TVDW 13/10/2019 - Vince Clarke Paul Quinn - One Day (Extension) (1985)

Een fame dodger, zo wordt hij wel eens genoemd. Vince Clarke liep inderdaad altijd in een wijde boog rond succes - of beter gezegd, rond het beroemd zijn dat succes met zich brengt. Zeker in het begin van zijn carrière zijn er enkele sprekende voorbeelden. Clarke begon in de prille jaren tachtig met synths te prutsen nadat hij OMD's debuut had gehoord, zette vervolgens Dave Gahan voor de microfoon en doopte zijn groepje Depeche Mode. Hij schreef zowat de hele eerste plaat van Depeche Mode - inclusief I just can't get enough - alvorens het hazepad te kiezen. Toen vervolgens ook Yazoo te succesvol werd, sloeg hij opnieuw enkele donkere steegjes in, alvorens uiteindelijk met Erasure zijn status te bestendigen.

Het is uit een van die donkere steegjes dat this week's tvdw komt. Clarke had na de split met Yazoo het idee om met een wisselende batterij van zangers liedjes te maken. Hij kwam niet verder dan twee experimenten, met achtereenvolgens een Noord-Ierse en Schotse gastzanger. Het eerste (Never Never, met Feargal Sharkey, onder de naam The Assembly) werd het bekendst, het tweede levert deze week de tvdw op. Om nog even in de anekdotiek te duiken: Clarke schreef One Day samen met Jamie Morgan en Cameron McVey. Die laatste zou naam maken als stuwende kracht bij Massive Attack en Portishead, terwijl Morgan vooral bekend werd als mode-icoon: hij was verantwoordelijk voor de zogenaamde 'Buffalo' stijl. Om helemaal af te drijven: Morgan en McVey brachten in 1986 een single uit met op b-kant het nummertje Looking Good Diving With The Wild Bunch, inclusief een rap van Neneh Cherry. Die song zou twee jaar later drastisch herwerkt worden tot, juist ja, Cherry's debuutsingle... Buffalo Stance.

Na One Day te hebben opgenomen, kwam Clarke uiteindelijk uit met Andy Bell als zanger. Samen richtten ze Erasure op, een groep die de daaropvolgende twee decennia bijzonder succesvol werd (- om voor mij volstrekt onduidelijke redenen, overigens). Clarke heeft parallel met Erasure wel altijd nog wat experimentjes links en rechts gedaan. Eerder dit jaar dook hij bijvoorbeeld nog op een remix van Almost, een nummer uit... OMD's debuutplaat.

Normaal gezien zoek ik bij elke tvdw een foto van de groep/artiest in kwestie. Hier maak ik graag een uitzondering, omdat net de hoes voor mij zo speciaal is. Naast muziek is Action Man immers een van mijn hobby's, en ik heb al heel wat platen waarbij net die Action Men op de hoes afgebeeld zijn. Het leuke is dat die platen me steevast opgestuurd worden vanuit de Instagram-community. Ik kreeg er de afgelopen jaren al uit Hongkong, Utah USA en Spanje. Deze week kwam er een postpakket uit Parijs, waarin One Day zat. Met vier Action Men, weliswaar onscherp, op de hoesfoto.

TVDW 10/12/2017 - Yazoo - Nobody's Diary (1983)

Eens iets anders dan altijd maar thuiszitten: drie concerten op één week tijd, alsjeblieft. Maandag was er een Radio 1 Belpop-sessie, die vooral vermakelijk was. Vermakelijk, dankzij André Brasseur en zijn kinderlijk enthousiasme. Meest memorabel moment: toen hij met zijn band Daan begeleidde tijdens diens Housewife. Het nummer was eigenlijk gedaan, maar André bleef maar het riedeltje van het nummer reproduceren op zijn orgel, tot na enkele minuten Daan niets anders kon dan het nummer nog eens inzetten, à l'improviste. Hilarisch. Echt pure klasse kwam vooral bovendrijven tijdens de korte passage van Gabriel Rios, wiens drie nummers nog het meest wisten te beklijven.

