TVDW 07/07/2019 - Hoyt Axton - Sweet Misery (1973)

Ik kocht afgelopen weekend "Queen - Greatest Hits". Op vinyl. Niet voor mezelf, ik heb de originele persing natuurlijk in de kast staan. Voor mijn jongste dochter (nu ja, jongste - ze heeft liever dat ik haar als grootste omschrijf). Ze ging de plaat cadeau doen aan een vriendinnetje. Knappe re-issue, op dubbele vinyl, met nog wat opgeleukte binnenhoesjes. Maar denk er even over na: ze koopt als veertienjarige een plaat van een groep die haar laatste hoogtepunt twintig jaar voor haar geboorte beleefde. Dat is alsof ik als veertienjarige voor een vriend een plaat zou kopen van (even denken... 1967 - 20 = 1947) Bing Crosby, Al Jolson of Glenn Miller. Heeft hoegenaamd niets te maken met this week's tvdw, maar ik wou het toch even meegeven als Food for thought...

Af en toe krijg ik een stapeltje 'naakte platen', vinyl waarvan de hoes ontbreekt (don't ask) maar die soms nog best speelbaar is. Het is een bont allegaartje, met soms een artiest die ik van haar noch pluim ken. Wat er dan volgt, daar kan ik erg van genieten. Het bekijken van het label, het gokken naar de muziekstijl die achter de naam schuil gaat, het voor het eerst opleggen van het schijfje. Gebeurt niet zo vaak, eigenlijk, vermits je bij heel veel artiesten toch ergens vaagweg een idee krijgt - afgaande op voorkennis, het platenlabel, de songtitels, de producer etc.

Dat was niet zo bij Hoyt Axton. Alleen al die naam. Proef 'm even. Hoyt. Axton. Wat voor muziek maakt die man? De naakte plaat die voor me lag, kwam uit 1973. Fair enough. Op het bruine A&M-label van Herb Alpert. Ik dacht vandaar eerst in termen van light cocktail jazzy instrumental stuff. Tot ik de plaat, die "Less Than The Song" heette, opzette. Axton bleek een heerlijke, soms van de pot gerukte verzameling songs te hebben geschreven. Referenties? Ik moest aan Johnny Cash denken, maar ook aan Randy Newman, Neil Diamond, JJ Cale en Zappa. De tvdw is de openingstrack van de plaat en een song die Lynch of Tarantino nog kunnen oppikken bij een van hun volgende soundtracks. Het is geen representatieve song, want die zijn er eigenlijk niet.

Google leerde me daarna nog veel meer over Hoyt Axton. Dat hij ook part-time acteur was (in Gremlins bijvoorbeeld). Dat hij op "Less Than The Song" steun kreeg van Linda Ronstadt. Dat hij een van de weinige (de enige?) artiest was die net als zijn moeder een nummer één hit scoorde in Amerika. De moeder van Hoyt schreef namelijk mee aan Heartbreak Hotel van Elvis Presley, terwijl Axton zelf (wat een coole achternaam, toch) Joy To the World schreef, dat in de versie van Three Dog Night ook de hoogste positie in Amerika bereikte.

Maar die trivia doen er eigenlijk niet toe. Ga naar Spotify. Selecteer Hoyt Axton en dan "The A&M Years" en val van de ene verbazing in de andere.

TVDW 17/01/2016 - Les Paul - Lover (1947)

Over enkele dagen, op 27 januari, viert de rock 'n roll haar zestigste verjaardag. Althans, voor wie de verschijningsdatum van Elvis' single Heartbreak Hotel als ijkpunt neemt. Het hele jaar '56 kan als geboortejaar worden beschouwd, vermits - zoals StuBru het oplijst - ook de eerste rockfilm (Rock Around The Clock) in dat jaar verscheen en Johnny Cash met I Walk the Line een miljoenenhit scoorde.

't Is maar een mening natuurlijk. Anderen wijzen voor de geboorte van de rock naar Rocket 88, die single van Ike Turner die al in 1951 werd opgenomen. Nog anderen - zoals de makers van de uitstekende, door George Martin gesuperviseerde documentaire Soundbreaking - kijken naar Charlie Christian en de manier waarop die de elektrische gitaar binnenloodste bij Benny Goodman. In 1939 was dat.

Aan dat alles moest ik denken toen eerder deze week Les Paul op de draaitafel belandde. Paul stond te prijken op de verzamelaar "Stereo à la Carte vol. 2". Dat is een plaat van eind jaren zestig, uitgebracht onder de vlag van Phase 4 Stereo. Alleen daarover kunnen enkele bladzijden vol worden geschreven. Phase 4 Stereo werd in die tijd binnengehaald als het neusje van de zalm in geluidsbeleving, schermend met 20-sporen opnametechniek. Een tweehonderd platen werden onder die omstandigheden opgenomen - je vindt ze tegenwoordig regelmatig terug in uitverkoopbakken, niet zelden voorzien van sixties stoeipoezen op de hoes.

