Monday, November 13, 2006

TVDW 12/11/2006 - Gerry Rafferty - Family Tree (1979)


Confession time. Ik mag dan al geen strafblad hebben, in een ver verleden heb ik me wel schuldig gemaakt aan wat kleine diefstallen. Ik herinner me drie categorieën. Eén: snoepgoed. Op weg naar huis, in de middelbare school, met de fiets even stoppen bij de kruidenierswinkel, kleinigheid kopen en intussen de zakken volstoppen. Twee: Action Man. De 'vintage ones' natuurlijk. Een jeugdliefde, maar eenje met redelijk dure accessoires, vandaar verdween ook hiervan wel eens iets in de zakken. Drie: muziek. Hiervan heb ik twee voorbeelden. Lp's kopen tegen verminderde prijs is er eentje. Door het stickertje 499,- te vervangen door eentje van 199,- en dan met onschuldig gezicht langs de kassa te passeren. It worked for Vangelis' Chariots of Fire en voor een Best Of van Black Sabbath, herinner ik me. En het tweede muziekgerelateerde diefstalletje (je hoort, ik probeer het te minimaliseren) vond plaats tijdens één van de twee rugzakvakanties die ik in mijn eentje ondernam, naar Bath en de streek van Zuid-Engeland en naar Schotland. De supermarktketen Woolworths had wat interessante cassettes in de aanbieding en ik liet er twee in de rugzak verdwijnen: Whitesnake's "Ready and Willing" (de plaat met deelnames van twee Deep Purple-leden - powerful stuff) en Gerry Rafferty's "Night Owl". Het gekke was dat ik geen walkman bij had en dus moest wachten tot ik twee weken later terug thuis was, om de albums te kunnen beluisteren. Ik heb altijd wel een boon gehad voor soft spoken Gerry, en mocht ik een top 50 maken van liedjes die me kunnen ontroeren, zit "Family Tree" er vermoedelijk wel bij. 't Moet naast de mooie tekst ook wel iets te maken hebben met akkoordenschema's, maar dit soort songs werkt altijd bij mij. Let op de intro (die gespiegeld wordt in de outro), een folkie deuntje dat wel van Mike Oldfield kon zijn. En op de heerlijk overdubs van de vocals, die voor die typische haardvuur vibe zorgen waar Rafferty een patent op heeft. En op de uitgesponnen gitaarsolo aan het eind. De track belandde later nog op één van mijn home made'Sunday Morning Music' compilaties. "Family Tree" staat er zij aan zij met Supertramps "Know you who are" (uit Famous last words - niet hun beste maar wel mijn persoonlijke fav), met "Running Wild" (heerlijke slotsong van Roxy Music's Flesh & Blood), met het fijne gitaargetokkel van "Toxic Girl" (Kings of Convenience), met het ultieme begrafenislied "Old & Wise" van The Alan Parsons Project, en met "Oh Patti" - slick eighties stuff van Scritti Politti met Miles Davis als special guest.
Oh ja, over die criminele activiteiten: gelukkig zijn de feiten inmiddels verjaard. Ik heb mijn kleptomanie definitief bezworen en bewandel sinds enkele decennia, zoals het een goede pater familias betaamt, opnieuw het rechte pad....


http://www.sendspace.com/file/puck1n

Labels: , , , , , , , , ,

2 Comments:

Anonymous Orville said...

FENOMENAAL vind ik dit blog. Ik verklaar me nader : van nature uit heb ik "iets" tegen mensen die hun eigen websites/blogs op het internet plaatsen om berichten als "ons trees heeft vandaag een 10 voor wiskunde" of "onze hond Blacky heeft vanmmorgen 5 welpjes geworpen", enzovoort. Kortom sensationele nieuwtjes waarvoor wij dagelijks op het puntje van onze stoel plaatsnemen voor onze PC. Wie kan dat een reet schelen, denk ik dan steeds bij mezelf. Nu, toegegeven, ik hou nogal van extremen, zeker als ik wens aan te tonen hoe verschillend extremen wel kunnen zijn.
Omdat je nu al niet meer kan volgen, doe ik eerst een jump naar het verleden :-) Toen ik in 2004 voor het eerst inschreef voor de fantastische muziekkwis, georganiseerd door de 3 mannen van "Detroit Breakdown", deed ik dat me vol zelfvertrouwen. Ik was opgegroeid met muziek, speelde sinds jaar en dag bij menig coverbandje, en er zou geen song op de radio komen of ik had 'm al gehoord. WAS DAT EVEN MIS geraden ! Ik kende die avond van mijn maiden muziekkwis een beetje meeval, en zo eindigden wij met ons team "Quadrophenia", net niét als laatsten... Wat een ontnuchtering bleek die avond te zijn. Ik hoorde dingen die ik nog nooit gehoord had, zag foto's van bands die ik noch van naam, noch van oorsprong kende, en ga zo maar door.
Het fantastische aan die avond was het feit dat ik muzikaal met mijn voetjes op de grond kwam! Eindelijk had ik een bron van muziekinformatie gevonden : in de persoon van Mr. JC, aka KOOP.
Het gebeurt heel zelden dat er in je leven mensen doorheen jouw pad lopen, waarmee je gezamenlijke passie deelt. Ik ben op dat vlak heel veeleisend...tot ik Mr JC leerde kennen : nota bene in Parijs, na een concert van Sting in l'Olympia.
JC, de wereld die jij voor mij opende hield ik niet voor mogelijk : na de eerste muziekwiservaring voeld ik me een nietskenner. Maar jij opende als het ware een encyclopedie. Het leuke is dat die muziek-encyclopedie geen stoffig, droog boek is, maar een heel toffe peer !
De talloze CD's, compilaties, tips, verhalen, links, enz die jij me heel regelmatig doorstuurt zijn voor mij een héél grote ontdekking. Parels die ik niet kende, maar intussen reeds koester. Songschrijver die een standbeeld verdienen, doch door weinigen zijn gekend. You know what I mean ;-)
En hier pik ik terug in bij mijn begin : jouw blog is op dat vlak een weerspiegeling van jouw onuitputtelijke encyclopedie. De manier waarop je het schrijft maakt het geheel FENOMENAAL !
Dank je voor de wekelijkse superfijne tips (topper).
Keep up this great job !

Greetz
The Orf Man

11:05 AM  
Blogger Koop said...

Ja, ik heb 'm hier flink voor moeten betalen.

12:40 AM  

Post a Comment

<< Home