Over naar concert twee, een dagje later in hetzelfde Depot in Leuven: Wim Mertens plus strijkerskwintet. Ver uit mijn comfort zone, maar het was wel de moeite om die bezwerende, repetitieve, haast mathematische muziek te horen. Alleen had Wim soms de onhebbelijke gewoonte om van achter zijn Steinway te neuzelen bij enkele nummers, en dat bracht niet bepaald veel bij.

Concert drie was in De Roma, waar Alison Moyet ten dans speelde. Dat dansen kwam er vooral bij die enkele uptempo Yazoo-nummers Don't Go en Situation; nummers die nogal dunnetjes klonken in vergelijking met de indrukwekkende wall of sound die bij nieuwere songs hoorde. Moyet deed met haar setlist vooral haar best om niet als een retro-act te worden bestempeld. Vandaar bleven grote hits als That Ole Devil Called Love en Invisible in de kast en kregen we veel recent materiaal én de weinig bekende nineties-cover van Jules Shear's She Keeps on Whispering Your Name. 't Was een prima concert hoor, en Moyet was nog erg goed bij stem. Nobody's Diary was de meest logische tvdw. Het nummer werd niet geschreven door synth goochelaar Vince Clarke maar door Moyet zelf, blijkbaar toen ze zestien was (!). Het kreeg ook live die melancholische, wat trieste ondertoon, - die er destijds, in 1983 zo'n apart liedje van maakte - mee.

TVDW 31/10/2010 - Yazoo - Ode to Boy (1983)

Leuk weerzien met dat onwaarschijnlijke duo dat begin jaren tachtig even meeschreef aan de geschiedenis van de pop: de zware stem van de al even zwaargebouwde Alison Moyet versus dat schriele, schuchtere mannetje achter de keyboard, Vince Clarke. Die laatste schreef trouwens wel meer paragrafen in het Grote Synthboek: hij leverde de eerste hits voor Depeche Mode, stapte dan drie jaar over op Yazoo, pende samen met Feargal Sharkey het wonderlijke Never Never voor The Assembly, om daarna het - wat mij betreft redelijk verfoeilijke - Erasure uit de grond te stampen.
Yazoo bracht onlangs het live album Reconnected uit, een neerslag van hun reunie-concerten. Het deed me teruggrijpen naar "Upstairs At Eric's" (1981) en naar "You and me Both" (1983), de twee enige wapenfeiten van het duo. Fijne, naïeve, springerige pop, maar ook enkele donkere, melancholische streepjes muziek. Zoals de tvdw.

TVDW 05/07/2009 - La Roux - Armour Love (2009)

Alsof iemand het repetitiekot van Vince Clark, de man achter Yazoo, early Depeche Mode en Erasure, heeft leeggeroofd, om met de buitgemaakte synths en drumcomputers aan de slag te gaan. Zo retro en vintage eighties klinkt die nieuwe plaat van UK's nieuwste snoepje, La Roux. Dit elektropop-duo, met Elly Jackson als uithangbord, heeft over het kanaal al twee hits te pakken, en mocht MJ niet net afgelopen week het loodje hebben gelegd, zou hun full-cd ook op 1 zijn binnengekomen in de charts. De moeite? Tot op zekere hoogte wel ja. De lekkere synthgeluidjes doen wel hun werk, en in een mix met Eurythmics, Roisin Murphy en Tracy Thorn vallen de songs van La Roux niet uit de toon. Alleen jammer dat enkele songs te dicht bij elkaar hebben gelegen om de aandacht tot het eind gaande te houden. Afgelopen week toch genoten van met name Armour Love, mijn favoriet van de cd.

http://www.sendspace.com/file/i9jgmc

TVDW 24/08/2008 - Booka Shade - Outskirts (2008)

