TVDW 05/07/2026 - Robyn - Hang With Me (2010)

 

TVDW 1121. Een weekje waarin ik de artiesten van maar liefst vier - met deze erbij geteld, vijf - tvdw's aan het werk zag. Maandag Iron Maiden - goed voor twee nominaties, en eindelijk van de bucket list - en dinsdag Robyn - die met Fembot en Missing U ook al twee tvdws' op zak had en ook op de bucket list stond.

Iron Maiden won het op punten, wegens een foutloze setlist, een energieke show en een charismatische, vocaal nog steeds enorm indrukwekkende frontman. Robyn moest het eerder van momenten hebben en twijfelde voor mij net iets te veel tussen donkere electro en synthpop. Ik vond ook niet alle nummers even sterk, haar band liet ze (doelbewust) uit de schijnwerpers en haar vocale capaciteiten en uitstraling scoorde wat lager dan die van Dickinson. Althans, dat vond ik. In de pers lees ik overal vijfsterrenrecensies. Bon. 

De tvdw is wel een logische keuze. Ik keek het even na en was verbaasd dat het nummer nog niet tot tvdw schopte. Het is by far mijn favoriete Robyn-song en hij knalde vroeg in de set lekker strak uit de boxen.

Murders in the Rue Morgue
Wrathchild
Killers
Phantom of the Opera
Number of the Beast
Infinite Dreams
Powerslave
2 Minutes to Midnight
Rime of the Ancient Mariner
Run To The Hills
Seventh Son of A Seventh Son
The Trooper
Hallowed Be Thy Name
Iron Maiden
---
Aces High
Fear of the Dark
Wasted Years

Blow My Mind
Fembot
Talk To Me
Hang With Me
Ever Again
Dopamine
Honey
Life
Love is Free
Sexistential
Really Real
Love Kills
Be Mine!
It don't mean a thing
Sucker for love
Light up
With every heartbeat
---
Missing U
Call your girlfriend
Dancing on my own

TVDW 16/12/2018 - Robyn - Missing U (2018)

Een AOTY? Dat staat voor Album of the year, althans volgens de alles afkortende hipsters op Instagram. Ik doe er nog elk jaar naarstig aan mee, aan mijn eigen voorkeurlijstje, ook al heeft het nul relevantie en stel ik jaar na jaar vast hoe weinig ik de huidige trends en toppers volg. Zoals Kees de Koning, de manager van en grote baas achter heel wat Nederlandse en Belgische hiphopacts, onlangs zei in Knack: "als je als hiphop fan zegt dat Eminem beter is dan Lil Peep, zegt dat vooral iets over je leeftijd." Eminem staat inderdaad ook in mijn AOTY-lijstje, dat zegt genoeg.

Ik luisterde afgelopen week naar enkele podcasts die terugblikten op 2018. Eentje van Rolling Stone stond stil bij de hiphop van het voorbije jaar en er zaten enkele interessante inzichten in de uitzending. Over hoe hiphop vorig jaar voor het eerst rock had voorbijgestoken, als de belangrijkste muziekstroom ter wereld. En over hoe het feit dat streamingcijfers nu opgenomen worden in het bepalen van hitlijsten, alles veranderd heeft. Vroeger verliep alles volgens verkoopcijfers. Papa die wat dad rock van Wilco kocht en die plaat drie keer draaide, betekende voor de verkoopcijfers evenveel als de zestienjarig skater girl die de nieuwe Kendrick Lamar kocht en dertig keer per dag beluisterde op haar meisjeskamer. Dat is nu veranderd. De jeugd draait gehypte songs meteen na hun release non stop - en dat tikt aan bij het samenstellen van de lijsten. Vandaar overspoelt hiphop de hitlijsten, in Amerika misschien nog meer dan hier.

De New York Times heeft een podcast die clever popcast werd gedoopt, en ook zij hadden het in de meest recente editie over hun AOTY's. Een van de 'senior pop critics' zette Soccer Mommy op één. Serieus? Een nauwelijks toonvast zingend meisje met wat gammele indierock die herinneringen oproept aan Throwing Muses en de Breeders zou de beste plaat van het jaar hebben gemaakt? Niet dat mijn lijstje zoveel geloofwaardiger of beter onderbouwd zou zijn, hoor, maar ik stond er toch van te kijken. Here goes...

1. Vertical Horizon - The lost mile
2. Josh Rouse - Love in the modern age
3. Paul Simon - In the blue light

Voor we in de random gerangschikte platen duiken waarvan ik verder genoten heb, nog even een woordje over de tvdw. Robyn maakte samen met Eminem de meest verrassende, langverwachte comeback van het jaar. In een vorige post, over Madonna, had ik het over hoe "Ray Of Light" electronica wist te mixen met emotie. Robyn gaat al heel haar carrière lang verder op die weg. Bij haar kan je emotie zelfs vervangen door melancholie. Zoals in haar meest bekende hit Dancing on my own, slaagt de Zweedse erin om onder de beats en de in lyrics vaak een laagje tristesse te leggen, die haar een aparte plaats geeft in de electropop. Voor haar nieuwe plaat "Honey" (haar eerste in acht jaar!) moest ze niet ver zoeken om die tristesse te vinden. Het is een bij wijlen indrukwekkend eerbetoon aan haar te vroeg ontvallen muzikale partner in crime Christian Falk. De mooie tekst bij het onderkoelde, sobere Missing U spreekt boekdelen.

