TVDW 27/07/2008 - Martina Topley Bird - Something to say (2008)

Fijn weekje vakantie achter de rug, met een mosselfeest, wat bbq, een tuinfeest en een trip richting Gentse Feesten. Een jaarlijkse organisatie van Jo & Veerle, dat bezoek aan de Gentse Feesten, maar dit jaar viel het als bij wonder samen met het optreden van No Exit, de coverband waarin my man Orf ook speelt. Het werd een memorabel avondje uit, waarbij we volop konden genieten van het concert dat pakweg van 00u30 tot 03u00 duurde (!), met sterke versies van Bryan Adams (Cuts like a knife!), Billy Idol, Golden Earring etcetera. En wat klonk die door Orf gestutte ritmesectie lekker tight...
Maar de tvdw, die moest nu toch wel echt naar Martina Topley Bird gaan; de jongedame zit ocharme al wekenlang gebeiteld in de iPod. Beetje een naam van een oude Engelse wagen, niet? "James Bond liet de Topley Bird in de garage en koos voor de Aston Martin."
Maar deze Martina heeft een wat minder onschuldige achtergrond. Tricky liet haar als amper vijftienjarige opdraven op zijn debuut in 1995 en beschreef meteen hun relatie: "I fuck you in the ass, just for a laugh / With the quick speed, I’ll make your nose bleed / I ride the pre-menstrual cycle". 't Is ook een manier om binnen te glijden in de annalen van de popgeschiedenis, natuurlijk.
Op The Blue God, haar tweede soloplaat, speelt Topley Bird als een volleerde Lolita, met de grens tussen vermoorde onschuldig en een meer perverse onderlaag. Nu eens doet haar stem denken aan die van Nina Persson van the Cardigans, dan weer aan wat Julee Cruise & Angelo Badalamenti bij David Lynch deden. En de lekkere, aan old school soul schatplichtige beats zijn van de hand überproducer Danger Mouse. "Hooky, hypnotic, atmospheric pop music", zo horen we het Martina zelf omschrijven in een video op haar website.

http://www.sendspace.com/file/jtz61z

en zoals beloofd die Black Kids tvdw van vorige week, alhier:

http://www.sendspace.com/file/bc6zfr

TVDW 16/09/2007 - Ania - Zostàn (2007)

Picture this. Het ontbijt op een doordeweekse ochtend. Radio staat op Classic 21. Openingsriff van Back in Black vult de keuken. Ik sta op en geef een flinke draai aan de volumeknop (- opvoeding heet dat). Oudste dochter vraagt van wie de muziek komt. Ik zeg: 'Dat zal mama zeggen'. Waarna het lang stil blijft, en ik uiteindelijk een aarzelend 'Deep Purple?' hoor.
Genoeg om alles te laten voor wat het is en op zoek te gaan naar een nieuwe vrouw, ik weet het.
Fast forward naar een weekje later. Ik kom terug van mijn Vespa Tour in Toscanië. Mijn vrouw stopt me met triomfantelijke grijns een cd toe en zegt: raad eens wie dit is. Mijn hersenen stuiteren alle richting uit, ik kom met de gekste associaties maar moet het uiteindelijk opgeven. Het blijkt om Ania te gaan, voluit Ani Dąbrowskiej. Haar cd - even diep ademhalen - Kilka Historii Na Ten Sam Temat blijkt een erg leuke luisterervaring: smooth jazzy stuff, snuifjes bossa in beste Braziliaanse traditie, af en toe een retrolounge tintje à la Cardigans. De cd kreeg afgelopen week meerdere draaibeurten; meteen goed voor de eerste tvdw uit Polen. Voorwaar.
Zolang ze me weet te verrassen, zit het nog even goed. Ook al werd ze afgelopen week 40, mijn West-Vlaamse furie. Happy B'day, plume.

Zostan vind je hier, tell me what you think:
http://www.sendspace.com/file/6b3jpm

en nog de tvdw's van de voorbije twee weken - laat vooral je mening na in de comments:

Detor:
http://www.sendspace.com/file/curv58

Cousins:
http://www.sendspace.com/file/x2wtbr

TVDW 22/04/2007 - Lucky Soul - One Kiss Don't Make A Summer (2007)