Kunnen Duitsers boeiende muziek maken? Tuurlijk.
In de eerste week vakantie vond ik de nieuwe cd van Booka Shade wel wat hebben, qua lekker in het oor glijdend, hip materiaal. Normaliter net iets bezuiden mijn smaak, dit soort electro downtempo house callitwhatuwill, maar en toe buiten de lijntjes treden mag, niet? Dit duo uit Berlijn werpt net genoeg herinneringen op aan eighties relikwieën als Numan, Yazoo of Depeche Mode om het aangenaam te houden voor deze ouwe zak. Nieuwe cd The sun and the neon light kan niet echt tot op het eind overtuigen, maar vooraan zitten toch enkele sfeervolle lappen synth goodies. Zoals deze 'Outskirts'.

http://www.sendspace.com/file/uxwma8

TVDW 04/05/2008 - (mixed by) Mikey D'Merola - Big Apple Production Vol. 1 (1982)

Wie in het gezegende jaar 1982 niet in zijn tienerjaren zat en destijds geen boontje had voor programma's als Funky Town, gelieve zich te onthouden. Deze tvdw was samen met (het in 1981 uitgebrachte) Adventures on the Wheels of Steel van Grandmaster Flash de grote wegbereider voor de turntablism, mix- en mashup explosie die zou volgen. Het was ook een van de weinige 12 inches die het tot in de mainstream schopten; de meeste van dergelijke mixes bleven beperkt tot club only white labels. De maxi wist zelfs van NYC over te steken naar Europa. Ik herinner me dat een van de (destijds populaire) vrije radio's bij ons in de streek het nummer regelmatig (en integraal) draaide. Ik had het op tape, draaide het grijs, maar wist nooit de hand te leggen op een vinyl of digitaal exemplaar. Tot de track vorige week opdook in de blog-o-sfeer. Gek hoe het muzikale geheugen werkt: na meer dan 20 jaar later kende ik nog elke wending uit deze 12 minuten durende extravaganza. Naar huidige normen klinkt de cut & paste techniek redelijk primitief, maar het blijft een fijne rollercoaster trip into disco, wave en breakbeats, in elkaar gedraaid door de New-Yorkse dj Mikey D'Merola. Met tussen de oogst vele persoonlijke favorieten als Heaven 17, Bohannon, Rocker's Revenge, Jonzun Crew, Gap Band, Yazoo en de herkenbare hi-NRG synths van Patrick Cowley & Bobby O. Big ups to Beat Electric, waar je als je snel bent de track nog kan vinden:

http://beatelectric.blogspot.com/

TVDW 30/12/2007 - Scritti Politti - The Word Girl (1985)

Tijdens de kerst- en nieuwjaarsfestiviteiten leverde de combinatie van Blaupunkt Velocity Ghettoblaster en iPod weer voortreffelijk werk. Het kerstfeest bij ons thuis betekende een overspoeling van hoofdzakelijk West-Vlaamse menschen, waaronder tot mijn verrassing ook een pakweg twintigjarige trouwe lezer van deze blog. Echte kerstmuziek is niet echt aan mij besteed - there's only so many Little Drummer Boys one man can take - maar ik hou er wel van om het die dagen wat 'mellow' te houden. Dus had ik een ipod playlist samengesteld met hoofdzakelijke trage en midtempo songs, met o.a. wat rustig werk van Bill Withers, Yazoo, China Crisis, Elton John, Heaven 17 (het machtige Come Live With Me), Katie Melua, Men at Work, Roberta Flack en Sam Cooke. De verzameling songs ging vanzelfsprekend grotendeels voorbij aan het oudere gedeelte van het gezelschap, gelukkig maakte schoonbroer Patrick er een sport van om te hengelen naar uitvoerders. Scritti Politti haalde het uiteindelijk als tvdw, omdat de song er met zijn uitgepuurde suikerzoete hi-tech dubby eighties falsetto pop (ik deponeer die term NU) wat uitsprong. En omdat ik altijd wel een boon heb gehad voor de zonderlinge Green Gartside, de man die in zijn rare carrière toch maar mooi samenwerkte met én Eurythmics én Mos Def én Miles Davis én Kylie Minogue. Respect!


