TVDW 12/11/2017 - Eagles - Wasted Time (1976/1994)

Ja, hier had eigenlijk een tvdw van Jamiroquai moeten blinken. Maar de man viel wat tegen, afgelopen zaterdag. Ik had heel wat problemen met de opbouw van het concert, de setlist zwalpte tot zelfs aan het eind van obscuur naar hitgevoelig en terug. Jay Kay zelf kwam daarenboven redelijk egocentrisch over, zonder veel interactie met het publiek, zonder voorstelling van de band... Voeg daarbij nog het feit dat enkele van de grootste hits in de kast bleven, en de conclusie was duidelijk. Concertje in mineur.

Dan maar de dag nadien een klassiekertje uit de cd-kast opdiepen. Cd, inderdaad, want de vinylplatendraaiers - Rega en Technics - werden tijdelijk overgesluisd naar neef Frank voor onderhoud. "Hell Freezes Over" is een van mijn favoriete live-albums (- ook al neemt hij een wat rare start, met vier studionummers). De Eagles brengen natuurlijk een Best Of, maar doen dat op een grootse manier. The Last Resort en het uit Henley's solocarrière geplukte New York Minute klinken episch, net als het van een geweldige intro voorziene Hotel California. Maar afgelopen zondag viel vooral Wasted Time op, ook een track uit die millionseller van 1976.

TVDW 30/04/2017 - Jamiroquai - Hot Property (2017)

Die nieuwe Automaton - zijn eerste na zeven jaar - toont alweer dat Jay Kay een man is die alle kneepjes van het vak onder de knie heeft. Hij weet hoe hij een onweerstaanbare groove in zijn nummers moet smokkelen, hij verzorgt zijn productie tot in de puntjes - op deze nieuwe waart af en toe de geest van "Random Access Memories" rond - en hij weet wanneer hij een goeie break moet plaatsen. Enige nadeel is dat hij net vanouds kiest voor de gemakkelijkste weg, dat hij zelden of nooit eens buiten de lijntjes kleurt en afwijkt van de vier minuten popsong met traditionele opbouw. Misschien nog het dichtst in de buurt van het avontuur komt Hot Property. Het is alleszins de song met de meest onweerstaanbare break.

TVDW 21/06/2015 - Simply Red - Love Wonders (2015)

Soul is een term die ik ongetwijfeld veel gebruik op deze blog. Je hebt heel wat soorten soulvolle muziek; voor mij kan zelfs een track van, ik zeg maar wat, de Foo Fighters of ZZ Top over de nodige soul beschikken. Qua soul heb je de archetypische tegenstelling tussen de rauwe, ongepolijste soul van een Wilson Pickett of Otis Redding, en de zoetgevooisde soulvariant van pakweg Smokey Robinson, Marvin Gaye of Teddy Pendergrass. Stax versus Motown, om het tot het ultieme cliché te herleiden.

Peu importe, ik hou van beide soulfamilies, en het hoeft geen betoog dat Mick Hucknall in de laatste categorie valt. Ik moet zo meteen eens op de tag Simply Red klikken om het verifiëren, maar het zou me niet verbazen mocht de groep tot op heden nog geen tvdw hebben gescoord. Ten onrechte, want vanaf het debuut wist de groep me te boeien. Hun eerste vier platen zijn en blijven klassiekers - wat een haast foutloze popplaat is nr. 4, "Stars", bijvoorbeeld - al ging het daarna, toegegeven, aardig bergaf.

