TVDW 22/07/2012 - Deep Purple - Woman From Tokyo (1972)

Gek, maar toen we om 4 uur 's nachts met het gezin op weg waren naar de luchthaven voor een weekje Algarve, speelde Child in Time op de nachtradio. De kinderen vonden het wel iets hebben - al moesten ze ook lachen met de vocale capriolen van Ian Gillan. Bij de terugkomst een week later moet er toch wat zijn blijven hangen, want Bram vroeg me nog eens om de titel en uitvoerder van die song, zodat hij ernaar kon zoeken op youtube. En twee dagen later valt dan plots het bericht dat Jon Lord gestorven is.

Noblesse oblige. Logisch dat ik stilsta bij het heengaan van Jon Lord, toetsenist en hoeksteen van Deep Purple. Ik zag hem één keer aan het werk met Purple, in Vorst, in 1998. Het was de bezetting met zoals op de tvdw (en zoals op de foto), maar dan vanzelfsprekend minus Ritchie Blackmore, die toen het schip al verlaten had en vervangen was door Steve Morse.

Vele songs om uit te kiezen natuurlijk. Bij Deep Purple alleen al: Speed King, Highway Star, Strange kind of woman, Burn... Ik ben ook altijd gek geweest op die démarche van Blackmore aan het begin van Smoke on the Water, zoals hij het nummer bracht op "Made in Japan". En dan was er nog Lords passage bij Whitesnake, waar Coverdale hem na lang aandringen kon inlijven. Hun album "Ready 'an Willin'" is altijd een favoriet geweest. Jon Lord was overigens geen vakidioot die enkel in het hardrockgenre bleef. Ik heb nog een cd met zijn bluesoutfit The Hoochie Coochie Men; en eentje waarop hij klassieke muziek mengde met zanglijnen van o.a. Frida van Abba en Gino Vanelli.

Maar voor de tvdw grijp ik toch maar terug naar misschien wel mijn eerste kennismaking met Deep Purple, het geweldige Woman From Tokyo. Heerlijke intro, geïnspireerde pianosolo van Lord, krachtige vocal van Gillan, mooi zweverig tussenstuk... classic rock, as good as it gets. De engineer bij deze song was overigens Martin Birch, de man die enkele jaren later de producer zou worden die Iron Maiden groot zou maken. Ik plak in de comments nog enkele extra tracks als bonus.

TVDW 13/06/2010 - Kula Shaker - Peter Pan R.I.P. (2010)

Kula Shaker? Die met sitar, sanskriet en Indische zwavelstokjes heulende Britpoppers? Mm, never did much for me, en die cover van het door Deep Purple bekende Hush vond ik zelfs tenenkrullend opportunistisch. Maar kijk, vooroordelen zijn er om in één imposante beweging van tafel te worden geveegd.

Imposant vind ik alleszins de single die de groep rond Crispian Mills na heel wat windstille jaren uitbrengt.En alle Indische slurfgoden mogen me vervloeken, maar op de full-cd blijken staan naast dat poëtische Peter Pan R.I.P. nòg een aantal knappe nummers te staan. Bij wijze van eerherstel en als Wiedergutmachung is een tvdw meer dan verdiend.

http://www.sendspace.com/file/lq3euq

TVDW 28/09/2008 - Martha & the Muffins - Walking into Walls (1983)

"Een kus is als een handtekening die je kan uitgommen".

Oké, 't is misschien nog geen Pessoa, maar toch: poëzie op deze blog, voorwaar. Heeft de tvdw iets met poëzie? Mmm, da's een te moeilijk bruggetje. Maar het streepje dichterlijke vrijheid is afkomstig van mijn elfjarige dochter, dat wou ik toch even sharen op de blog.

Beginnen met nog een toevoeging op dat lijstje van essentiële live-platen, van vorige week? Voeg er The Tragically Hip Live Between Us, Thin Lizzy Live & Dangerous en Deep Purple Made in Japan maar aan toe.

