TVDW 23/02/2014 - Tygers of Pan Tang - Slave to Freedom (1980)

Dat haast kinderlijke gevoel van puur enthousiasme als je in een platenzaak, tweedehandswinkel, kringloopcenter... plots op een plaat stoot die je nooit meer dacht te vinden - ken je dat? Ik maakte het vorige week nog eens mee, toen ik op deze verzamelaar "Double Hard" stootte - een stukje vinyl waar ik inderdaad al jaren naar zocht.

Ik kocht 'm destijds als beginnend tiener, de plaat betekende mijn startpunt in het 'hardere werk'. Het was in 1981, dus niet toevallig dat op deze verzamelaar klassieke hardrock van Gillan en Black Sabbath (en zelfs Foghat) zij aan zij stond met de toen pas opkomende NWOBHM, met bands als Tygers of Pan Tang en Krokus. Enkele jaren later moet ik 'm geruild hebben, vermoed ik - hij zit alleszins niet meer in mijn verzameling.

Een grote a-ha erlebnis dus, om dit na al die jaren nog eens op een draaitafel te leggen. En me te vergapen, net zoals ik dat als dertienjarige deed, aan de hoes. Muzikaal vond ik de track van de Tygers of Pan Tang (uit hun debuut "Wild Cat") nog wel wat hebben. Typisch twin guitar werk, tempowisselingen... het is de formule die Iron Maiden in dezelfde jaren zou perfectioneren. De Tygers was geen lang leven beschoren - op hun tweede plaat zou gitarist John Sykes bij de groep komen, de man die nadien bij Whitesnake en Thin Lizzy het mooie weer zou maken. En - voor wie het wil weten - die groepsnaam? Die komt uit een boek van Brits sci-fi auteur Michael Moorcock, de man die ook Hawkwind en Blue Oyster Cult zou inspireren tot songs en samenwerkingen.

TVDW 22/07/2012 - Deep Purple - Woman From Tokyo (1972)

Gek, maar toen we om 4 uur 's nachts met het gezin op weg waren naar de luchthaven voor een weekje Algarve, speelde Child in Time op de nachtradio. De kinderen vonden het wel iets hebben - al moesten ze ook lachen met de vocale capriolen van Ian Gillan. Bij de terugkomst een week later moet er toch wat zijn blijven hangen, want Bram vroeg me nog eens om de titel en uitvoerder van die song, zodat hij ernaar kon zoeken op youtube. En twee dagen later valt dan plots het bericht dat Jon Lord gestorven is.

Noblesse oblige. Logisch dat ik stilsta bij het heengaan van Jon Lord, toetsenist en hoeksteen van Deep Purple. Ik zag hem één keer aan het werk met Purple, in Vorst, in 1998. Het was de bezetting met zoals op de tvdw (en zoals op de foto), maar dan vanzelfsprekend minus Ritchie Blackmore, die toen het schip al verlaten had en vervangen was door Steve Morse.

Vele songs om uit te kiezen natuurlijk. Bij Deep Purple alleen al: Speed King, Highway Star, Strange kind of woman, Burn... Ik ben ook altijd gek geweest op die démarche van Blackmore aan het begin van Smoke on the Water, zoals hij het nummer bracht op "Made in Japan". En dan was er nog Lords passage bij Whitesnake, waar Coverdale hem na lang aandringen kon inlijven. Hun album "Ready 'an Willin'" is altijd een favoriet geweest. Jon Lord was overigens geen vakidioot die enkel in het hardrockgenre bleef. Ik heb nog een cd met zijn bluesoutfit The Hoochie Coochie Men; en eentje waarop hij klassieke muziek mengde met zanglijnen van o.a. Frida van Abba en Gino Vanelli.

Maar voor de tvdw grijp ik toch maar terug naar misschien wel mijn eerste kennismaking met Deep Purple, het geweldige Woman From Tokyo. Heerlijke intro, geïnspireerde pianosolo van Lord, krachtige vocal van Gillan, mooi zweverig tussenstuk... classic rock, as good as it gets. De engineer bij deze song was overigens Martin Birch, de man die enkele jaren later de producer zou worden die Iron Maiden groot zou maken. Ik plak in de comments nog enkele extra tracks als bonus.

