TVDW 27/06/2010 - Semisonic - DND (1998)

Weinig activiteiten scoren hoger op de Schaal van Nerd dan het in een parochiezaaltje samenhokken met hoofdzakelijk mannelijk en hoofdzakelijk lelijk gezelschap, om samen vier uur lang muziekfragmentjes te ontmaskeren. Hou het vooral stil, maar ik kan me geweldig amuseren op zo'n muziekquiz. Afgelopen weekend was het weer van dat, en het afsluitende fragment van de avond (Breathless van Dan Wilson) bleek de directe aanleiding voor this week's tvdw.

Ik herinner me een interview met die Dan Wilson, ten tijde van de release van Semisonic's album "All about chemistry", waarbij we het de helft van de tijd hadden over onze gezamenlijke liefde voor Warren Zevon. Soit, op die muziekquizavond vorige week dacht ik: verdomme lang geleden dat ik Feeling Strangely Fine nog eens opgegooid heb. Na herbeluistering blijkt de plaat wat te lijden onder het post-grungy sfeertje, met songs die teveel fuzzy powerchords meekregen. Maar de absolute topper van de plaat, DND, heeft de tand des tijds prima doorstaan. Wat een song, met die fluisterende openingszinnen en dat subtiele synthloopje dat na 1 minuut binnensluipt. DND staat voor Do Not Disturb en kan makkelijk geïnterpreteerd worden als een lied over een rendez-vous hotelletje.

Los hiervan meld ik nog even dat de nieuwe Crowded House een zware tegenvaller is, met zelfs geen greintje van de magie die Temple of the Low Men of Woodface sierde en een pak slapper dan voorganger Time on Earth. Geen derde tvdw dus voor Neil Finn. Wel behoorlijk goed: de nieuwe van Robyn, een snappy verzameling electropop waar die andere Y uit de dance, Kylie, groen van jaloezie zal naar luisteren. En dat solosingletje van Brandon Flowers, zanger van The Killers, hapt ook lekker weg.

http://www.sendspace.com/file/5q0rhi

TVDW 30/12/2007 - Scritti Politti - The Word Girl (1985)

Tijdens de kerst- en nieuwjaarsfestiviteiten leverde de combinatie van Blaupunkt Velocity Ghettoblaster en iPod weer voortreffelijk werk. Het kerstfeest bij ons thuis betekende een overspoeling van hoofdzakelijk West-Vlaamse menschen, waaronder tot mijn verrassing ook een pakweg twintigjarige trouwe lezer van deze blog. Echte kerstmuziek is niet echt aan mij besteed - there's only so many Little Drummer Boys one man can take - maar ik hou er wel van om het die dagen wat 'mellow' te houden. Dus had ik een ipod playlist samengesteld met hoofdzakelijke trage en midtempo songs, met o.a. wat rustig werk van Bill Withers, Yazoo, China Crisis, Elton John, Heaven 17 (het machtige Come Live With Me), Katie Melua, Men at Work, Roberta Flack en Sam Cooke. De verzameling songs ging vanzelfsprekend grotendeels voorbij aan het oudere gedeelte van het gezelschap, gelukkig maakte schoonbroer Patrick er een sport van om te hengelen naar uitvoerders. Scritti Politti haalde het uiteindelijk als tvdw, omdat de song er met zijn uitgepuurde suikerzoete hi-tech dubby eighties falsetto pop (ik deponeer die term NU) wat uitsprong. En omdat ik altijd wel een boon heb gehad voor de zonderlinge Green Gartside, de man die in zijn rare carrière toch maar mooi samenwerkte met én Eurythmics én Mos Def én Miles Davis én Kylie Minogue. Respect!


http://www.sendspace.com/file/7gmr6c

TVDW 28/10/2007 - Kylie Minogue - Love is the drug (2007)

Op 29 december 1987, haast twintig jaar geleden, kwam "I Should Be So Lucky" uit. Wie toen zou beweren dat Kylie ooit een tvdw zou scoren, werd voor debiel - want dat was toen scheldwoord nummer één - uitgemaakt. In de tvdw-archieven duiken leert dat mijn twee tvdw's rond die datum wel erg ver van Kylie's World afstonden: Bad Karma van Warren Zevon (uit Sentimental Hygiene, een van mijn drie eerste cd's!) en Paid in Full, die geweldige hiphopklassieker van Eric B & Rakim. De platte confectiepop van producerstrio Stock Aitken & Waterman symboliseren wat mij betreft nog steeds het allerslechtste uit de eighties - no change there. Dat het trio meer dan twee-hon-derd top 40 hits scoorde (in de UK dan, maar in België zal het niet veel minder zijn geweest), zegt genoeg over onze bedroevende beschaving.
Kylie zelf echter heeft zich na de SAW-samenwerking een paar keer spectaculair, Ciccone Style, heruitgevonden. Met het Nick Cave onderonsje Where The Wild Roses Grow scoorde ze bij mij in het geheel niet (vre-se-lijk nummer), de afgemeten glossy pop van "Slow" was al beter en deed me de radio niet meteen van post veranderen.