Finding clues in my pockets and opening boxes
And going places we went
Remember to forget
Thinking how it could been
I've turned all my sorrow into glass
It don't leave no shadow

Anderson Paak - Oxnard
Robyn - Honey
Flying Horseman - Rooms/Ruins
Courtney Marie Andrews - May your kindness remain
Eminem - Kamikaze
Jose James - Lean on me
Jonathan Wilson - Rare birds
Young Gun Silver Fox - AM Waves
Juliana Hatfield - Sings Olivia Newton-John
John Grant - Love is magic
Natalie Prass - The future and the past
Villagers - The art of pretending to swim

TVDW 12/12/2010 - Frank Turner - I still believe (2010)

Dank aan Shamrockske en Bata, die me in hun blogs op het bestaan van dit heerschap wezen. Turner's "Poetry of the Deed" (2009) is een knap staaltje bevlogen folkrock, dat zowel doet denken aan de ruwe straatpoëzie van Joe Strummer, Mike Scott, Stuart Adamson en Billy Bragg, als aan de welgemeende pathos en dadendrang van een jonge Springsteen. Een plaat met machtige momenten. Alsof Turner alsnog een tvdw wilde wegkapen dit jaar, bracht hij vorige week nog snel een EP met nieuw werk uit, met opnieuw vijf beresterke songs. Waaronder de tvdw, een no holds barred lofzang op rock 'n roll.

FFW naar het eindejaarslijstje? Zoals steeds nam ik als enige criterium: 'Hoeveel keer heb ik van dit album genoten in 2010?' Dat gaf volgend resultaat:

1. Turin Brakes - Outbursts.
Simpelweg de beste collectie songs van het jaar.
2. Robyn - Body Talk (parts 1-2-3).
Als mijn kleinkinderen later vragen 'Opa, hoe klonk popmuziek in 2010'...
3. Groove Armada - Black Light / White Light.
Mooi uitgebalanceerde staalkaart van allerlei kruisbestuivingen tussen dance en synthpop.
4. Bodeans - Mr. Sad Clown.
Verrassende comeback levert een reep in Americana ondergedompelde rock op.
5. Vampire Weekend - Contra.
Subtiel opgebouwde, springerige feel-good pop.
6. Brandon Flowers - Flamingo.
Wollige, aanstekelijke poprock die schaamteloos flirt met de grens van de Goede Smaak.
7. Peter Wolf - Midnight Souvenirs.
Overtuigende terugkeer van een Held.
8. John Mayer - Battle Studies.
De break-up plaat die fijnbesnaarde bluesrockpop herbergt.
9. The Coral - Butterfly House.
Erg geslaagde retro-stijloefening naar de flower power en westcoast rock van eind jaren zestig.
10. Fabrizio - 'n Bitsje Amore.
Lolbroek wiens eighties-hits in Maastrichts dialect voor uren huisplezier zorgde en mijn brede vriendenkring enkele onuitwisbare oneliners opleverde (met dank aan Hans).

Verder sterk (of alleszins: aangenaam) werk van Band of Horses, Steve Wynn & the Miracle 3, I Am Kloot, Hot Chip, Hawksley Workman, Cool Million, Eli Paperboy Reed, Freedy Johnston, Edwyn Collins, Andy Rothstein, Kings of Leon, Alejandro Escovedo en de EP's van Thomas Dolby en Frank Turner.

Leukste eighties-comeback van het jaar: OMD.
Single van het jaar: Peter Pan RIP - Kula Shaker.
Fijnste youtube moment: http://www.youtube.com/watch?v=K8U2KRZrauc
Jaartje te laat ontdekt: The Heavy (The house that dirt built), Frank Turner (Poetry of the Deed) en Langhorne Slim (Be Set Free).

TVDW 21/11/2010 - Nick Lowe - True Love Travels on a Gravel Road (1994)

Net als vorige jaren: opnieuw zwaar afkicken en terug van de wolk stappen. De zevende editie van onze Detroit Breakdown muziekquiz liep erg gesmeerd. Een haast vlekkeloze avond, met in de fragmenten ook enkele personal favorites als The Leather Nun, Tragically Hip, Smithereens, Joan Armatrading, Robyn, Lindstrom... En Journey. Natuurlijk.

De link met de tvdw van Nick Lowe? Die is er niet, al was Lowe zo slim om zich net afgelopen week in de cd-speler te wurmen. Goede timing, want het trio van warme, ouderwetse platen waarvoor de man tussen 1944 en 2001 tekende, paste perfect voor de gelegenheid. Een eeuwigheid geleden wisselden mijn vrouw en ik immers eind november onze eerste kus uit, dit jaar vierden we een soortement jubileum(tje). De tvdw kon niet passender zijn. Een echte smartlap van een song is het - ook bekend in de originele versie van Percy Sledge, of in die van Elvis Presley. Zoals elke echt goede smartlap zit er in de kern een waarheid die, indien goed gebracht, best weet te ontroeren. Ik heb bij vorige posts al genoeg over mijn kinderen gesproken. Deze tvdw gaat richting mijn vrouw. Ze weet wel waarom.