De nieuwe "Big Love", nummer 11 in de cataloog, is echter een bescheiden return to form en een album dat ik, tot mijn verbazing, blijf draaien. Bij Simply Red bekruipt me weliswaar het gevoel dat ik ook bij Jamiroquai heb (net iets te vaak op veilig spelen, kiezen voor de makkelijke oplossing), maar los daarvan: een erg aangenaam plaatje, dat "Big Love". Eentje waarop Hucknall alle clichés rond hem en zijn groep bevestigt. Ja, hij heeft een ego, groter dan menig artiest. Ja, hij durft als tekstschrijver al eens in gemeenplaatsen te vervallen. Maar als pure soulzanger hoeft hij - tot spijt van wie hem zijn succes niet gunt - van niemand lessen te krijgen. Haast alle songs van de nieuwe plaat, hoe banaal ze soms ook lijken, worden gedragen en van extra's voorzien door Hucknall's subtiele, kristalheldere zanglijnen. Luister ten bewijze naar de op een Sade-ritme drijvende tvdw, een van de minder opdringerige tracks uit "Big Love".

Simply Red is en blijft als een perzik: zoet, met een fluwelen vachtje - en groter dan de bescheiden abrikoosjes van de concurrentie.

TVDW 26/08/2012 - Ben Westbeech - Something for the Weekend (2011)

De receptuur voor een Topper Van De Week? Het is er niet één, het zijn er meerdere, een heel kookboek vol. Maar het receptje, zoals toegepast door Bristol-bleekscheet-funker Westbeech, dat werkt alleszins.

Een smooth as fuck productie, die losjes surfend op je oorsmeer jouw gehoor binnenglijdt? Check. Een boterzachte vocal? Check. Die van Westbeech komt uit het straatje waarin ook Jamiroquai woont. Een lekkere groove die je meteen bij je nekvel grijpt? Check. Deze hier valt fijn te mixen valt met Gil Scott-Heron's The Bottle. Een origineel synth geluidje? Check. In dit geval klinkt de synthesizer van bij het begin alsof hij net tussen de deur heeft gezeten.

En een Moment - zo'n wending in de song, pakweg halfweg, die je nog verrassen kan, net als je denkt: oké, ik heb 'm nu wel? Check. Luister in de tvdw naar dat trompetje. Dat is zo'n Moment. Om een gelijkaardig geslaagd trompetje-in-dansplaat voorbeeld te hebben, moeten we al terug gaan naar de Giorgio Moroder-productie Fly Too High van Janis Ian. Maar dit terzijde. Westbeech is trouwens ook live erg de moeite, zoals ik enkele jaren terug kon vaststellen in het Depot. Maar dit terzijde. Westbeech scoorde naar aanleiding van dat concert zijn allereerste tvdw, in 2007. Maar, u raadt het al, ook dat is terzijde.

Het leven is in hoofdzaak een aaneenschakeling van terzijdes.

TVDW 15/07/2012 - Everclear - Jackie Robinson (2012)

Een week Algarve - en de kansen op een tvdw. Zou hij kunnen komen uit de fitnessruimte van het hotel, waar ik zo nu en dan trachtte om calorieën te verbranden? Er stond een verzamelcd te draaien, met Suede, Earth Wind & Fire, Apollo 440 en Jamiroquai. Leuk voor even - maar minder leuk als hij op endless repeat blijkt te staan. Echt wel een van de dingen waar ik van gruwel: taverne's, resto's of andere publieke plaatsen waar de cd in een loop blijkt te draaien. Ik ben behoorlijk autistisch in zulke zaken. Aan het eind van de vakantie toch maar gaan vragen of ze niets anders konden opzetten. "Geen probleem, natuurlijk, mijnheer." Waarna een of andere pipo van het personeel een album van Skunk Anansie in de cd-lader schoof. Umphfff....