Sinds een vijftal weken ben ik zo nu en dan aan het joggen - een mens moet iets doen om bierbuik te weren en zwaartekracht niet al teveel vrij spel te geven. Dat lopen gaat eens zo goed met de iPod, vind ik. Zo kreeg Lindstrom (- er moet een dwars streepje door de 'o' maar dat vind ik niet meteen op het keyboard) al diverse beurten. Ik kende de Noor al een tijdje van zijn geweldige, vaak met compagnon Prins Thomas in elkaar gedraaide DJ-edits en remixen, maar zijn soloplaat Where You Go I Go blijft een grote verrassing. Amper drie nummers, maar vooral het titelnummer is subliem: een trip langs Jean Michel Jarre, Logic System en Giorgio Moroder waarbij een half uur lang de schuivertjes van het mengpaneel op- en neer worden geschoven. Andere 'jogging' platen van de laatste weken: Circle of Love van the Steve MIller Band (als Macho City voorbijkomt, verhoog ik gegarandeerd de kadans, à la Haile Gebrselassie) en de nieuwe TV on the Radio.

Ook Late of the Pier, het snoepje van het moment, kreeg al eens een beurt, al joggend. Fijne plaat, met de nu zo populaire mix van electro en rock. En opvallend: op hun meest gitaargedreven songs vertonen ze enige gelijkenis met Martha & the Muffins. Diezelfde snedige, scherpe gitaren, nerveuze drums en zangpartijen, die postpunkerige CBGB's vibe... Natuurlijk vult Late of the Pier het aan met die eigentijdse vette, als door gravel geschuurde synthpartijen, maar voor de rest: it's all there.

Martha & the Muffins is trouwens, moet ik toegeven, een erg recente ontdekking. Echo Beach, ja, dat kennen we allemaal. Stefan draaide het vorig jaar nog op de 40/40 Fuif; een van dé eighties-singles bij uitstek (samen met Codo van DöF en Video Killed the Radio Star).
Twee weken terug probeerde ik Danseparc, het Martha & the Muffins album uit 1983, eens. Wat een plaat! Oké, de groep uit Toronto ziet er schrikwekkend gewoontjes uit: jonge vrouwen met de uitstraling van een Poolse poetsmadam, schichtige kerels met een aanleg voor anorexia. Maar die songs, dat blijken stuk voor stuk opwindende lappen wave-rock, die in beste Talking Heads traditie (- en met dank aan de productie van een nog jonge Daniel Lanois) met horten en stoten voorbij schudden.

Vandaar halen Martha & the Muffins het - we hebben er de fotofinish nog eens op nagekeken - in de strijd voor een tvdw nog net van Late of the Pier. Hierbij een sample van beide:

Pier alhier:
http://www.sendspace.com/file/5lj9de

Muffin alhier:
http://www.sendspace.com/file/shlko9

TVDW 16/09/2007 - Ania - Zostàn (2007)

Picture this. Het ontbijt op een doordeweekse ochtend. Radio staat op Classic 21. Openingsriff van Back in Black vult de keuken. Ik sta op en geef een flinke draai aan de volumeknop (- opvoeding heet dat). Oudste dochter vraagt van wie de muziek komt. Ik zeg: 'Dat zal mama zeggen'. Waarna het lang stil blijft, en ik uiteindelijk een aarzelend 'Deep Purple?' hoor.
Genoeg om alles te laten voor wat het is en op zoek te gaan naar een nieuwe vrouw, ik weet het.
Fast forward naar een weekje later. Ik kom terug van mijn Vespa Tour in Toscanië. Mijn vrouw stopt me met triomfantelijke grijns een cd toe en zegt: raad eens wie dit is. Mijn hersenen stuiteren alle richting uit, ik kom met de gekste associaties maar moet het uiteindelijk opgeven. Het blijkt om Ania te gaan, voluit Ani Dąbrowskiej. Haar cd - even diep ademhalen - Kilka Historii Na Ten Sam Temat blijkt een erg leuke luisterervaring: smooth jazzy stuff, snuifjes bossa in beste Braziliaanse traditie, af en toe een retrolounge tintje à la Cardigans. De cd kreeg afgelopen week meerdere draaibeurten; meteen goed voor de eerste tvdw uit Polen. Voorwaar.
Zolang ze me weet te verrassen, zit het nog even goed. Ook al werd ze afgelopen week 40, mijn West-Vlaamse furie. Happy B'day, plume.