How many hearts could live through all the winters
We've known and still not be cold?
True love travels on a gravel road

TVDW 04/07/2010 - Robyn - Fembot (2010)

Het moet snel gaan, want het Hoge Noorden roept. Vannacht vertrekken we voor twee weekjes Noorwegen en een streepje Denemarken. De keuze voor de tvdw is niet meer dan logisch, die nieuwe Body Talk Pt 1 plaat blijft in de ipod kamperen en bevat nauwelijks zwakke plekken. In tegenstelling tot Kylie's nieuwste single, die weer volgeplakt is met effectjes en laagjes, klinken de songs van de Zweedse Robyn opvallend spaarzaam - met enkele lekkere synthlijntjes en de vocal heerlijk vooraan in de mix. Daarenboven had de blonde meid al een van de beste singles van 2009 (Dream On, samen met Christian Falk) én van 2007 (With Every Heartbeat, samen met Kleerup) op haar naam staan, en vielen ook haar gastvocals op de laatste Royksopp in de smaak.

Als extraatje, omdat we inderdaad stilaan naar de 40 graden kruipen, nog een streepje Maastrichts - afkomstig van de cd die met mijlenverre voorsprong de meeste draaibeurten kreeg in de afgelopen maanden.

(beide tracks: in de 'comments' te vinden)

TVDW 08/02/2009 - John Martyn - Cooltide (1991)

Deze week ging er een eigentijds hip spul uitgeroepen worden tot tvdw. Ik heb het immers nogal voor Dream On, die fantastische samenwerking tussen Zweedse DJ Christian Falk en zijn landgenote Robyn. Ook Empire of the Sun, een duo uit Australië, was in de running, vanwege hun Walking on a dream - het beste van Scissor Sister en MGMT, gebundeld in een fijne single.

Maar toen kwam het nieuws van het heengaan, op 60-jarige leeftijd, van John Martyn - en moest alle contemporary stuff wijken. Ik weet het, ook Lux Interior van The Cramps stierf afgelopen week en ook hij werd amper 60 (62 volgens andere bronnen). Maar eerlijk gezegd: met The Cramps heb ik veel minder gehad. "Can your pussy do the dog": in mijn puberjaren vond ik het nog grappig, nu toch al wat minder. En het optreden van The Cramps in de beginjaren van Pukkelpop is ook niet echt blijven hangen.

John Martyn was een man van vele gezichten, die zowel raakvlakken heeft met de gevoelige ballads van James Taylor als met de gesofisticeerde soul van Boz Scaggs, de rauwe blues van Van Morrison en de jazzy zangstijl van Al Jarreau. Hij startte als een van de rijzende sterren in de folk ("Bless the Weather" blijft een mooie luisterplaat) en maakte in de jaren zeventig met de hulp van Steve Winwood en Lee Scratch Perry "One World", een album dat nog steeds vaak in overzichtlijstjes opduikt. In de jaren tachtig evolueerde hij naar een gepolijste jazzpop, met veel fretless bass en wat te vergelijken met Steely Dan, en vanaf de jaren negentig ging hij verder richting experiment, met zowel lange jazzy stukken, samenwerkingen met Sister Bliss (Faithless) of covers van Glorybox (Portishead) tot gevolg.

Martyn is nooit een household naam geworden, maar muzikanten kennen 'm maar al te goed. Paul Weller, Mavin Staples en leden van The Verve werkten nog mee aan Martyns laatste cd "On The Cobbles" van 5 jaar terug. Deze week nog liet Roland in De Morgen optekenen dat Martyns "May you never" gerust mocht gespeeld worden tijdens diens begrafenis. En Axelle Red liep lang rond met het idee een heel album met covers van de man uit te brengen (op haar net verschenen dubbelaar, haar eerste Engelstalige, is er eentje van over gebleven). Door de jaren heen coverden heel wat artiesten werk van Martyn: o.a. Clapton, Morcheeba, Dr. John, Beth Orton, Courtney Pine, Riguelle & Hautekiet, The Black Crowes, David Gray, Beck en Wet Wet Wet. Ironisch gezien zijn het net die laatsten die Martyn toch énige bekendheid gaven, met de hitversie van "Sweet little mystery". Het origineel ervan staat op Grace and Danger uit 1980, een nagenoeg foutloze plaat die bekend staat als een pijnlijk eerlijke, diepgravende echtscheidingsplaat (zoals ook Marvin Gaye er met Here, My Dear eentje maakte).

John Martyn laat een erg rijke cataloog na met meerdere parels. Mijn absolute favoriet eruit is de lange, fantastische jam Cooltide.

http://www.sendspace.com/file/9rqyre