TVDW 06/07/2014 - Led Zeppelin - Going to California (1974)

Het lijkt al te gemakkelijk: een paar dagen voor het vertrek naar de Amerikaanse Westkust komen met zo'n tvdw. En toch is er ook een daadwerkelijke verwijzing naar afgelopen week. De naamloze Led Zeppelin-plaat waarop Going To California te vinden (genoegzaam bekend als "IV" - ook degene waar Stairway To Heaven op staat) belandde afgelopen week wel degelijk op de draaitafel. Er hangt zelfs een mooie anecdote aan vast. Weken na elkaar na de middagpauze terug op het werk verschijnen met onder de arm een pak vinylplaten, ging namelijk niet onopgemerkt voorbij aan Kris, de sympathieke kerel die werkt in het aan ons bedrijf grenzende pand. Hij besloot prompt om me zijn volledige - in onbruik geraakte - vinylcollectie te overhandigen. Geen uitgebreide collectie, maar welk eentje die bulkte van de kwaliteit. Pink Floyd, Eric Clapton, Alan Parsons, Robert Palmer, Dire Straits, Steely Dan.... ongelooflijk dat me zoiets zomaar in de schoot werd geworpen. Ook Led Zeppelin zat er dus tussen, dat werd meteen de eerste plaat die gedraaid werd. De rest is voor later. Eerst: going to California.

TVDW 01/04/2012 - Rival Sons - Pressure and Time (2011)

Fortune Son van CCR, The Changeling van The Doors, iets van pre-Powerage AC/DC en een lap Led Zep: het is makkelijk om een mixtape te maken met spullen die naast Rival Sons kunnen staan. Alleen is Rival Sons een groep van nu, weliswaar met een erg retrosound. Wie eigentijdse gelijkgestemden zoekt, komt uit bij Wolfmother of The Heavy. Hoedanook, sterk plaatje, dat "Pressure and Time" van vorig jaar. Here, have the title track.

TVDW 15/08/2010 - The Heavy - Short change hero (2009)

Jay Leno, David Letterman, Conan O'Brien: ik heb het niet zo voor die Amerikaanse talk show hosts. Het stoort me dat hun quasi-achteloos verspreide grapjes allemaal op voorhand neergepend zijn door een batterij comedy writers; dat de zogenaamde ontboezemingen en speciale acts van de uitgenodigde wereldsterren ook allemaal op voorhand doorgesproken werden; dat het met andere woorden één doorgestoken kaart is. Komt er een filmster, schrijver of zanger in de zetel zitten, slijmt de 'host' van dienst meteen dat resp. de film, het boek of de cd in kwestie awesome is; er worden handjes geschud en schouderklopjes gegeven alsof gastheer en genodigde al levenslange vrienden zijn, enzovoort. Eigenlijk zijn hun shows nauwelijks meer dan een rondje Bekende Mensen Kijken. Qua banaal tijdverlies de Amerikaanse evenknie van De Laatste Show. Bij Letterman wil ik hier nog enig voorbehoud maken, want de man lijkt wel een oprechte liefde voor pop en rock aan de dag te leggen. Zo staat hij bekend als grote fan van Warren Zevon, die geregeld in de show mocht opdraven en waarrond Letterman eind 2002 zelfs een volledige show bouwde, toen bleek dat Zevon terminaal ziek was.

Soit, toen ik enkele weken terug in Denemarken was, graaide ik een muziekmagazine mee waarin ook een stukje stond over The Heavy. Nu is mijn Deens even goed als het Engels van Eddy Wally, maar ik kon er toch uit afleiden dat David Letterman (nu zijn we er) een enorme fan was van de groep. Geïntrigeerd pikte ik "The House that dirt built" op, hun cd van vorig jaar. In een dik half uur raasde een collectie vunzige rhythm & blues, ongefilterde garage rock, stoffige southern rock en ongepolijste soul voorbij, waarna ik dacht: waauw, nog een keer. En nog een keer. Het album (gek genoeg uitgebracht op Coldcut's Ninja Tune label) stuitert van het ene referentiepunt naar het andere: Led Zeppelin, Pearl Jam, the JB's, Willie Dixon, Screamin' Jay Hawkins, Wilson Pickett, Dr. Feelgood en The Clash. Of, om naar de met mooie falset gezongen tvdw te verwijzen: Gnarls Barkley in een spaghettiwestern.

