TVDW 28/06/2026 - Bill Withers - Another Day To Run (1972)

 

TVDW 1120. Het blijft bij Bill Withers zo'n verhaal van 'het momentum': begin jaren zeventig nam hij twee albums op - amper twee -  die een héél lange schaduw wisten te werpen op de popgeschiedenis. Natuurlijk volgden nadien nog wel enkele platen (en nog één hitje, het sugarcoated Just The Two Of Us, samen met saxofonist Grover Washington Jr.), maar die eerste twee, die hebben iets magisch. Een gloedvolle, warme sound, een ondefinieerbare, spaarzame vibe en tal van schitterende songs. Er zijn zo nog wel wat artiesten met een plotse relatief korte bliksemschicht van creativiteit binnen de juiste tijdsgeest (Al Green, Fogerty binnen zijn C.C.R.-tijdsvork), maar Withers is misschien wel het beste voorbeeld.

Nu ik ook het tweede album van de man, "Still Bill" in huis heb, kon een tvdw niet uitblijven. Het leukst bij de beluistering is dan om naar de deep cuts te luisteren. Niet naar Lean on Me of Use Me of Who Is He - de drie classics op deze plaat - maar bijvoorbeeld naar de broeierige funky soul van Another Day To Run.  

 

TVDW 16/09/2018 - José James - Use me (2018)

Wat fijn, als je als concertganger getuige bent van Pure Klasse. Het was afgelopen week mijn eerste keer dat ik José James aan het werk zag en eerlijk gezegd: het feit dat hij zich dit keer exclusief op het werk van Bill Withers zou werpen, was een extra aansporing om richting AB te gaan. Withers ligt bij mij in de bovenste schuif. De manier waarop hij in het dichtbevolkte gebied van warme soulmuziek toch een volstrekt eigen plaatsje wist te bemachtigen, verdient alle lof. Merkwaardig ook hoe de man zo'n stevige reputatie en dito cataloog bij elkaar kon schrijven op amper een handvol platen, en in een korte tijdspanne. Oh ja, dat Withers een stotteraar is, heb ik ook altijd een sympathiek detail gevonden.

Pure klasse, zei ik, maar dat sloeg in dit geval vooral op José James en zijn jazzfunk kwartet. Straffe muzikanten die op tijd en stond een solospot kregen om hun talent te etaleren. Maar het was toch vooral James zelf die me met verstomming sloeg. Zijn frasering lag akelig dicht bij die van Withers, al maakte hij met zijn jazzy scats duidelijk dat hij meer wilde doen dan imiteren. Enige smet vond ik dat de man in de bissen terugplooide op eigen werk, in plaats van in de tribute trip te blijven en nog wat verder te grabbelen in de ton met Withers-songs.

TVDW 18/01/2010 - Bill Withers - Kissing My Love (1972)

Wat een gekke carrière heeft die Bill toch. Met zijn eerste twee platen schrijft hij begin jaren zeventig meteen een handvol echte klassiekers uit de soulmuziek, daarna sleept hij zich richting jaren tachtig, om zich nog later in absoluut stilzwijgen te huldigen. Wat een verlies! Met de huidige soulrevival zou een album met nieuw werk van Withers nochtans meer dan gepast zijn.

Afgelopen week met plezier nog eens naar 's mans werk geluisterd. Wat een heerlijke laidback grooves, wat een warme stem, wat een grootse songs. Ik had haast om het even welk nummer tot tvdw kunnen uitroepen. Uiteindelijk werd het een track uit zijn tweede plaat, 'Still Bill'. Wat een album - 'Who is he and what is he to you', 'Lean on me', 'Use me' (later onsterfelijk gemaakt door Grace Jones) én de tvdw, allemaal op één en dezelfde plaat! Een grote meneer.

http://www.sendspace.com/file/7dfb10

TVDW 30/12/2007 - Scritti Politti - The Word Girl (1985)

Tijdens de kerst- en nieuwjaarsfestiviteiten leverde de combinatie van Blaupunkt Velocity Ghettoblaster en iPod weer voortreffelijk werk. Het kerstfeest bij ons thuis betekende een overspoeling van hoofdzakelijk West-Vlaamse menschen, waaronder tot mijn verrassing ook een pakweg twintigjarige trouwe lezer van deze blog. Echte kerstmuziek is niet echt aan mij besteed - there's only so many Little Drummer Boys one man can take - maar ik hou er wel van om het die dagen wat 'mellow' te houden. Dus had ik een ipod playlist samengesteld met hoofdzakelijke trage en midtempo songs, met o.a. wat rustig werk van Bill Withers, Yazoo, China Crisis, Elton John, Heaven 17 (het machtige Come Live With Me), Katie Melua, Men at Work, Roberta Flack en Sam Cooke. De verzameling songs ging vanzelfsprekend grotendeels voorbij aan het oudere gedeelte van het gezelschap, gelukkig maakte schoonbroer Patrick er een sport van om te hengelen naar uitvoerders. Scritti Politti haalde het uiteindelijk als tvdw, omdat de song er met zijn uitgepuurde suikerzoete hi-tech dubby eighties falsetto pop (ik deponeer die term NU) wat uitsprong. En omdat ik altijd wel een boon heb gehad voor de zonderlinge Green Gartside, de man die in zijn rare carrière toch maar mooi samenwerkte met én Eurythmics én Mos Def én Miles Davis én Kylie Minogue. Respect!


http://www.sendspace.com/file/7gmr6c