In feite was Paul Weller lange tijd in de running voor een tvdw. Ik ben immers al een paar weken zoet met 'Paul Weller - The Changing Man', een boek van Paolo Hewitt, dat ik van DJ Stefan kreeg op de 40/40 Fuif. Boeiende lectuur en een prima aanleiding om de Direction Creation Box, met daarin alle nummers van The Jam, nog eens te beluisteren. Maar van de klasse van pakweg That's Entertainment, Billy Hunt of 'A' Bomb in Wardour Street hoef je me niet meer te overtuigen. Dus hielden we ons aan de spelregels van de tvdw: Kylie maakte afgelopen week de grootste indruk. Met een song die opvalt tussen de andere covers van "Radio 1 Established 1967", een gelegenheidsdubbelaar ter ere van de Britse popzender. Foo Fighters maken op die net verschenen cd een geweldige beurt met Band on the Run (Wings), ook Franz Ferdinand, The Feeling, Keane en The Fray onderscheiden zich fijne covers van resp. Sound and Vision, You're So Vain, Under Pressure en REM's The Great Beyond. Maar Kylie schoot de hoofdvogel af. Ze brengt Roxy Music in een ultra coole electropopversie. Big props voor producer van dienst Calvin Harris, het Britse snoepje du jour, die ook meewerkte aan Kylie's nieuwe album “X” dat eind november verschijnt. Calvin Harris liet zich begin dit jaar al opmerken met "It was acceptable in the eighties" en de bijhorende, met Human League-ish synths volgepropte en bij momenten zeer plezierige cd I Created Disco. De tvdw neemt een vliegende start (geen voetstapjes, geen dichtslaand portier en pulserende basintro, zoals in het origineel), krijgt gaandeweg wat extra funky impulsen, om te eindigen met een héérlijke laatste halve minuut. Dat Kylie de tekst niet verandert en dus in feite de vrouwenliefde bezingt, maakt de song alleen nog wat hitsiger.

http://www.sendspace.com/file/ffn1u4

TVDW 08/04/2007 - Patrick Wolf - Accident & Emergency (2007)

En we gaan verder op ons elan, met alweer een echte aanrader uit het nog lopende jaar. Het moet al erg gek lopen moest ook deze mijn eindejaarslijstje niet halen. Patrick Wolf is een wat excentrieke multi-instrumentalist, wiens full-album The Magic Position een boeiende luisterervaring biedt. De stem van de brave man neigt, naargelang de song in kwestie, nu eens naar Lloyd Cole, dan naar Matt Johnson (The The) of David McComb (Triffids), zijn muziek is een originele, verfrissende soort van cabareteske rock, met invloeden uit zowel folk als electronica, en verrijkt met tal van minder voor de hand liggende instrmenten. Oh ja, ook Marianne Faithfull komt op een nummer meezingen, en ook al is het niets eens zo'n slecht nummer - een soort murder ballad à la Cave & Minogue - toch is het de enige rotte plek op de cd. Die Faithfull, wat een zaag van een wijf (héhé, dat lucht op - in mijn artikels voor krant of tijdschriften kon ik nooit zo lekker bot uit de hoek komen). De titelsong of het springerige "Let's Get Lost" waren vermoedelijk de meest instant-genietbare songs, maar voor de tvdw kozen we toch voor een ander, wat hoekiger nummer - inclusief blazertjes. Full-cd is eens te meer, hoef ik het nog te onderstrepen, highly recommended.

http://www.sendspace.com/file/xfq3th

TVDW 27/08/2006 - Axelle Red - I had a dream (2006)

Het gebeurt niet vaak dat we een TVDW selecteren die we nog niet zelf in huis hebben, maar nergens in de statuten staat vermeld dat het niet zou mogen. De nieuwe single van Axelle Red wist me zo aangenaam te verrassen, dat een TVDW niet meer dan logisch was. Beste bewijs: ik hoorde hem eerst op de radio zonder te weten welke artiest het was, en ik dacht meteen in de richting van hip dance volk genre Moloko, of Kylie Minogue onder de hoede van een of andere trendy producer. Maar neen, het bleek onze eigen Axelle Red, in een nieuwe, spectaculaire koerswijziging. Grote dame, sowieso. Terwijl iedereen de mond vol heeft over de nieuwe Belgische rockgroep die voor vijf man en een paardenkop gaat optreden op het South By Southwest festival in Amerika, of gaat touren in het Oostblok, mag Axelle Red toch met meer recht en rede aanspraak maken op de titel 'wereldster'. Op de website lees ik dat Daan meewerkte aan de nieuwe cd, samen met haar inmiddels vertrouwde zwarte soulmuzikanten from the Deep South. Hij komt uit op 11/9. Ik ben benieuwd, als de heerlijke groove met de etherisch zweverige vocals van de single enige indicatie is, kan het een fantastische plaat worden. Oh ja, en Axelle is amper een goede vier maanden jonger dan mij, en haar moeder woont in mijn geboortedorp Heusden. Dat schept een band.