TVDW 02/11/2008 - Allez Allez - Allez Allez (Lindstrom & Prins Thomas remix) (1981/2006)

De generatiekloof en hoe ze uit te diepen. Ik ben verre van een handige Harry, maar af en toe moet de Pater Familias zich toch bewijzen bij het uitvoeren van deze of gene huiselijke klus. Zo ligt het verven van muren, kasten en plafond nog net binnen het bereik van mijn beperkte mogelijkheden. Dit weekend nam ik zo de kamer van een van de dochters onder handen. Gewoontegetrouw gaat de verfklus gepaard met wat muziek, kwestie van het nuttige aan het aangename te paren. Vaak wordt de FM-naald richting Classic 21 gestuurd, omdat het de zender is die me het vaakst kan verrassen met de programmatie. Zo ook zaterdag. Led Zeppelin, Toto en Supertramp kwamen voorbij, tot plots de muziek overstemd werd door wat lawaai uit de aanpalende kamer. De oudste dochter had haar cd van Tokio Hotel opgezet. Keihard natuurlijk, zoals het hoort. Ik stapte van mijn trapladder en zette mijn radio maar af. Papa zijn, het is een kwestie van compromissen sluiten.

De tvdw heeft hier niets mee te maken. Lindstrom is een geweldige remixer annex knoppendraaier annex synthgoochelaar, wiens Where You Go I Go Too een van dé ontdekkingen van het jaar is. En ook de manier waarop hij de Belpopklassieker Allez Allez volledig demonteert en opnieuw opbouwt, is grandioos. Terug te vinden op een dit jaar verschenen soortement verzamelaar van Allez Allez, waar originele nummers als het majestueuze African Queen (een tribute to Grace Jones, en zo klinkt het ook) worden afgewisseld met remixes.


http://www.sendspace.com/file/p9h6db

TVDW 18/06/2006 - Wolfmother - Pyramid (2006)

"1972" - het jaar dat de voorbije weken het meest prominent zijn stempel drukte op mijn muziekkeuze. Allereerst door het bijwijlen schitterende, ontroerende solo-concert van Josh Rouse, waarbij het vele liedjes bracht - onder meer het titelnummer - uit wat misschien wel zijn beste cd, "1972", een album dat klinkt als een eerbetoon aan zowel het songschrijverstalent van Carole King als de zwarte klankkleur van Marvin Gaye's platen uit dat tijdsgewricht. Rouse zelf had echter al twee TVDW's op zijn naam (waaronder het zielsmooie "Sad Eyes", waarmee hij zijn concert in de AB afsloot, mooi uitgelicht met een grote spot in de rug - onvergetelijk), maar er waren de laatste weken nog andere muzikale lijntjes richting 1972 te trekken. Met Cream en The Free bijvoorbeeld - van beide beluisterde ik vorige week met veel plezier een Best Of (- wat is "Strange Brew" toch een gewéldige song). Of met het nadrukkelijk naar de seventies refererende The Raconteurs bijvoorbeeld, het hobbygroepje van Jack White en Brendan Benson - jongens onder elkaar die op de gitaar rammen, en een plaat die ik veel meer zal draaien dan om het even welke White Stripes-cd. Ook het debuut van Wolfmother ademt helemaal de sfeer van 1972 uit. In dat jaar bracht Black Sabbath het album "Volume IV" uit (met "Changes" er op), compileerde Cream zijn oeuvre op de dubbelaar "Heay Cream", The Free kwam met de zwanenzang "Free At Last", terwijl Yes en Deep Purple mijlpalen uitbrachten in de vorm van "Close to the Edge" en "Machine Head". Alleen Led Zeppelin bleef in 1972 wat achterwege om het plaatje te doen kloppen, hun pièce de resistance "IV" werd al in november 1971 vrijgegeven. Echo's van zowat alle voornoemde groepen hoor je terug op het debuut van Wolfmother, een trio uit de regio van Sydney. Het is een plaat die een grote middenvinger opsteekt richting trends - "so much for musical evolution" lijken ze wel te zeggen, terwijl ze zich wentelen in betonnen riffs en progrock-arrangementen. Niet alles is even sterk, maar hun consequente muzikale benadering is lovenswaardig. En tijdens een loeiharde derde beluistering - tijdens het gras afrijden dan nog - bleven toch makkelijk een vijftal hoogtepunten over. Waaronder "Pyramid", een song die voortjakkert op een baslijn die dicht naast "Radar Love" van Golden Earring heeft gelegen.

TVDW 05/06/2005 - Robert Plant & The Strange Sensation - The Enchanter (2005)

