TVDW 17/03/2012 - Boz Scaggs - Sunny Gone (2013)

Hij zou het recept voor gehaktballen in tomatensaus kunnen inzingen, en het zou nog altijd soulvol klinken. Om maar te zeggen: net als Daryl Hall kan Boz Scaggs bij ons weinig verkeerd doen. Eenmaal we wisten dat zijn nieuwste plaat "Memphis" opgenomen werd met Steve Jordan als producer, zaten we al helemaal op het puntje van onze stoel. Jordan is de man die zowel bij de albums van Keith Richards (het foutloze "Talk is Cheap") als John Mayer voor zulke warme gloed zorgde.

Het resultaat is inderdaad een warme, van soul druipende plaat, waarop Scaggs zijn tanden zet in nummers van Mink DeVille, Al Green en Steely Dan. En, om aan te tonen dat hij het zelf nog steeds in de vingers heeft, plaatst hij naast die uitgelezen covers ook twee zelfgeschreven nummers , die qua sfeer en klasse naadloos aansluiten bij de rest. De tvdw is er een van.

TVDW 06/06/2010 - John Mayer - Heartbreak Warfare (2009)

Ik volg Mayer al van bij zijn debuut en de man stelt me zelden teleur. Hij is een uitstekend gitarist die vaak bluesy ondertonen in zijn pop smokkelt - niet toevallig roemt hij SRV als grote voorbeeld en is Clapton een goed maatje - en zijn vaste companen zijn niet van de minstens: Pino Palladino op bas en Steve Jordan op drums (de gewéldige Steve Jordan, zie o.a. Keith Richards' soloplaten).

In Amerika heeft Mayer de status van superster, in Europa blijft hij ook na vijf uitstekende albums behoorlijk onbekend. Als hij hier al in de boekjes komt, is het voor de verkeerde redenen: als liefje van Jennifer Anniston. Ex-liefje intussen, en de breuk is meteen het allesoverheersende thema op Mayers laatste plaat Battle Studies. Een knappe break-up plaat, waarbij de man zich niet verliest in zelfmedelijden maar de bedenkingen verpakt in mooie popsongs. Met ruimte voor zelfkritiek: "Had a little love but I spread it thin" is de geweldige openingszin in een van de songs. Als tvdw kies ik voor de openingstrack, met dat heerlijk rollende baslijntje en die in een loop gebrachte etherische synths.

http://www.sendspace.com/file/on8jxh

TVDW 11/10/2009 - Paul Westerberg - Love Untold (1996)

Hij moet een van de grootste cultfiguren uit de rock zijn, deze Westerberg. Beetje het verlopen indie-broertje van Keith Richards, met zijn korzelige stem en gerafelde gitaarriffs. Eerst was er natuurlijk The Replacements, waarvan ik vooral Don't tell a soul - hun laatste plaat - tijdens mijn studententijd leerde kennen. Daarna dat erg knappe solodebuut 14 Songs, gevolgd door de onevenwichtige opvolger Eventually. Gek hoe het brein werkt: ik weet nog perfect dat ik die cd mee had naar Ierland, toen we er Shamrockske Nico gingen bezoeken. Ik zag Westerberg rond die periode ook eens live, in de Vaartkapoen in Molenbeek dan nog.

De tvdw komt uit Eventually, een cd die ik naar aanleiding van de nieuwe EP van Westerberg (uit sinds een paar weken) nog eens een beurt gaf. Geen song die afgelopen week ook maar kon tippen aan 'Love untold'.

http://www.sendspace.com/file/4ck9iu

TVDW 29/10/2006 - John Mayer - I don't trust myself (with loving you) (2006)