Zostan vind je hier, tell me what you think:
http://www.sendspace.com/file/6b3jpm

en nog de tvdw's van de voorbije twee weken - laat vooral je mening na in de comments:

Detor:
http://www.sendspace.com/file/curv58

Cousins:
http://www.sendspace.com/file/x2wtbr

TVDW 08/07/2007 - Blue Öyster Cult - Me 262 (1974)

Weinig muziek beluisterd afgelopen week, buiten dan op het Cactusfestival gisteren. Daar een sterke Buffalo Tom gezien, die weliswaar net iets teveel trage nummers speelden om de spanning in de set te houden (+ een overbodige cover van the Rolling Stones - als ze dan toch wilden coveren, dat ze dan hun versie van That's Entertainment van the Jam bovenhaalden). Tom McRae kwam nadien met een romantische, naar festivalnormen erg stille set. Minder beklijvend dan zijn concert in Brussel paar maanden terug (zie tvdw van toen), maar toch nog beresterk. Gabriel Rios was de laatste die ik zag: een mooi uitgebalanceerd, vol geluid van de prima begeleidingsband. Rios' songs zijn vooral sterk als hij zijn eigenzinnige, speelse versie van Engelstalige pop brengt. Schakelt hij over op de latino/salsa toestanden, dan swingt het geheel wel een aardig stuk weg, maar sluipt er toch een wat kitscherig, vrijblijvender "Let's Get Loud"-gehalte in het concert.
De tvdw is heel andere koek. Af en toe is het fijn om de nieuwste hypes en releases te laten voor wat ze zijn, en twee of drie versnellingen (decennia) terug te schakelen. In plaats van reikhalzend naar de horizon turen voor wat komt, in de achteruitkijkspiegel kijken naar wat geweest is. Een groep die dertig jaar terug succes had nu plots tegen het licht houden, dat kan verhelderend zijn. Een tijd terug beluisterde ik zo enkele albums van Manfred Mann's Earth Band, en afgelopen week was het de buurt aan albums nrs. 2 en 3 uit het oeuvre van Blue öyster cult. Een groep die ik al die jaren enkel kende van twee nummers: het obligate Don't Fear the Reaper (vorig jaar nog gecoverd door... Heaven 17!) en Godzilla, een song die ik als zestienjarige geweldig vond maar die nu wel erg belachelijk klinkt.
De kennismaking met de twee BöC-albums was echter boeiend. Geen groep die haar tijd vooruit was, eerder eentje die wijdbeens midden in hun tijdsgewricht stonden, zo blijkt: bluesy hardrock met duidelijke invloeden van Cream, Deep Purple and the likes. Op het album Secret Treaties is Patti Smith een opvallende, prominent aanwezige gaste. En de producer is Sandy Pearlman, niet enkel - zo wil de muziekgeschiedenis - uitvinder van de term 'heavy metal music', maar tevens jaren nadien de producer van The Medicine Show, dat geweldige gitaaralbum van The Dream Syndicate. Nog wat trivia: het album waaruit de tvdw komt, bevat ook het nummer "Astronomy", later gecoverd door Metallica. En de plaat werd destijds zelfs door Melody Maker uitgeroepen tot "Top Rock Album of All Time" (!!). Tot slot wat weetjes rond de tvdw: Me262 staat voor een legendarisch type Messerschmitt uit de Tweede Wereldoorlog, beter bekend als "de Schwalbe". De song valt op door de lyrics, all German references naar Goering, Hitler, Westfalia en Junkers en geschreven vanuit het standpunt van de Duitsers ("must these Englishmen live so I might die"). En de laatste 30 seconden van het nummer zijn het best, met die stop-and-go's en die zware riffs. Enjoy - en zoals steeds: comments zijn welkom.


http://www.sendspace.com/file/px6l4e

TVDW 18/06/2006 - Wolfmother - Pyramid (2006)

