school/onthaalmoeder reed en het onovertroffen Classic 21 iets van Garland Jeffreys draaide. Iedereen die vrolijk meezong met Matador, het had wel iets. Enfin, iedereen... tweejarige Hanne stond wat verbaasd naar broer en zus te kijken en kon enkel "Papa, gordel aan!" commanderen. Garland Jeffreys had een paar weken geleden ook al een tvdw misgelopen; we woonden zijn concert bij in de AB, maar dat was, hoe hartverwarmend ook, toch net iets te vrijblijvend om een tvdw te kunnen claimen. Een artiest van zijn niveau die twee keer hetzelfde nummer speelt - de huidige single, een keer als opener, een keer als bis - dat kan toch niet. Ook deze week grijpt Jeffreys naast de prijzen, net als Tom McCrae die al een paar weken aan mijn mouw trekt.
Neen, de tvdw moet toch wel naar Joan Armatrading gaan, die ik afgelopen dinsdag samen met Katrien, Hilde, Frank & Kris, Katrien S en de immer vrolijke Maurice aan het werk zag in de AB.
Gek, maar ik denk dat er weinig of geen vrouwen in de rock en pop zijn die me zo snel weten te ontroeren als Joan A. Ook bij het concert waren er toch weer enkele pure kippenvelmomenten. Beetje jammer dat het de meest voor de hand liggende waren: Willow, All the way to America en Show Some Emotion. En Love and Affection, natuurlijk, dat Armatrading inzette met haar twaalfsnarige gitaar. Wat een opvallende goede gitariste die Armatrading trouwens was, haar loepzuiver soleerwerk verbaasde me.
Ik had eigenlijk liever een tvdw gepost van haar nieuwe cd Into the Blues, maar eerlijk gezegd: ze valt wat tegen. Driekwart van de songs is "oké" zonder meer, en op een aantal verliest Armatrading toch wel de pedalen. Enkele nummers van die nieuwe cd maakten trouwens ook dat het concert verre van foutloos was. Something's Gotta Blow bijvoorbeeld sleepte maar aan voor een volle acht minuten, terwijl ondertussen klassiekers als Rosie, I'm lucky, The Weakness In Me en Down to Zero in de kast bleven. Doodjammer trouwens dat uitgerekend uit mijn favoriete album Walk Under Ladders - productie Steve Lillywhite, met Tony Levin op bas, Jerry Marotta op drums, Thomas Dolby op synths en verdere medewerking van XTC-opperhoofd Andy Partridge en van Sly & Robbie - geen ENKEL nummer werd gespeeld. Awoert! Desalniettemin, geniet bij deze nog even van één van de mooiste ballades die de jaren zeventig voortbrachten....

http://www.sendspace.com/file/6kwree

Labels: , , , , ,