John Mayer is amper 29 en een fenomenaal gitarist (geef Google de zoektermen ‘Youtube’, ‘Crossroads’ en ‘John Mayer’ en staar met open mond naar uw computerscherm). Daarnaast is hij echter ook een Amerikaans idool: zijn romantische songs en good looks maakten hem (tegen wil en dank?) tot het onderwerp van menige slaapkamerposter. Dat imago is een handicap, met name in de VS, waar men wat lacherig doet over het succes van Mayer. Derde cd Continuum bewijst echter hoe onrechtvaardig dat is. Net als op voorganger Heavier Things blinkt Mayer uit in het serveren van makkelijk in het oor liggende blues- en soulpop, maar dan met zoveel zin voor detail gebracht dat de concurrentie het nakijken krijgt. Veel krediet gaat ook naar drummer/producer Steve Jordan (zie o.a. ook de geweldige soloplaat Talk is Cheap van Keith Richards) die voor een warm, organische groove zorgt – ditmaal gestut door meesterbassist Pino Palladino. Jordan,die nota bene als drummer debuteerde bij... the Blues Brothers, zie tvdw van vorige week, waar hij Barkays-drummer Willy 'Too Big' Hall opvolgde. Oh ja, vaak krijgt John Mayer te horen dat hij zijn talent als gitarist te weinig etaleert op plaat. Alsof hij hen van antwoord wil dienen, gooit hij er achteraan de cd een knappe cover van Jimi Hendrix’ Bold As Love bovenop. Als TVDW moest deze versie het echter afleggen, na rijp beraad en talloze luistersessies, tegen I don't trust myself (with loving you). Die wonderlijk galmende geluidjes die het nummer opstarten! Die heerlijke, Sly & the Family Stone-achtige mellow groove! Dat in falset gegoten advies "Hold on to whatever you find, baby"! Die blazers die zich aan het eind schuchter in de mix mengen!. Genieten.

http://www.sendspace.com/file/wuumz3

TVDW 06/11/2005 - Herbie Hancock feat. John Mayer - Stitched Up (2005)

Herb' hoort vanzelfsprekend bij elke muziekliefhebber in de bovenste schuif te liggen. Als broekje aan de zijde van Miles Davis mogen spelen, mid jaren zeventig met "Headhunters" een van de ultieme jazzrock-klassiekers schrijven (een cd die bij Jamiroquai ongetwijfeld vaak wordt opgegooid), in de jaren tachtig verbazingwekkend grensverleggend werk leveren met "Future Shock" (incl. de single "Rockit") en tegelijk iets moois als de soundtrack voor "The Color Purple" schrijven... zijn lijst merites is eindeloos en ook nu nog blijft hij boeiende spullen uitbrengen. Soms is zijn drang naar vernieuwing sterker dan het gezonde verstand: we herinneren ons een halfslachtige flirt met drum 'n bass en andere dance-varianten op de hit-and-miss cd "Future 2 Future". Met nieuwe cd "Possibilities" daagt Herbie zichzelf uit door eenmalige samenwerkingen aan te gaan met een pleiade aan collega-muzikanten. Het idee klinkt fantastisch op papier, helaas zijn er tussen de tien tracks van de cd slechts enkele echte parels. De bijdrage van Annie Lennox is oersaai, Santana does Santana nog maar eens, en de schabouwelijke versie van "I just called to say I love you" (met een zekere Raul Midon) overleeft geen tweede beluistering. Wel dik in orde is de manier waarop Sting zijn "Sister Moon" herwerkt. En de absolute uitschieter is het openingsnummer, dat Herb' samen schreef met dat nieuwe goudhaantje van de Amerikaanse AOR-markt, John Mayer. "Exactly how you hear it, is exactly how it all went down", met die mysterieuze zin opent de cd (en de song), waarna Mayer een film noir van een verhaal beschrijft, tegen de muzikale achtergrond van een flinke funksong. De 'delivery' van Mayer is een genot om te horen, hoe hij elk woord met een overschot aan 'cool' perfect plaatst in de song. Hoe hij eerst "who's to say she's on her own" oppert, waarna de muziek stilgelegd wordt en hij de vraag laconiek zelf beantwoordt: "girls like that don't sleep alone". Ook onze Herb krijgt natuurlijk wat ruimte om een pianosolo in het lied te smokkelen, verder noteren we oude rotten als Willie Weeks op bass en de geweldige Steve Jordan (ondermeer ook als producer actief bij het memorabele Talk Is Cheap-album van Keith Richards) op drums.