Mijn allereerste interview met een internationale rock/pop-artiest was met, hoe kan het ook anders, Steve Wynn, in het achterzaaltje van de inmiddels reeds lang ter ziele gegane 'Pacific' in Antwerpen. Het moet rond dezelfde tijd zijn geweest dat ik ook The Cardigans mocht interviewen, toen nog een pril beginnend groepje dat met 'Life' een eerste full-album op Europa losliet. Mijn hoop om lekkere Nina te interviewen werd in de kiem gesmoord, het werd een babbel met Peter Svensson, als voornaamste songschrijver de grote man achter de groep.
De afgelopen weken wrong 'The Great Unwanted, het debuut van Lucky Soul, zich regelmatig tot helemaal vooraan de afspeellijsten van mijn iPod, en ik moest keer op keer terugdenken aan dat charmante 'Life' van The Cardigans. Lucky Soul was de afgelopen maanden het nieuwe snoepje van de Britse rockpers, met lovende kritieken op website Audiojunkies en in The Guardian en de NME. Op (het Britse) Radio 1 toeterde een van de gerenommeerde DJ's zelfs al dat Lucky Soul de Mercury Prize van eind dit jaar in de wacht zou slepen....
Alle hype opzijgeschoven, moet ik toegeven: they did strike a nerve, dit zestal uit Greenwich, Engeland. Dat ze een leuk uitziende frontdame, Ali Howard, hebben, inclusief plooirokje en getuite pruillipjes, helpt natuurlijk. Maar verder is er hun op sixties-soul geïnspireerde muziek, die meteen beelden oproept van een Technicolor-wereld waarin roodborstjes achteloos op het houten hekje voor de tuin plaatsnemen, waar brandweermannen breedglimlachend in slow motion voorbijrijden, waar de buurmeisjes met opwaaiend rokjes rondhuppelen, waar kleurrijke, pasgeverfde huisjes mooi contrasteren met het pas gemaaide, groene gazon. De openingsscène van Blue Velvet, net voor de camera het gras induikt, quoi.
Wie wat muzikale referenties wil, even een denkoefening tot mixtape. Wat zouden we op zo'n tape/cd zetten? Naast de tvdw en iets van The Cardigans ('Carnival' of 'Rise and Shine') nog wat songs van Kirsty MacColl, Fairground Attraction, Big Sound Authority, Everything But The Girl (wel enkel iets uit 'Baby the stars shine bright') en Dusty Springfield - ja, het zou een leuke zomerse verzameling worden. De cd van Lucky Soul moet je eigenlijk best in zijn totaliteit beluisteren, om helemaal in dat retro-sfeertje te komen, en als tvdw is 'One Kiss Don't Make A Summer' vermoedelijk niet eens het beste nummer. Maar ach, de titel past zo mooi met het warme weer.

http://www.sendspace.com/file/us8509

Oh ja: happy birthday, Dela en Nym! (neen, dat is geen koppel).

TVDW 16/04/2006 - The Cardigans - Don't blame your daughter (diamonds) (2005)

Wat later dan de traditionele zondag gepost, omdat ik het interview met de band + aansluitend concert van de daaropvolgende dinsdag (18/4) nog wou meepikken. The Cardigans zijn hands down m'n favoriete Zweedse popgroep sinds, euh... Abba en The Leather Nun (ces deux, bien étonnés de se trouver ensemble). "Life", die erg verfrissende flirt met sixties pop en kitsch uit 1995 (alweer) krijgt hier nog af en toe een draaibeurt. Op de vier daaropvolgende albums - waarvan ik er drie heb - bevestigde songschrijver Peter Svensson fijne nummers te kunnen schrijven. Standaard popsongs die echter niet zelden gekenmerkt worden door net dat tikkeltje extra in arrangement of productie. Of in teksten, want sinds deze in toenemende mate door zangeres Nina Persson geschreven worden, zijn ze veel interessanter. Markant: de groep die inmiddels wereldwijd al ruim tien miljoen platen wist te verkopen en in de VS met "My Favorite Game" zelfs tot in de hoogste regionen van de hitlijsten wist te komen... die zit nu nog zonder platencontract om recente cd "Super Extra Gravity" in datzelfde Amerika uit te kunnen brengen. En nog een weetje dat de malaise in de platenverkoop treffend illustreert: de promodame van Universal wist me te zeggen dat van het laatste album van Kanye West, toch momenteel dé hiphopster van het moment, in België amper... 1300 exemplaren waren verkocht. Soit, over naar het concert in de AB dinsdag: het was misschien nog goed te noemen maar alleszins niet memorabel. De erg plezierige babbel voordien met bassist Magnus was dat des te meer. The Cardigans hebben zeker aan podiumvastheid gewonnen in vergelijking met het concert dat we tien jaar geleden (!), in januari 1996, van hen zagen in de Botanique; jammer dat along the way het spontane ook plaats moest maken voor een run of the mill liveshow. Over de TVDW, uit het eind vorig jaar verschenen "Super Extra Gravity": ondanks de redelijk ridicule titel is dit een prachtig nummer, één van de drie hoogtepunten van de cd (samen met eerste single "I need some time...." en het onderkoelde striptease-nummer "In the round"). Voor ons mag 'ie als tweede single, hoor Nina.