TVDW 11/09/2011 - Philip Glass - Organic (1982)

Een rare ervaring, om toevallig uitgerekend in de week van tien jaar Nine Eleven de film "Koyaanisqatsi" in de dvd-lader te schuiven. Amerika had, toen de film uitkwam, nog niet de twee littekens die het zovele jaren nog steeds zou meedragen. De space shuttle was nog niet ontploft, de Twin Towers stonden nog recht. En toch lijkt Koyaanisqatsi visionair te zijn, en expliciet vooruit te blikken op deze twee onheilsdagen. Met beelden van neerstortende wolkenkrabbers en ontploffende raketten - beide zo sterk vertraagd dat er haast een poetische kracht vanuit gaat. Het was de eerste keer dat ik "Koyaanisqatsi" terugzag. Ik herinner me dat ik als opgroeiende puber sterk onder de indruk was van de film - met dank aan onze leraar Engels in het middelbaar. Karel Deburghgraeve heette de man, en hij begeesterde op Dead Poets Society-achtige wijze een hele klas (bon, mij toch) met zijn films die hij ongevraagd aan ons opdrong.

Ik kocht destijds ook de vinyl soundtrack van "Koyaanisqatsi", tot op vandaag nog steeds een erg vreemde eend in de bijt van mijn muziekcollectie. Het soort repetitieve arty muziek dat hij maakt is, net als bv. die van John Cage, niet echt mijn ding. Maar dit is een uitzondering. Ik durfde de plaat wel eens opzetten terwijl ik zat te studeren. En dan dacht ik: 'kijk mij hier eens intellectueel zijn'. Glass wist trouwens nog een tweede keer te scoren bij mij, toen hij het instrumentale coda schreef voor Paul Simons The Late Great Johnny Ace, slotsong van het geweldige "Hearts & Bones". Mocht er al een fan van Glass en of "Koyaanisqatsi" per ongeluk op deze blog belanden: de tvdw is een specialleke, want niet opgenomen op het oorspronkelijke album. Glass schreef muziek voor de volle 80 minuten van de film, slechts een selectie ervan belandde op vinyl.

TVDW 06/02/2011 - Eric Matthews - Fried Out Broken Girl (1995)

De trouwe lezers van deze immens populaire blog - die ik allemaal bij naam ken, maar dat doet er nu even niet toe - weten dat ik nu en dan een zijpad durft te bewandelen om mijn kinderen in het verhaal te vertrekken. De pendulum mag ook eens naar de andere kant zwieren; naar een generatie hoger, in plaats van lager. Mijn vader speelde in zijn leven wel honderden deuntjes op piano (en soms ook op gitaar), maar zijn signature song moet toch wel de St. Louis Blues zijn. Het nummer - nota bene geschreven door W.C. Handy, de man die Marc Cohn bezingt in Walking in Memphis - heb ik tijdens mijn kindertijd, toen we een inktzwarte piano hadden staan in onze living, talloze keren horen spelen. Om de verjaardag van mijn vader, afgelopen week, te vieren, had mijn dochter Elien vier maanden in het grootste geheim staan zwoegen op de partituur van diezelfde St. Louis Blues. Mooi moment, toen ze er haar opa afgelopen weekend mee kon verrassen.

Skip naar de tvdw, horen we u al vol ongeduld roepen. Ook die kwam er langs een ommetje. Van vriendin Veerle kreeg ik onlangs de cd "Weg" van Jan Swerts. Een unieke cd, of alleszins eentje die grondig afwijkt van 99% van de muziek die ik in huis heb. Geen gitaar, geen drum, geen refrein - wel (en enkel) strijkers, blazers, piano en hier en daar een spaarzame bas, en een soft spoken stem die teksten als een mantra influistert. Op zoek naar muzikale aanknopingspunten kwam ik niet verder dan een symbiose tussen Philip Glass, John Cale en Eric Matthews. Van Matthews heb ik twee albums in huis - "It's heavy in here" (1995) en "The Lateness of the Hour" (1997) - die als ik me nog goed herinner allebei in mijn toenmalige eindejaarslijstjes belandden. De cd van Swerts eist meer dan terecht nog heel wat luisterbeurten voor ik er klaar mee ben - sowieso een goede zaak. Die van Matthews haalde ik de afgelopen dagen met veel plezier nog eens van onder het stof. Ze blijven even mooi.

Oh ja, toevallig is Eric Matthews ook de naam van een van de hoofdpersonages in de horrorprenten Saw, waarvan ik inmiddels drie volumes in huis heb. Maar dat is een volledig ander verhaal.

TVDW 18/11/2007 - Ronny Jordan - Two Worlds (2000)

Natuurlijk had hier ook een tvdw van nieuwe wonderboy Mika kunnen staan. Het concert dat we van de man zagen (Vorst-Nationaal, afgelopen dinsdag) was immers prima. De aandoenlijk overgave van de man in kwestie (een minder gestroomlijnde kruising tussen Robbie Williams en Freddie Mercury) en een hele resem fijne popnummertjes (waaronder twee aardige nieuwe nummers): meer moet dat niet zijn. Gelukkig speelde de man ook een knappe versie van wat met voorsprong mijn favoriete Mika-nummer is: Any other world. Een glorieuze ballade, waarin een prachtsong van The Killers geciteerd wordt en waarin de pompende strijkers me steeds weer doen denken aan Philip Glass. Mais passons. Alleen de podiumact, met enkele irrelevante stage props, kon beter - net als de keuze voor een topzware versie van Eurythmics' "Missionary Man" (toevallig een van mijn absolute favorieten uit hun cataloog) als cover.
Maar Mika liep de tvdw mis. Niet getreurd, want iedereen moet diens Life in Cartoon Motion natuurlijk al lang in huis hebben. Neen, de tvdw ging naar Ronny Jordan, en wel om die ene bizarre gebeurtenis, de dag voor het Mika-concert.
Maandag had ik de eer Philip Cathérine te interviewen, op zijn charmant-rommelig appartement, hartje Brussel. Bij wijze van opener startte ik bij mijn binnenkomst met een los babbeltje over jazz, en ik stipte enkele van mijn favorieten aan. Cobham, Redman, Donaldson, Hancock ten tijde van Headhunters - steeds onthaald door geknik van Cathérine. Tot ik ook de naam Ronny Jordan liet vallen. Kende hij verrassend genoeg niet, waarna hij enthousiast rechtveerde en ik hem meteen prompt moest volgen naar een klein kamertje met, naast de vele gitaren aan de muur, ook een computer. Ogenblikkelijk werd 'Ronny Jordan' ingetikt op de iTunes Store en knalden enkele tracks uit de boxen. Daarmee meteen 10 minuten van mijn interviewtijd opsouperend. "Yes, verre van slecht, beetje Benson-achtig", klonk het goedkeurende commentaar. Surrealistische ervaring hoor, om op dergelijke informele manier het ijs te breken, bij iemand die wijd en zijd beschouwd wordt als een van de grootste levende jazzmuzikanten uit Europa. Het interview moest nog beginnen en kon al niet meer stuk.
Met zijn loepzuivere, funky stijl is Ronny Jordan nochtans geen kleine vis: dankzij een upgefunkte uptempo versie van Miles Davis' So What en een samenwerking op Guru's Jazzmatazz was hij zelfs een tijdje hip. Plus: hij zat even onder dak bij Blue Note, waarvoor hij onder meer deze tvdw opnam.

http://www.sendspace.com/file/c7utuj