"1972" - het jaar dat de voorbije weken het meest prominent zijn stempel drukte op mijn muziekkeuze. Allereerst door het bijwijlen schitterende, ontroerende solo-concert van Josh Rouse, waarbij het vele liedjes bracht - onder meer het titelnummer - uit wat misschien wel zijn beste cd, "1972", een album dat klinkt als een eerbetoon aan zowel het songschrijverstalent van Carole King als de zwarte klankkleur van Marvin Gaye's platen uit dat tijdsgewricht. Rouse zelf had echter al twee TVDW's op zijn naam (waaronder het zielsmooie "Sad Eyes", waarmee hij zijn concert in de AB afsloot, mooi uitgelicht met een grote spot in de rug - onvergetelijk), maar er waren de laatste weken nog andere muzikale lijntjes richting 1972 te trekken. Met Cream en The Free bijvoorbeeld - van beide beluisterde ik vorige week met veel plezier een Best Of (- wat is "Strange Brew" toch een gewéldige song). Of met het nadrukkelijk naar de seventies refererende The Raconteurs bijvoorbeeld, het hobbygroepje van Jack White en Brendan Benson - jongens onder elkaar die op de gitaar rammen, en een plaat die ik veel meer zal draaien dan om het even welke White Stripes-cd. Ook het debuut van Wolfmother ademt helemaal de sfeer van 1972 uit. In dat jaar bracht Black Sabbath het album "Volume IV" uit (met "Changes" er op), compileerde Cream zijn oeuvre op de dubbelaar "Heay Cream", The Free kwam met de zwanenzang "Free At Last", terwijl Yes en Deep Purple mijlpalen uitbrachten in de vorm van "Close to the Edge" en "Machine Head". Alleen Led Zeppelin bleef in 1972 wat achterwege om het plaatje te doen kloppen, hun pièce de resistance "IV" werd al in november 1971 vrijgegeven. Echo's van zowat alle voornoemde groepen hoor je terug op het debuut van Wolfmother, een trio uit de regio van Sydney. Het is een plaat die een grote middenvinger opsteekt richting trends - "so much for musical evolution" lijken ze wel te zeggen, terwijl ze zich wentelen in betonnen riffs en progrock-arrangementen. Niet alles is even sterk, maar hun consequente muzikale benadering is lovenswaardig. En tijdens een loeiharde derde beluistering - tijdens het gras afrijden dan nog - bleven toch makkelijk een vijftal hoogtepunten over. Waaronder "Pyramid", een song die voortjakkert op een baslijn die dicht naast "Radar Love" van Golden Earring heeft gelegen.

TVDW 26/03/2006 - Rainbow - A light in the black (1976)

Eindelijk, waar blééf die foute hardrock dan toch? Wel, zie hier en 't is meteen een flinke kluit: ruim 8 minuten vintage stuff uit de oude doos. Het voorbije weekend stond dan ook, met dank aan mister Gillis (Maryland calling!), grotendeels in het teken van een muzikale trip down memory lane (helemaal terug tot zelfs het "Beatles '65" album!). Maar deze TVDW is natuurlijk andere koek. Blackmore liet Deep Purple midden jaren zeventig versplinteren en startte Rainbow op met Ronnie James Dio, de rattenkop met een van de meest bepalende stemmen uit de hardrock (... die ook "Love is All" van Roger Glover inzong - zie midden op de foto). Met Dio als tekstschrijver naast zich vond Blackmore zijn dada: lange songs die je onderdompelen in een wereld van heksen, middeleeuwse kastelen, draken en druïdes... Het zou een voorbode zijn of things to come, want Na Rainbow (en een kortstondige terugkeer naar Deep Purple) zou Blackmore's Night ontstaan, een raar project waarin Blackmore en zijn vrouw Candice Night een bizar soort van renaissance--folk-hardrock in het leven roepen (om te lachen met de vlindertjes: check de zweverige website www.candicenight.com). Terug naar "Rising", dat memorabele tweede album van Rainbow, opgenomen in de befaamde Musicland Studio in München in een productie van de hardrock producer bij uitstek: Martin Birch (zie ook Sabbath, Purple, Whitesnake en de beste Iron Maiden-albums). Raar hoe het geheugen werkt: Rising hoorde ik meer dan vijftien jaar terug voor het laatst, maar dit weekend herkende ik meteen hele lappen muziek bij herbeluistering van de remastered version. Het album opent met een lange synth-intro die wel een doorslag lijkt van "Fly Like An Eagle" (Steve Miller Band) waarna Blackmore zijn Strat laat galopperen doorheen "Tarot Woman". Het zesde en laatste nummer is de echte klepper van de plaat; vooral in de instrumentale break van drieënhalve minuut ontbindt de groep al haar duivels. Ingrediënten: vette synths, het soort van donderende drumwerk (courtesy of de intussen overleden Cozy Powell - zie rechts op de foto, we zagen hem ooit nog live aan het werk in Leffinge, in de bluesband van Peter Green!) waarvoor de Britten het adjectief 'ferocious' uitvonden, en évidemment het onvergelijkbare melodieuze soleerwerk van Blackmore. This is the stuff that separates the boys from the men.