TVDW 27/04/2008 - Rupert Holmes - Get Outta Yourself (1979)

Even melden dat ik de afgelopen weken regelmatig naar de nieuwe Whitesnake heb geluisterd. (geen reactie)
Wil er iemand weten wat ik van de plaat vond? (een oorverdovende stilte)
Nu ja, hij is hier te vinden:
http://the-m-files.com/reviews_whitesnake.html

Over naar de tvdw dan maar.

I was tired of my lady
We'd been together too long
Like a worn-out recording
Of a favorite song

Misschien bestaan er nog betere openingslijntjes van songs, maar het zullen er niet veel zijn. 'Escape' blijft het voorbeeld van een perfecte popsong met perfecte tekst en perfect gebracht. Maar veel meer dan opvolger 'Him' kende ik niet van Holmes. Tot ik deze week de twee bekendste albums van de man ontdekte en met plezier beluisterde. Platen die mooi thuis zouden horen in een mixtape met pakweg Boz Scaggs, Michael Franks, Harry Nilsson, Randy Newman, Billy Joel (het heerlijke Summer Highland Falls, bv.) en Steely Dan.

Al googlend ontdek je nog wat leuke trivia over de man met de geeky bril.

- Oorspronkelijk heette de song gewoon 'Escape'; het was pas toen de song het toevoegsel (The Pina Colada Song) kreeg, dat de jackpot rinkelde. Het nummer zou in de VS de laatste nummer 1 hit van de seventies worden.
- Holmes trok de studio in met de zinssnede 'if you like Humphrey Bogart' en besloot slechts op het laatst om dit te vervangen door 'if you like Pina Colada'.
- Holmes schreef enkele hitsingles voor seventiegroep The Buoys (geen typfout), o.a. Give up your guns en Timothy (een van de weinige hitsingles met kannibalisme als onderwerp) deed verder studiowerk en schreef songs voor o.a. The Drifters, Barbra Streisand en Gene Pitney, en was producer bij The Sparks. In '86 schreef hij de hitsingle 'You got it all' voor The Jets, een nummer dat in 2000 gecoverd werd door Britney Spears op haar album Oops I did it again.
- Holmes is inmiddels een schrijver van succesvolle toneelstukken en tv-series. Zijn roman Where The Truth Lies werd verfilmd door Atom Egoyan.
- citaat, over het allesoverheersende succes van 'Escape': "Wat ik ook uitvreet in de rest van mijn leven, op mijn grafzerk zal sowieso een grote ananas staan"
- Naar verluidt vindt Holmes de muziek van Whitesnake maar niks.

Intussen: geniet van Get outta yourself, geplukt uit dat hitalbum Partners in Crime, met die laidback groove, en een merkwaardige solo tegen de drie minuten grens.


http://www.sendspace.com/file/1229jk

TVDW 30/03/2008 - The Raconteurs - Rich Kid Blues (2008)

Er werd weer heel wat achterom gekeken afgelopen week. Het concert van Jean Michel Jarre (samen met Orf, Nymans en Neef Dirk - a first!), en grasduinen in de collectie songs van Aztec Camera en the Rave-Ups. Ook de nieuwe releases hadden een flinke poot in het verleden: de nieuwe van Coverdale's Whitesnake en de nieuwe Raconteurs. Een heerlijk plaatje, dat laatste, dat elke gitaarrockliefhebber midscheeps treft met tonnen tomeloze energie en een opeenstapeling van wilde riffs. The Raconteurs liggen bij mij trouwens in een hogere schuif dan the White Stripes, maar daar zal de invloed van band member Brendan Benson wel voor iets tussen zitten. Moet heerlijk zijn om lid te zijn van zulke groep, dacht ik bij het beluisteren van de nieuwe cd. Rammen in het repetitiekot en intussen halsstarrig blijven geloven dat de muziek niet meer geëvolueerd is sinds 1972.


http://www.sendspace.com/file/nalo1k

TVDW 12/11/2006 - Gerry Rafferty - Family Tree (1979)