Dan de tvdw maar zoeken op de iPod, op een van de schaarse momenten dat ik die bovenhaalde - chillend aan het zwembad, bij 37 graden. Scrollen naar de nieuwe van Everclear, kijken wat dat geeft. Ik heb het al eerder gezegd op deze blog: ik ben behoorlijk trouw aangaande muzikale voorkeuren. Everclear maakte in de jaren negentig behoorlijk wat indruk. Eerst met die knoert van een single Santa Monica, daarna met het album "So much for the afterglow", een van de sterkste platen op het kruispunt tussen punkrock en college rock. Genoeg krediet om me aan te sporen de groep ook later te volgen. En om die nieuwe plaat "Invisible Stars" tegen het licht te houden. Het zonlicht van de Algarve, met name. Everclear blijkt nog steeds clevere, gebalde songs te brengen, met snedige riffs en goeie hooks. En met ergens driekwart in de plaat een nummer dat me kippenvel gaf. Bij 37 graden.

http://www.youtube.com/watch?v=u74eUFpel_Q

TVDW 24/07/2011 - Immaculate Fools - One Minute (1987)

Tien dagen vakantie in Frankrijk verliep volgens het gekende procédé: ipod net voor vertrek volpompen en daarna, met de knop op shuffle, dingen (her-)ontdekken. Dit keer gingen o.a. Hot Chip, Foreign Born, The Shins, Jamiroquai en Lou Reed mee de hort op, samen met twee groepen die al een tijdje net onder de tvdw-radar circelen: Rainbow Arabia (in september op Leffinge Leuren) en die alleraardigste laatste plaat van OMD. De twee eerste albums van The Immaculate Fools vielen ook in de smaak. Een onderschat groepje dat zich ergens tussen Psychedelic Furs en Waterboys in bevond, maar nooit echt doorbrak. Een tvdw is een soort van eerherstel.

TVDW 27/03/2011 - Jamiroquai - Hurtin' (2010)

Het wordt tijd dat ik het op papier zet bij wijze van statement. "Ik moet mijn hoop laten varen dat Jamiroquai ooit nog een plaat zal maken die langs Innervisions van Stevie Wonder zal staan. Ain't gonna happen." Zo.

Een geval van te hoge verwachtingen? Ongetwijfeld, al wees in het begin van de carrière van Jay Kay alles erop dat de man zulk meesterwerk in zich had. Elke nieuwe release van Jamiroquai stelde me echter keer op keer teleur. Neen, dit was geen nieuwe Stevie Wonder, eerder een getalenteerd maar berekend ventje dat - een eenmalige meesterlijke track als Black Capricorn Day niet te na gesproken - ergerlijk braaf binnen de lijntjes kleurde.

Maar kijk, eenmaal de kaap van de initiële en inmiddels vertrouwde teleurstelling genomen was, slaagde Jamiroquai's laatste album Rock Dust Light Star er toch in me te charmeren. Blue Skies is bijvoorbeeld een heerlijk luilekkere track terwijl Hurtin' een rudimentaire groove van een song is, die me vaagweg doet denken aan iets wat (tweevoudig tvdw-winnaar) Roachford ook in zijn mars had.

TVDW 13/03/2011 - Tahiti 80 - Crack Up (extended version) (2011)

Shuffle en ski, een prima combinatie. De iPod stond inderdaad - en doelbewust - een volledige week op shuffle. Ideaal om je te laten verrassen door wat het machientje at random selecteert uit de - even kijken - 998 beschikbare tracks. Niet dat de iPod zo vaak aanstond op de piste, maar bij de nachtelijke rit heen- en terug zorgde hij voor welkome afwisseling. Zo kregen diverse songs uit de recente cd's van Arcade Fire, Elbow, Ellie Goulding, Elliott Murphy, Jamiroquai, The National en OMD een kans, naast ouder werk van Gary Numan en Stealers Wheel. De tvdw zou logischerwijze gaan naar de meest opmerkelijke song. Die bleek uit Rouen te komen, zowat 800 kilometer ten noordwesten van Val Cenis, ons ski-oord. (Dat laatste zocht ik natuurlijk even op - mijn aardrijkskundige kennis is niet bepaald geweldig).

Wat ik ook even opzocht: hoeveel keer in besprekingen van "Past, Present and Possible", de net verschenen nieuwe plaat van Tahiti 80, de naam van Phoenix opduikt. In ongeveer 300.000 van de 500.000 artikels, zo leert Google. Je hoeft geen genie te zijn om de parallellen tussen de twee te ontdekken. Ook Tahiti 80 is een überhip groepje dat in gladde, bestudeerde popsongs un certain je ne sais quoi weet te verstoppen. Crack Up is een goed voorbeeld; een song die heen- en weerbotst als een veelkleurig rubberballetje.