Les Paul is natuurlijk ook een iconisch figuur in de ontwikkeling van de rock 'n roll. In de jaren vijftig zou hij de rock een definitieve zet in de goede richting geven door de Gibson Les Paul te maken, de gitaar die Eric Clapton en Keith Richards wereldfaam bezorgde (en vice versa). Maar de kiem zaaide hij al veel vroeger, in 1941, toen hij in zijn garage sleutelde aan wat hij later zou omschrijven als The Log, een iconische elektrische gitaar waarmee hij de muziekwereld op zijn kop zette. Met name dan toen hij in 1947 The Log gebruikte om Lover op te nemen, een cover van een obscure Rodgers & Hart compositie. Les Paul combineerde verschillende - soms versnelde, dan weer vertraagde - opnames om tot een uniek resultaat te komen. Lover snelt voorbij in amper iets meer dan twee minuten. Het is een van die bepalende duwtjes in de rug, voor wat rock 'n roll zou worden.

.

TVDW 08/03/2015 - Elvis Presley - Guitar Man (1967)

If my memory serves me well, was mijn allereerste plaat er eentje van Elvis. Het betrof "Elvis Forever", meteen een dubbelaar en een verzameling van al zijn hits. Ik vermoed dat ik 'm aan mijn ouders vroeg, in de nasleep van Elvis' heengaan in de zomer van 1977. "Elvis Forever" kwam eerst uit in 1974, ik was toen amper zeven dus het lijkt me logischer dat ik er pas drie jaar later naar vroeg. Vermits het mijn allereerste plaat was, bracht ik er uren mee door. Hij had een gatesleeve hoes, en eenmaal opengeklapt waren aan de binnenzijde vijf rijen fotootjes te zien van 's mans singletjes. Ook daar gaapte ik uren naar, ik had zelfs per rij mijn favoriete hoesje uitgekozen. Ook onder de 32 hits die op de plaat stonden, had ik drie uitgesproken favorieten: The Devil In Disguise, Suspicious Minds en deze Guitar Man.

Het merkwaardige was dat ik in mijn middelbare schooltijd die "Elvis Forever" moet hebben ingeruild - God weet tegen welke andere plaat. Big mistake natuurlijk, maar kom. Flash forward naar afgelopen vrijdag en naar Jeroen, die me komt verblijden met een bezoekje. In tegenstelling tot Johnny uit het Verre Oosten en Dimitri uit Omsk, Rusland, is Jeroen een Instagram-vriend die ik inmiddels wel gewoon tussen pot en pint heb kunnen ontmoeten. Afgelopen vrijdag gingen we elkaar verrassen met wat vinylcadeautjes... en kijk, hij gaf me tot mijn verbazing "Elvis Forever".

Als ik er nu, na al die jaren, terug naar luister, blijken die 32 hits op die ene dubbelaar mij toch wel voor een groot stuk muzikaal 'opgevoed' te hebben. Er staat rock 'n roll op, maar ook rockabilly, calypso, gospel (Cryin' in the Chapel), doo-wop, crooners en ballads - genres en stijlen die ik nu nog steeds graag hoor. Over de tvdw nog dit: het is oorspronkelijk een song van country-artiest Jerry Reed, die trouwens kwam meespelen op de Presley-versie. De track die je in de comments vindt, is niet de single versie maar een outtake waarin je bij de outro nog wat verrassende adlibs van Elvis hoort. Oh ja: en het nummer werd opgenomen, amper twintig dagen voor mijn geboorte.

TVDW 21/11/2010 - Nick Lowe - True Love Travels on a Gravel Road (1994)

Net als vorige jaren: opnieuw zwaar afkicken en terug van de wolk stappen. De zevende editie van onze Detroit Breakdown muziekquiz liep erg gesmeerd. Een haast vlekkeloze avond, met in de fragmenten ook enkele personal favorites als The Leather Nun, Tragically Hip, Smithereens, Joan Armatrading, Robyn, Lindstrom... En Journey. Natuurlijk.

De link met de tvdw van Nick Lowe? Die is er niet, al was Lowe zo slim om zich net afgelopen week in de cd-speler te wurmen. Goede timing, want het trio van warme, ouderwetse platen waarvoor de man tussen 1944 en 2001 tekende, paste perfect voor de gelegenheid. Een eeuwigheid geleden wisselden mijn vrouw en ik immers eind november onze eerste kus uit, dit jaar vierden we een soortement jubileum(tje). De tvdw kon niet passender zijn. Een echte smartlap van een song is het - ook bekend in de originele versie van Percy Sledge, of in die van Elvis Presley. Zoals elke echt goede smartlap zit er in de kern een waarheid die, indien goed gebracht, best weet te ontroeren. Ik heb bij vorige posts al genoeg over mijn kinderen gesproken. Deze tvdw gaat richting mijn vrouw. Ze weet wel waarom.

How many hearts could live through all the winters
We've known and still not be cold?
True love travels on a gravel road