TVDW 27/07/2008 - Martina Topley Bird - Something to say (2008)

Fijn weekje vakantie achter de rug, met een mosselfeest, wat bbq, een tuinfeest en een trip richting Gentse Feesten. Een jaarlijkse organisatie van Jo & Veerle, dat bezoek aan de Gentse Feesten, maar dit jaar viel het als bij wonder samen met het optreden van No Exit, de coverband waarin my man Orf ook speelt. Het werd een memorabel avondje uit, waarbij we volop konden genieten van het concert dat pakweg van 00u30 tot 03u00 duurde (!), met sterke versies van Bryan Adams (Cuts like a knife!), Billy Idol, Golden Earring etcetera. En wat klonk die door Orf gestutte ritmesectie lekker tight...
Maar de tvdw, die moest nu toch wel echt naar Martina Topley Bird gaan; de jongedame zit ocharme al wekenlang gebeiteld in de iPod. Beetje een naam van een oude Engelse wagen, niet? "James Bond liet de Topley Bird in de garage en koos voor de Aston Martin."
Maar deze Martina heeft een wat minder onschuldige achtergrond. Tricky liet haar als amper vijftienjarige opdraven op zijn debuut in 1995 en beschreef meteen hun relatie: "I fuck you in the ass, just for a laugh / With the quick speed, I’ll make your nose bleed / I ride the pre-menstrual cycle". 't Is ook een manier om binnen te glijden in de annalen van de popgeschiedenis, natuurlijk.
Op The Blue God, haar tweede soloplaat, speelt Topley Bird als een volleerde Lolita, met de grens tussen vermoorde onschuldig en een meer perverse onderlaag. Nu eens doet haar stem denken aan die van Nina Persson van the Cardigans, dan weer aan wat Julee Cruise & Angelo Badalamenti bij David Lynch deden. En de lekkere, aan old school soul schatplichtige beats zijn van de hand überproducer Danger Mouse. "Hooky, hypnotic, atmospheric pop music", zo horen we het Martina zelf omschrijven in een video op haar website.

http://www.sendspace.com/file/jtz61z

en zoals beloofd die Black Kids tvdw van vorige week, alhier:

http://www.sendspace.com/file/bc6zfr

TVDW 15/04/2007 - Erik Truffaz Quartet - Arkhangelsk (2007)

Vermits vandaag Don Bata verjaart - happy birthday, P - had ik natuurlijk iets van Sophie Ellis-Bextor of the Velvet Underground, bien étonné de se trouver ensemble, kunnen selecteren. Maar midden vorige week verschoof de aandacht plots naar de Franse jazztrompettist Erik Truffaz. Een mogelijkheid om een gerenommeerd artiest uit de Blue Note stal te interviewen, zo'n aanbod sla je niet af. Meteen kreeg ook Truffaz' nieuwe cd de nodige luisterbeurten. De man mengde in het begin van zijn carrière als een van de eersten jazz met drum ’n bass en werd nadien met zijn lange lyrische uithalen wel eens vergeleken met Miles Davis. Het deed hem net iets teveel op allerlei lounge verzamelcd’s belanden. Echter, op de nieuwe cd vindt het Erik Truffaz Quartet (de vier spelen al ruim tien jaar samen) een wonderlijk knap evenwicht tussen verschillende stijlen. De cd opent met twee atmosferische, dreigende instrumentale nummers, waarna er plaats is voor hiphop-jazz, nerveuze funk à la Headhunters (op Akiko), Frans chanson en een verrassend grote vocale bijdrage van Ed Harcourt. Een van zijn vijf ‘rokerige crooner’-jazznummers uitkiezen als TVDW was net iets te voor de hand liggend, vandaar ga ik eerder voor het erg mooie, met een scheutje Badalamenti onderkoelde titelnummer. Koop het full-album, je zal niet teleurgesteld worden. Oh ja, en Arkhangelsk is niet enkel een Russisch stadje aan de poolgrens, het betekent in het Russisch ook hetzelfde als in het Engels, Frans of Nederlands: aartsengel. Mooi, toch?

http://www.sendspace.com/file/52s4a3