TVDW 10/06/2012 - The Maccabees - Pelican (2012)

Bij de eerste beluistering denk je: wat een pretentieus groepje. Een tweede beluistering volgt, omdat je toch niet meteen klaar bent met dat album. En na nog zo'n paar luisterbeurten zeg je: prachtplaat. Heerlijk. En iets wat niet zo gek vaak gebeurt. Meestal is je oordeel meteen klaar, of geeft een album meteen alle geheimen prijs. Niet zo bij "Given to the Wild" van The Maccabees. Ja, ze hebben pretentie, deze jonge honden uit Brighton, en ja hun songs klinken ambitieus. Maar er beweegt van alles, de songs staan niet stil, slaan zijwegjes in, de groep smokkelt al eens een vreemd instrument binnen of pakt uit met een verrassend arrangement. Ik had in het verleden hetzelfde met Embrace, nog zo'n vergeten Engels groepje, of met het Amerikaanse Remy Zero. Perfect zijn ze niet, die platen, maar ik haal ze toch nog af en toe eens boven. Liever deze Maccabees trouwens, dan de manier waarop Coldplay tegenwoordig platen inblikt. Je hoort Chris Martin haast denken: "Prima kerels, maar we moeten hier nog snel wat woohoo's of lalala's in het refrein smokkelen, zodat het stadion lekker kan meebrullen." De Simple Minds van deze eeuw, dat zijn die van Coldplay intussen geworden.

Terug naar The Maccabees, waarover de Britse pers alvast laaiend enthousiast was. “An adrenaline shot in the arm for British guitar music” schreef Q Magazine (trouwens het zinnetje dat me aanspoorde om deze groep te gaan checken). “A thoughtful, spiritual record of musical innovation, lyrical purpose and deep feeling", klonk het bij The Times, terwijl The Sun de plaat omschreef als "majestic and sublime, with multi-layered, complex songs that reward the listener with every play”. Allemaal overdreven natuurlijk, maar dat laatste klopt wel. De beloning ligt om de hoek, voor wie even doorbijt. En die tvdw, très TV on the Radio, die klinkt toch wel erg spannend en strak.

TVDW 01/05/2011 - Paul Simon - Rewrite (2011)

De grote kanonnen worden in stelling gebracht. TV on the Radio, de nr. 1 in mijn eindejaarslijstje van 2008, heeft een nieuw album uit, net als Paul Simon, de nr. 1 in mijn lijstje van 2006. Dat Simon een tvdw - zijn tweede - wegkaapt, hoeft niet te verbazen. Niet enkel was er dat geweldige, gelaagde album "Surprise" uit 2006; er is natuurlijk ook de mijlpaal "Graceland" (al bevindt You Can Call Me Al zich naast Eurythmics' Sweet Dreams helemaal aan de top van mijn Meest Afgezaagde Eighties Nummers Aller Tijden) en "Hearts & Bones", een plaat die tot mijn Desert Island Records behoort en enkele van mijn favoriete songs ever bevat.

De nieuwe plaat "So Beautiful or So What" is weerom een feest van subtiliteit, met een Simon die eens te meer uitblinkt als tekstschrijver - niemand kan zo mooi een evenwicht vinden tussen cryptische, intrigerende zinswendingen en glasheldere, simpele observaties.

TVDW 21/12/2008 - Björn J:son Lindh - Bulldog (1973)

Tijd voor een persoonlijke favoriet uit de afdeling seventies funky jazz, het geweldige Bulldog van Björn J:son (sic) Lindh. Deze week verdiepte ik me in drie van 's mans platen, en dit nummer dreef opnieuw boven. Lindh is jazzfluitist wiens 5' of fame kwamen toen de twee B's van Abba hem vroegen om de dwarsfluitsolo te spelen op One Night in Bangkok van Murray Head. Lindh had toen al een aantal knappe jazzplaten op zijn actief, en speelde in 1975 ook al mee op de titelloze plaat van Abba. Ook in zijn jazzplaten duikt trouwens een Abba-connectie op: de vorig jaar overleden Ola Brunkert zit achter de drums.

Intussen is het eindejaar, dus tijd voor een muzikale round-up. In de vorm van een top 10? Waarom niet. De eerste twee posities zijn met overtuiging ingenomen en tekenen zich af van de rest. De acht overige plaatsen zijn onderling inwisselbaar, ik heb ze gerangschikt in functie van 'meest beluisterd in het afgelopen jaar'.

1. TV on the radio - Dear science,
2. The Feeling - Join With Us

3. Grace Jones - Hurricane
4. Jamie Lidell - Jim
5. Tim Grimm - Holding up the world
6. Dido - Safe trip home
7. Cut Copy - In Ghost Colours
8. Aimee Mann - @#ù&! Smilers
9. Lindstrom - Where You Go I Go Too
10. MGMT - Oracular Spectacular

Verder leuk werk van Death Cab For Cutie, Kooks, Steve Winwood, Etienne Daho, Mercury Rev (vooral voor hun overweldigende concert), Keane, The Hold Steady, Raconteurs, Liam Finn en Martina Topley-Bird. Geweldige singles van The Killers, The Black Kids, MGMT, The Script, Kooks.
Oh ja, en fuck Fleet Foxes.

