TVDW 30/12/2007 - Scritti Politti - The Word Girl (1985)

Tijdens de kerst- en nieuwjaarsfestiviteiten leverde de combinatie van Blaupunkt Velocity Ghettoblaster en iPod weer voortreffelijk werk. Het kerstfeest bij ons thuis betekende een overspoeling van hoofdzakelijk West-Vlaamse menschen, waaronder tot mijn verrassing ook een pakweg twintigjarige trouwe lezer van deze blog. Echte kerstmuziek is niet echt aan mij besteed - there's only so many Little Drummer Boys one man can take - maar ik hou er wel van om het die dagen wat 'mellow' te houden. Dus had ik een ipod playlist samengesteld met hoofdzakelijke trage en midtempo songs, met o.a. wat rustig werk van Bill Withers, Yazoo, China Crisis, Elton John, Heaven 17 (het machtige Come Live With Me), Katie Melua, Men at Work, Roberta Flack en Sam Cooke. De verzameling songs ging vanzelfsprekend grotendeels voorbij aan het oudere gedeelte van het gezelschap, gelukkig maakte schoonbroer Patrick er een sport van om te hengelen naar uitvoerders. Scritti Politti haalde het uiteindelijk als tvdw, omdat de song er met zijn uitgepuurde suikerzoete hi-tech dubby eighties falsetto pop (ik deponeer die term NU) wat uitsprong. En omdat ik altijd wel een boon heb gehad voor de zonderlinge Green Gartside, de man die in zijn rare carrière toch maar mooi samenwerkte met én Eurythmics én Mos Def én Miles Davis én Kylie Minogue. Respect!


http://www.sendspace.com/file/7gmr6c

TVDW 19/08/2007 - Julian Cope - Head Hang Low (1984)

Op weg naar een weekje Costa Brava. Wagen volgeladen, drie kinderen in the back seat, en zowat de hele nacht rijden. In the wee small hours leverde de iPod een tijd lang de soundtrack. Drie cd's werden lukraak uitgekozen. Een verzamelaar van Badfinger (blijft een onderschat groepje, in de schaduw van de Beatles, maar met prachtige powerpopsongs), het nog steeds prachtige No Guru No Method no Teacher van Van Morrison, en dan de debuutplaat van Julian Cope.
Cope, dat was die wat rare man, de Todd Rundgren van de new wave generatie, die ik tot op heden enkel kende van die tiental heerlijke singles. Eerst bij de Teardrop Explodes, daarna solo: When I Dream, Reward, World Shut Your Mouth, East Easy Rider, Charlotte Anne, Trampoline, Beautiful Love en de cover van 5 O' Clock World - aah, fijne radiomomenten leverden ze op. Oh ja, Cope opende ook mijn tweede versie van T/W, in 1987. Traden die dag ook nog op: The Triffids - The Housemartins -Iggy Pop - Echo and the Bunnymen - The Pretenders - Eurythmics - Peter Gabriel. Allemaal en enkel op één en hetzelfde podium, ja zo ging dat toen nog bij grote festivals. En iedereen tevreden naar huis.
Maar in de wagen, zovele jaren later, werd het met rode oortjes luisteren naar die ontdekking van 's mans debuutplaat uit 1984. Een grillige, grappige plaat, waarbij het sfeervolle Head Hang Low nog het meeste indruk maakte. Tijdens die donkere tocht ten zuiden van Clermont-Ferrand, met rechts van me een slapende vrouw, en drie slapende kinderen achter me.