TVDW 29/07/2018 - The Bible - Crystal Palace (1988)

Wel wat mogelijkheden deze week, voor een tvdw. Zo bracht Eliens vriendin Nele twee platen voor me mee uit San Francisco, waaronder "Centerfield" van John Fogerty. I saw it on tv uit dat album is toch een bescheiden pareltje, inclusief die muzikale verwijzing naar CCR's Have you ever seen the rain, aan het eind.

Of iets van Abba, vermits we deze week "Mamma Mia Here we Go Again" gingen zien, samen met Frank & Kris. Dat moment dat My Love My Life - sowieso een van mijn favorieten Abba-songs (check ook de cover van John Grant) - aan het eind van de film inzet... De tranen rolden van mijn wangen.

Iets van Sam Cooke had ook gekund, nog een geweldige plaat die deze week mijn collectie vervoegde. Maar ik ga toch voor The Bible, een intussen volkomen vergeten eightiesband wiens plaat "Eureka" (merkwaardig genoeg geproducet door Steve Earle, al is dat er niet aan te horen) het meeste draaibeurten kreeg. Muziek zoals Del Amitri, Deacon Blue en The Silencers ze destijds ook brachten, al bracht The Bible het niet zo ver en oogsten ze slechts een half radiohitje met Crystal Palace. Sterke song nochtans, ook na al die jaren.

TVDW 30/12/2007 - Scritti Politti - The Word Girl (1985)

Tijdens de kerst- en nieuwjaarsfestiviteiten leverde de combinatie van Blaupunkt Velocity Ghettoblaster en iPod weer voortreffelijk werk. Het kerstfeest bij ons thuis betekende een overspoeling van hoofdzakelijk West-Vlaamse menschen, waaronder tot mijn verrassing ook een pakweg twintigjarige trouwe lezer van deze blog. Echte kerstmuziek is niet echt aan mij besteed - there's only so many Little Drummer Boys one man can take - maar ik hou er wel van om het die dagen wat 'mellow' te houden. Dus had ik een ipod playlist samengesteld met hoofdzakelijke trage en midtempo songs, met o.a. wat rustig werk van Bill Withers, Yazoo, China Crisis, Elton John, Heaven 17 (het machtige Come Live With Me), Katie Melua, Men at Work, Roberta Flack en Sam Cooke. De verzameling songs ging vanzelfsprekend grotendeels voorbij aan het oudere gedeelte van het gezelschap, gelukkig maakte schoonbroer Patrick er een sport van om te hengelen naar uitvoerders. Scritti Politti haalde het uiteindelijk als tvdw, omdat de song er met zijn uitgepuurde suikerzoete hi-tech dubby eighties falsetto pop (ik deponeer die term NU) wat uitsprong. En omdat ik altijd wel een boon heb gehad voor de zonderlinge Green Gartside, de man die in zijn rare carrière toch maar mooi samenwerkte met én Eurythmics én Mos Def én Miles Davis én Kylie Minogue. Respect!


http://www.sendspace.com/file/7gmr6c

TVDW 13/02/2005 - Joe Bataan - I'm the fool parts 1 & 2 (2005)

Deze week big ups for Joe Bataan, de man die begin jaren tachtig per ongeluk muziekgeschiedenis schreef met Rap-O-Clap-O, een haast novelty-achtig stukje pionierschap in de hiphop (alvorens dat genre bevolkt zou worden met dikke- sigaar-rokende gunslingers en meiden die met hun kortgerokt gat schudden alsof het een stijf te kloppen puddingmassa betrof). Die Rap-o-clap-o hit liet het niet vermoeden, maar de New-Yorker Bataan was in feite in het geheel geen rapper, eerder een soulzanger die - na een woelig leven als crimineel en bajesklant - een carrière in de muziek begon, met als niche iets tussen cuban soul en blaxploitation funk. Nu, na ruim twintig jaren stilzwijgen, is de man er terug, met een nieuwe cd Call My Name (uit op het voor rest in retro-funk-reissues gespecialiseerde label Vampisoul - check hun fijne website www.vampisoul.com). Op de nieuwe cd klinkt Bataan heerlijk retro: dit roept herinneringen op aan het hete New-Yorkse asfalt, ouwe chevy's, Shaft en het deukhoedje uit The French Connection, wah-wah gitaren, zoemende orgeltjes, olifantenpijpen en big afro hairdo's. Big Pimpin' Music, dus, maar dan niet in de betekenis die Jay-Z er aan geeft. TVDW in kwestie is een gem van haast tien minuten, startend met een slepende ballad in de lijn van Sam Cooke en Terence Trent d'Arby en eindigend in een uptempo cocktail à la Tito Puente en Carlos Santana. Respect!