http://www.sendspace.com/file/7gmr6c

TVDW 10/09/2006 - The Faint - The Conductor (Thin White Duke remix) (2003)

Dit keer een aan evenementen van het voorbije weekend verbonden TVDW. We hadden wel wat keuze. Op zaterdag was er een chiro-feest waar de dochter (de oudste dan) moest optreden. Het nummertje dat bij het dansje hoorde, maakte weinig kans om het tot TVDW te schoppen. Sean Paul, ik vind het maar een irritant ventje en die raggamuffin/dancehall is helemaal mijn ding niet. Passeert de man op de radio, gaat 'ie stante pede op een ander station - maar op het chirofeest lukte dat truukje niet. Aardig dansje, dat natuurlijk wel. Wel een mogelijkheid bood de pauzemuziek op dat chirofeest - allemaal vintage eighties stuff, waarbij vooral "Take that look of your face" van Marti Webb erg plezierig was om terug te horen. Ook a nice touch had de DJ die 's avonds speelde op een fuif ter ere van 40 jaar Martine B. Hij gooide, al dan niet bewust, "My Sharona" van The Knack nog eens op. Onweerstaanbaar nummer, sowieso (ja, ik heb de vinylsingle nog thuis), van een band die voor de rest in Europa nooit potten brak, maar dat de drummer van de groep vorige week stierf, maakte het toch nog net iets 'gepaster'. Maar qua TVDW-nominee moest zowel The Knack als Marti Webb ruimschoots de duimen leggen voor een nummer dat zich vrijdag al naar voren had gewurmd. Die dag vierde Patje D. immers zijn veertigste verjaardag, meteen goed voor een leuk tuinfeestje. Ter ere van mijn schoonbroer had ik snel nog twee rollercoaster-cd's samengesteld. Eentje met vintage nostalgia, tailor made voor Patje, met lekkers van o.a. Yazoo ("State Farm"!), Depeche Mode, Talk Talk, Flash & the Pan en New Musik. De tweede bevatte allerlei hip contemporary spul. Lily Allen, Gnarls Barkley, Freeform Five, Jamie Lidell, de Bloc Party-remix van "Needy Girl" van Chromeo, de Daft Punk remix van Franz Ferdinand's "Take me out", de" remix van "In Private" van The Pet Shop Boys, met Elton John in plaats van Dusty Springfield et j'en passe. Beste van de klas was echter The Faint. Ik ken de groep van haar noch pluim, maar een wilde download van enkele maanden terug blijft keer op keer de aandacht opeisen op mijn iPod. Het betreft een pulserende, langgerekte remixversie met de signatuur van de Thin White Duke (aka Stuart Price aka Jacques LuCont aka Let Rhythmes Digitales aka Zoot Woman) all over it. Snel googlen leert dat The Faint uit Nebraska komen, dat de man achter Bright Eyes ooit nog lid was van de groep, en dat op hun website tal van nummers gratis te downloaden vallen. Dat ben ik nu bezig, maar ik veronderstel niet dat ze de impact zullen hebben van deze TVDW. Oh ja, The Faint mag nu misschien nog een redelijk onbekend groepje zijn, maar hun volgende cd zou, zo willen geruchten, een productie meekrijgen van Rick Rubin. En dan zal heel de wereld hen wel kennen. Intussen: geniet van de met vocoder opgestarte én eindigende versie van "The Conductor" - iets met vocoder wekt sowieso mijn interesse, must be de erfenis van EWF's "Let's Groove" en een overdaad aan Patrick Cowley. Enkel te beluisteren op zéér hoog volume, bij voorkeur rondstappend in een broeierige, nerveuze stadskern.

http://www.sendspace.com/file/ecr5n8