TVDW 13/12/2009 - JC Brooks & the Uptown Sound - Baltimore is the new Brooklyn (2009)

Tvdw in estafette. Drie artiesten losten elkaar deze week af in de strijd voor een nominatie. Eerst was er Chick Corea en diens 12 minuten durende lap jazzfunk 'Return to Forever'. Dan kwam General Elektriks in beeld, een Fransman die naar de Amerikaanse West-Coast uitweek en met het album Good City for Dreamers een erg aangename kruising brengt van Beck, Sly & the Family Stone en Jamiroquai. Fijn plaatje. Maar aan het eind van de week snelde JC Brooks & the Uptown Sound iedereen voorbij. Hun debuut "Beat of our own drum" - op het fantastische platenlabel Vampisoul - is een bijzonder geslaagde hybride van withete sixties soul en raunchy garagerock.

http://www.sendspace.com/file/6gjuta

Als bonus nog een tweede track? Oké dan: deze lekkere lap rauwe soul, met de intrigerende titel '75 years of art sex'. Pak aan!

http://www.sendspace.com/file/5dv4wu

TVDW 22/03/2009 - Phoenix - 1901 (2009)

Muzikaal viel er héél wat lekkers te rapen afgelopen week. Maandag landde Grace Jones in de AB in Brussel. Lang naar uitgekeken, en de madam stelde niet teleur. Stevige band (jammer genoeg zonder mijn helden Barry Reynolds en Sly & Robbie), goeie maar wat onevenwichtig opgebouwde setlist en zoals verwacht een stage show om u tegen te zeggen, met stroboscopen, gekke hoedjes, hoelahoep, hoogtewerker en een soort 'butt camera'. Voortdurend laverend tussen kunst en kitsch, tussen potig en potsierlijk, tussen 'in your face' en 'op haar bakkes'. Over dat laatste: enkel bij La Vie En Rose en I've Seen That Face Before werkte de theatrale benadering niet. Hoogtepunten waren dan weer My Jamaican Guy, een weinig toonvast gezongen maar furieuze versie van William's Blood, en die machtige song Slave to the Rhythm (die wel verdacht sterk klonk als op de plaat - heel wat voorgeprogrammeerd spul, dus). Het werd een goed concert, erg goed zelfs (plus nog wat upgespiced door het fijne gezelschap van Dela, Michiel en Chris), maar toch net niet echt memorabel. Daarvoor hield Jones de band bij momenten iets té strak aan de lijband - het was wel echt haar show en niemand mocht even in haar zonnetje komen te staan. En jammer dat er geen bissen vanaf konden (blijkbaar was madam te laat gestart -?).

Nog muzikaal lekkers, naast Grace? Verderop in de week was er de boeiende de reportage Classic Albums: Who's Next op Canvas - voor wat spul van The Who mag je me altijd wakker maken. En op vrijdagavond stootte ik op de BBC bij Jonathan Ross op Lionel Richie, steeds verrassend hoe sympa die man na al die jaren nog is. En deze week viel ook een nieuw teken van leven te rapen van mijn favoriete Franse band (euh... welke andere?), Phoenix. Ooit gestart als begeleidingsband van Air, maar dit viertal wist de short-lived hype van de French Touch al snel te overstijgen. Ik zag ze ook al een drietal keren live, en ook dat blijft de moeite.