Robert Plant die na honderd-en-één omzwervingen eindelijk thuiskomt; zich verzoenend met de erg lange schaduw die Led Zeppelin werpt over zijn carrière (en de gehele rockgeschiedenis). Dat gevoel krijgen we bij 's mans sterke nieuwe cd "Mighty Rearranger". Het carrière-overzicht "Sixty Six to Timbuktu", een dubbel-cd uit 2003, bewees dat Plant lang heeft gezocht naar de juiste vorm voor z'n solowerk. Wel, de zoektocht is voorbij. Sterk is de cd niet zozeer omdat hij het langverwachte naadloze vervolg zou zijn op de laatste Led Zeppelin-platen. Het album maakt vooral een impact omdat dat verleden prima verzoend wordt met het heden. De songs zijn geen retro-trip, gelukkig verrijkt Plant ze met wat moderne elementen (een drumcomputer, subtiele beats), zonder geforceerd te klinken. De leeuwenkoning - die eeuwige blonde manen, die oerkreet in de strot - heeft daarenboven een geweldige, Zep-waardige groep rond zich verzameld. Clive Deamer mept in het heftige "Freedom Fries" de beeltenis van John Bonham zaliger in de drumvellen; jonge wolf Justin Adams vuurt in diverse songs hetzelfde kaliber loodzware bluesy rockriffs af als Jimmy Page, zonder die te kopiëren. Luister bijvoorbeeld hoe het titelnummer een origineel vervolg lijkt op de bluesstandard "Baby Please Don't Go". De geselecteerde TVDW is een perfect opgebouwde, donkere, sfeervolle, blues die na pakweg vier minuten wordt stilgelegd, nadat Plant nog één keer het refrein fluistert: She's leading the man who's beating the drum
And love is all around her on the road to the sun...... waarna de blieps & beats het overnemen en de song nog een prachtig, instrumentaal coda meegeven.

TVDW 24/04/2005 - Free - Allright Now (1970)

Het leek me logisch om nog even terug te blikken op het Queen & Paul Rodgers concert van deze week in het Antwerpse Sportpaleis, en best om dat te doen met één van de drie nummers uit Rodgers' back catalogue, die we afgelopen woensdag te horen kregen. Paul Rodgers is één van die archetypische zangers uit de classic rock, iemand die zonder schaamrood op de kaken langs landgenoten als Ian Gillan, David Coverdale, Roger Daltrey en Robert Plant kan staan. Rodgers richtte eind jaren zestig Free op, een groep die net als Cream en Led Zep bluesy hardrock bracht en uiteindelijk zes albums zou opnemen. In 1970 bracht Free het anthem "Allright Now" uit, een nummertje dat, zo wil de overlevering, in amper 10 minuten geschreven werd, in de kleedkamer na een concert. Rodgers sloeg na de split van Free in 1973 een aanbod van Deep Purple af en richtte Bad Company op, waarmee hij nog enkele absolute klassiekers als "Can't get enough of your love" en "Feel like making love" zou brengen. Ook die nummers zaten woensdag in de setlist, maar klonken vrij vlakjes. Het was toch vooral Allright Now dat een grote indruk naliet. Hulde ook voor Rodgers, die er tijdens de Queen-nummers geen Freddie Mercury Soundmix show van maakte. Ook al heeft de man een geweldige scheur van een stem, zijn bereik is natuurlijk heel wat minder dan dat van Mercury. Daarom zocht hij bij haast elke Queen-song een lichtjes andere frasering, en dat werkte prima. Vandaar: een TVDW ter bekroning.

TVDW 17/04/2005 - Tears For Fears - Size of Sorrow (2005)

Een klassieker zou ik de groep nog niet meteen durven te noemen, maar Tears for Fears is voor een thirtysomething als ik natuurlijk een household name. Muziekliefhebbers die in de eighties opgroeide, gaan er al snel verkeerdelijk van uit dat iedereen dergelijke groepen (nog) kent. Dat een tiener zijn schouders ophaalt bij de naam Tears for Fears, is echter meer waarschijnlijk. De geschiedenis mag echter altijd wel eens opgefrist worden, ook in de muziek. Iets wat deze week nog maar eens bleek toen ik op StuBru een tuttebelletje het prachtige "The city sleeps" hoorde afkondigen als een plaat van MC 900 Featuring Jesus (sic). Een dag later kwebbelde een andere jongedame op een andere radiozender over een song die, in een raar soort van Brits-Engelse uitspraak, Scandal (en niet Skandal) im Sperrbezirk zou heten. En zelfs Annemie Peeters, plaatsvervangster van Friedl Lesage in het nochtans gereputeerde Radio1-programma De Nieuwe Wereld, kondigde één van de eerste wapenfeiten van Roxy Music, afgelopen week af als "Roxy Music is terug bij elkaar en dit is het resultaat: Do the strand." Pijnlijk. Maar dit alles terzijde. Tears For Fears duikt in 2005 opnieuw op, in de oorspronkelijke duo-bezetting (Roland Orzabal en Curt Smith), met een behoorlijke plaat, getiteld Everybody Loves A Happy Ending. Wat vullers ertussen en het te verwachten bombast, maar we tellen toch ook een vijftal ijzersterke nummers. Onze TVDW is een sfeervolle ballad, waarvan Curt Smith in een interview beweerde dat het een gospel-Led-Zep feel zou hebben. Rare bewering, maar wel een leuke song.