TVDW 02/10/2005 - Tommy Bolin - Savannah Woman (1975)

Eén van mijn favoriete tijdverdrijven is het bezoeken van tweedehandszaken als Troc, de kringloopwinkels of de Koopjeskrant-winkel. Meestal om voor een appel en een ei wat boeken scheef te slaan, of wat leuk speelgoed. Muzikaal valt er zelden iets te rapen in deze winkels, tenzij je op zoek bent naar - flink beduimelde - vinylexemplaren. Qua cd's is de oogst meestal mager, al blijf ik toch wel érg content dat ik een paar jaren terug de moeilijk vindbare cd's "SKY I" en "SKY III" voor een prijsje meegraaide in één van deze winkels. Enkele weken terug was het terug bingo: ik stootte op een cd van Tommy Bolin. Het bleek te gaan, zo leerde websearch later, om 's mans solodebuut "Teaser" uit 1975. En het bleek een goeie gok om de cd mee te nemen. Niet enkel staan er fantastische muzikanten te pronken op het album (Jeff Porcaro, nog voor hij Toto oprichtte, en Narada Michael Walden op drums, en verder o.a. David Sanborn, Phil Collins, David Foster en Jan Hammer) maar ook omdat Bolin er een onwaarschijnlijke diversiteit aan de dag legt. Hij brengt jazzrock, reggae, een ballad die kan wedijveren met wat Elton John in die tijd deed, en wat lichtvoetige gitaarriedeltjes à la JJ Cale. Een verrassing voor mij, die de naam van Tommy Bolin enkel associeerde met Deep Purple (Bolin verving Blackmore op het DP-album Come Taste The Band). Websearch leerde me echter dat Bolin veel meer pijlen op zijn boog had, dan enkel het rammen op gitaar. Zo speelde hij mee bij The James Gang (ter vervanging van Joe Walsh, toen die naar de Eagles vertrok) en, nog veel belangrijker en verrassender, had hij een groot aandeel in het absolute jazzrock-meesterwerk "Spectrum" van Billy Cobham. Dat Bolin ondanks dat alles geen grote naam werd en eerder een cultstatus verwierf, heeft alles te maken met zijn noodlottige leven: in december 1976 stierf hij aan een overdosis. Hoedanook: 1,5 euro voor een trouvaille als dit, this can't go wrong!

TVDW 24/04/2005 - Free - Allright Now (1970)

Het leek me logisch om nog even terug te blikken op het Queen & Paul Rodgers concert van deze week in het Antwerpse Sportpaleis, en best om dat te doen met één van de drie nummers uit Rodgers' back catalogue, die we afgelopen woensdag te horen kregen. Paul Rodgers is één van die archetypische zangers uit de classic rock, iemand die zonder schaamrood op de kaken langs landgenoten als Ian Gillan, David Coverdale, Roger Daltrey en Robert Plant kan staan. Rodgers richtte eind jaren zestig Free op, een groep die net als Cream en Led Zep bluesy hardrock bracht en uiteindelijk zes albums zou opnemen. In 1970 bracht Free het anthem "Allright Now" uit, een nummertje dat, zo wil de overlevering, in amper 10 minuten geschreven werd, in de kleedkamer na een concert. Rodgers sloeg na de split van Free in 1973 een aanbod van Deep Purple af en richtte Bad Company op, waarmee hij nog enkele absolute klassiekers als "Can't get enough of your love" en "Feel like making love" zou brengen. Ook die nummers zaten woensdag in de setlist, maar klonken vrij vlakjes. Het was toch vooral Allright Now dat een grote indruk naliet. Hulde ook voor Rodgers, die er tijdens de Queen-nummers geen Freddie Mercury Soundmix show van maakte. Ook al heeft de man een geweldige scheur van een stem, zijn bereik is natuurlijk heel wat minder dan dat van Mercury. Daarom zocht hij bij haast elke Queen-song een lichtjes andere frasering, en dat werkte prima. Vandaar: een TVDW ter bekroning.