Oké, met vier studioplaten in negen jaar tijd zijn ze niet erg productief, maar gelukkig is wàt ze uitbrengen wel steeds erg fijn luistervoer. Zoals de nieuwe single 1901, voorloper van de cd die Wolfgang Amadeus Phoenix (tja... Fransen en hun arrogantie) zal heten. Die typisch staccato gitaarlickjes, die gladde productie, dat catchy refrein: made for radio, this.... Phoenix brengt rond deze tijd overigens ook een mix tape cd op de markt (of hoe moet je dat noemen), Kitsuné Tabloid genoemd. Beetje zoals de cd-reeks Late Night Tales waarop oa Pet Shop Boys, Jamiroquai en Flaming Lips inzage geven in hun favoriete platen. Op Kitsuné Tabloid staat wel good stuff, van Kiss over Iggy Pop tot D'Angelo en Lou Reed, maar als geheel sprak die Phoenix-verzamelaar me toch minder aan wegens een iets te hoge "kijk eens mama zonder handen" factor (vertaald: "kijk eens hoe freaky mijn muziekselectie is").

De tvdw is ook gratis te downloaden op www.wearephoenix.com. Wie met programma's als Logic en Reason aan de slag kan, kan er eveneens de multitrack downloaden om zelf een remix te bricolleren.

http://www.sendspace.com/file/dr8kox

TVDW 20/05/2007 - Ben Westbeech - Pusherman (2007)

Ik was het wel haast aan mijzelf en aan mijn nom de plume verplicht om naar Leuven te trekken, afgelopen vrijdag, om er Koop te bekijken en te beluisteren. Het werd een gezellig avondje, in the company of my man Dela, diens vrouw Miranda en mutual friend Nathalie. De set van Koop had nog weinig uitstaans met de lounge waarmee deze Zweden normaliter worden geassocieerd. Neen, in de plaats kregen we high energy zweterige jazz, soms zelfs zo full blast uit de boxen schallend dat het frêle zangeresje moeite had om haar jazzy frasering nog een plaats te geven in de geluidsmix. Helemaal anders maar minstens evenzeer de moeite vond ik het voorprogramma, de jonge Brit Ben Westbeech. De man liep school bij o.a. Roni Size en zijn losse, groovy manier van zingen doet soms wat denken aan Jamiroquai. Westbeech' debuutplaat "Welcome to the best years of your life" (uit op het Brownswood-label van acid jazz guru Gilles Peterson) is een zonnige mix van jazzy funk, lichtvoetige dansbare pop en sfeervolle instrumentals. Typisch een debuut waarvoor het adjectief ‘vermakelijk’ werd uitgevonden.
Wat is dat trouwens met die Britten en de manier waarop ze de zwarte muziek tacklen? Toegegeven, inzake zwarte dansbare muziek nemen de Amerikanen de maat van hun Britse collega's. En toch, als onze naaste buren van over het Kanaal zich met de zaak bemoeien, klinkt hun soul, funk of hiphop vaak net dat tikkeltje frisser dan de Amerikaanse eenheidsworst. Van US3 over Roachford en Soul II Soul tot, recenter, Lily Allen, The Streets, Mattafix of Just Jack: de voorbeelden zijn legio.
Fijn ook om vast te stellen dat Westbeech op de planken van het Depot goed overeind bleef. Quasi nonchalant en met zijn Elvis Pompillio-hoedje over het hoofd getrokken werkte hij zich met gemak doorheen een funky setje. De tvdw zat ergens middenin de playlist.

http://www.sendspace.com/file/orwdco

TVDW 04/12/2005 - Roachford - This Generation (1994)