Beste tv-moment: Tom Lenaerts die in De Slimste Mens het trefwoord Arno krijgt. Na obvious associaties als Oostende en TC Matic geeft hij een weergaloze derde: "overroepen". Big ups for Lenaerts!

De tvdw bijna vergeten, maar hier is 'ie. Enjoy en happy x-mas...

http://www.megaupload.com/?d=MLCLQSIQ

TVDW 12/10/2008 - TV on the Radio - Shout me out (2008)

Het moeten niet altijd omstandige argumentaties zijn, en er hoeft niet steeds een greep bij uit het persoonlijk dagboek. Al meld ik wat dat laatste betreft toch snel dat ik afgelopen zondag een fan-tas-tische dag beleefde, 30 km in zee, aan boord van een ouwe roestbak, met Patje naast me. Tweeëntwintig stuks kabeljauw en 6 pladijzen in het bakkie: onvergetelijk!
TV on the Radio's vorige, door Bowie bejubelde plaat is aan me voorbijgegaan. Nu, ik lees dat de nieuwe (Dear Science,) veel meer synths en funky licks bevat - en da's sowieso meer mijn ding. Hoedanook een prachtige plaat; snedig, sexy, arty, bevlogen en nog groeiend bij elke beluistering. "Shout me out" was het eerste nummer dat mijn aandacht trok, maar inmiddels blijkt de hele cd vol met parels te staan.

http://www.sendspace.com/file/uq7lhw

TVDW 28/09/2008 - Martha & the Muffins - Walking into Walls (1983)

"Een kus is als een handtekening die je kan uitgommen".

Oké, 't is misschien nog geen Pessoa, maar toch: poëzie op deze blog, voorwaar. Heeft de tvdw iets met poëzie? Mmm, da's een te moeilijk bruggetje. Maar het streepje dichterlijke vrijheid is afkomstig van mijn elfjarige dochter, dat wou ik toch even sharen op de blog.

Beginnen met nog een toevoeging op dat lijstje van essentiële live-platen, van vorige week? Voeg er The Tragically Hip Live Between Us, Thin Lizzy Live & Dangerous en Deep Purple Made in Japan maar aan toe.

Sinds een vijftal weken ben ik zo nu en dan aan het joggen - een mens moet iets doen om bierbuik te weren en zwaartekracht niet al teveel vrij spel te geven. Dat lopen gaat eens zo goed met de iPod, vind ik. Zo kreeg Lindstrom (- er moet een dwars streepje door de 'o' maar dat vind ik niet meteen op het keyboard) al diverse beurten. Ik kende de Noor al een tijdje van zijn geweldige, vaak met compagnon Prins Thomas in elkaar gedraaide DJ-edits en remixen, maar zijn soloplaat Where You Go I Go blijft een grote verrassing. Amper drie nummers, maar vooral het titelnummer is subliem: een trip langs Jean Michel Jarre, Logic System en Giorgio Moroder waarbij een half uur lang de schuivertjes van het mengpaneel op- en neer worden geschoven. Andere 'jogging' platen van de laatste weken: Circle of Love van the Steve MIller Band (als Macho City voorbijkomt, verhoog ik gegarandeerd de kadans, à la Haile Gebrselassie) en de nieuwe TV on the Radio.

Ook Late of the Pier, het snoepje van het moment, kreeg al eens een beurt, al joggend. Fijne plaat, met de nu zo populaire mix van electro en rock. En opvallend: op hun meest gitaargedreven songs vertonen ze enige gelijkenis met Martha & the Muffins. Diezelfde snedige, scherpe gitaren, nerveuze drums en zangpartijen, die postpunkerige CBGB's vibe... Natuurlijk vult Late of the Pier het aan met die eigentijdse vette, als door gravel geschuurde synthpartijen, maar voor de rest: it's all there.

Martha & the Muffins is trouwens, moet ik toegeven, een erg recente ontdekking. Echo Beach, ja, dat kennen we allemaal. Stefan draaide het vorig jaar nog op de 40/40 Fuif; een van dé eighties-singles bij uitstek (samen met Codo van DöF en Video Killed the Radio Star).
Twee weken terug probeerde ik Danseparc, het Martha & the Muffins album uit 1983, eens. Wat een plaat! Oké, de groep uit Toronto ziet er schrikwekkend gewoontjes uit: jonge vrouwen met de uitstraling van een Poolse poetsmadam, schichtige kerels met een aanleg voor anorexia. Maar die songs, dat blijken stuk voor stuk opwindende lappen wave-rock, die in beste Talking Heads traditie (- en met dank aan de productie van een nog jonge Daniel Lanois) met horten en stoten voorbij schudden.

Vandaar halen Martha & the Muffins het - we hebben er de fotofinish nog eens op nagekeken - in de strijd voor een tvdw nog net van Late of the Pier. Hierbij een sample van beide:

Pier alhier:
http://www.sendspace.com/file/5lj9de

Muffin alhier:
http://www.sendspace.com/file/shlko9