Wie zegt er dat artiesten slechts één TVDW-notering kunnen krijgen? In de statuten staat dat nergens vermeld en ook bij TVDW versie 1.0, die in de jaren tachtig van vorige eeuw werd gelanceerd, slaagden vele artiesten er in om meerdere TVDW's te verzamelen. Dus ook al had Andrew Roachford amper 9 weken geleden het voorrecht om een TVDW in de wacht te slepen (zie 9 oktober), hier duikt hij alweer op. Logisch en volkomen terecht, want 's mans optreden gisterenavond in de Botanique was bij momenten weergaloos sterk. De referenties die onderhuids op Roachford's platen aanwezig zijn - Marvin Gaye, Stevie Wonder, Philadelphia soul - kwamen op de planken helemaal naar boven. Bij de bisnummers, die grondig afweken van de vooropgestelde setlist, starte hij "Get Ready" op met een flard uit Sly & the Family Stone's "Everyday people" en ook op andere momenten in het concert was het volop genieten van de intereactie tussen de vijf schitterende muzikanten die zich op het podium zichtbaar stonden te amuseren. Schrijnend evenwel: er stond in de kleine Witloofbar van de Botanique hoogstens 60 man te kijken.....Na afloop maakten Hendrik (shout out to my man Dela!) en ik de bedenking dat Jamiroquai - landgenoot, generatiegenoot en ongetwijfeld evenzeer van soul doordrongen - dit concert had moeten zien. Jay K's tot in de puntjes verzorgde live-show staat mijlenver van het spontane, vaak in jams uitmondende optreden van Roachford. De manier waarop hij zijn reguliere set afsloot met "This Generation" - op plaat sowieso al een persoonlijke favoriet, omwille van dat heerlijk rollende basloopje - was indrukwekkend; de band met een eenvoudig "on the one" keer op keer stilleggend, om nadien opnieuw te demarreren. Na een kleine twee uur keek Roachford met brede grijns naar het publiek, uit elke porie van zijn lichaam druipend van het zweet.... en van de soul.

TVDW 06/11/2005 - Herbie Hancock feat. John Mayer - Stitched Up (2005)

Herb' hoort vanzelfsprekend bij elke muziekliefhebber in de bovenste schuif te liggen. Als broekje aan de zijde van Miles Davis mogen spelen, mid jaren zeventig met "Headhunters" een van de ultieme jazzrock-klassiekers schrijven (een cd die bij Jamiroquai ongetwijfeld vaak wordt opgegooid), in de jaren tachtig verbazingwekkend grensverleggend werk leveren met "Future Shock" (incl. de single "Rockit") en tegelijk iets moois als de soundtrack voor "The Color Purple" schrijven... zijn lijst merites is eindeloos en ook nu nog blijft hij boeiende spullen uitbrengen. Soms is zijn drang naar vernieuwing sterker dan het gezonde verstand: we herinneren ons een halfslachtige flirt met drum 'n bass en andere dance-varianten op de hit-and-miss cd "Future 2 Future". Met nieuwe cd "Possibilities" daagt Herbie zichzelf uit door eenmalige samenwerkingen aan te gaan met een pleiade aan collega-muzikanten. Het idee klinkt fantastisch op papier, helaas zijn er tussen de tien tracks van de cd slechts enkele echte parels. De bijdrage van Annie Lennox is oersaai, Santana does Santana nog maar eens, en de schabouwelijke versie van "I just called to say I love you" (met een zekere Raul Midon) overleeft geen tweede beluistering. Wel dik in orde is de manier waarop Sting zijn "Sister Moon" herwerkt. En de absolute uitschieter is het openingsnummer, dat Herb' samen schreef met dat nieuwe goudhaantje van de Amerikaanse AOR-markt, John Mayer. "Exactly how you hear it, is exactly how it all went down", met die mysterieuze zin opent de cd (en de song), waarna Mayer een film noir van een verhaal beschrijft, tegen de muzikale achtergrond van een flinke funksong. De 'delivery' van Mayer is een genot om te horen, hoe hij elk woord met een overschot aan 'cool' perfect plaatst in de song. Hoe hij eerst "who's to say she's on her own" oppert, waarna de muziek stilgelegd wordt en hij de vraag laconiek zelf beantwoordt: "girls like that don't sleep alone". Ook onze Herb krijgt natuurlijk wat ruimte om een pianosolo in het lied te smokkelen, verder noteren we oude rotten als Willie Weeks op bass en de geweldige Steve Jordan (ondermeer ook als producer actief bij het memorabele Talk Is Cheap-album van Keith Richards) op drums.