Confession time. Ik mag dan al geen strafblad hebben, in een ver verleden heb ik me wel schuldig gemaakt aan wat kleine diefstallen. Ik herinner me drie categorieën. Eén: snoepgoed. Op weg naar huis, in de middelbare school, met de fiets even stoppen bij de kruidenierswinkel, kleinigheid kopen en intussen de zakken volstoppen. Twee: Action Man. De 'vintage ones' natuurlijk. Een jeugdliefde, maar eenje met redelijk dure accessoires, vandaar verdween ook hiervan wel eens iets in de zakken. Drie: muziek. Hiervan heb ik twee voorbeelden. Lp's kopen tegen verminderde prijs is er eentje. Door het stickertje 499,- te vervangen door eentje van 199,- en dan met onschuldig gezicht langs de kassa te passeren. It worked for Vangelis' Chariots of Fire en voor een Best Of van Black Sabbath, herinner ik me. En het tweede muziekgerelateerde diefstalletje (je hoort, ik probeer het te minimaliseren) vond plaats tijdens één van de twee rugzakvakanties die ik in mijn eentje ondernam, naar Bath en de streek van Zuid-Engeland en naar Schotland. De supermarktketen Woolworths had wat interessante cassettes in de aanbieding en ik liet er twee in de rugzak verdwijnen: Whitesnake's "Ready and Willing" (de plaat met deelnames van twee Deep Purple-leden - powerful stuff) en Gerry Rafferty's "Night Owl". Het gekke was dat ik geen walkman bij had en dus moest wachten tot ik twee weken later terug thuis was, om de albums te kunnen beluisteren. Ik heb altijd wel een boon gehad voor soft spoken Gerry, en mocht ik een top 50 maken van liedjes die me kunnen ontroeren, zit "Family Tree" er vermoedelijk wel bij. 't Moet naast de mooie tekst ook wel iets te maken hebben met akkoordenschema's, maar dit soort songs werkt altijd bij mij. Let op de intro (die gespiegeld wordt in de outro), een folkie deuntje dat wel van Mike Oldfield kon zijn. En op de heerlijk overdubs van de vocals, die voor die typische haardvuur vibe zorgen waar Rafferty een patent op heeft. En op de uitgesponnen gitaarsolo aan het eind. De track belandde later nog op één van mijn home made'Sunday Morning Music' compilaties. "Family Tree" staat er zij aan zij met Supertramps "Know you who are" (uit Famous last words - niet hun beste maar wel mijn persoonlijke fav), met "Running Wild" (heerlijke slotsong van Roxy Music's Flesh & Blood), met het fijne gitaargetokkel van "Toxic Girl" (Kings of Convenience), met het ultieme begrafenislied "Old & Wise" van The Alan Parsons Project, en met "Oh Patti" - slick eighties stuff van Scritti Politti met Miles Davis als special guest.
Oh ja, over die criminele activiteiten: gelukkig zijn de feiten inmiddels verjaard. Ik heb mijn kleptomanie definitief bezworen en bewandel sinds enkele decennia, zoals het een goede pater familias betaamt, opnieuw het rechte pad....


http://www.sendspace.com/file/puck1n

TVDW 26/03/2006 - Rainbow - A light in the black (1976)

Eindelijk, waar blééf die foute hardrock dan toch? Wel, zie hier en 't is meteen een flinke kluit: ruim 8 minuten vintage stuff uit de oude doos. Het voorbije weekend stond dan ook, met dank aan mister Gillis (Maryland calling!), grotendeels in het teken van een muzikale trip down memory lane (helemaal terug tot zelfs het "Beatles '65" album!). Maar deze TVDW is natuurlijk andere koek. Blackmore liet Deep Purple midden jaren zeventig versplinteren en startte Rainbow op met Ronnie James Dio, de rattenkop met een van de meest bepalende stemmen uit de hardrock (... die ook "Love is All" van Roger Glover inzong - zie midden op de foto). Met Dio als tekstschrijver naast zich vond Blackmore zijn dada: lange songs die je onderdompelen in een wereld van heksen, middeleeuwse kastelen, draken en druïdes... Het zou een voorbode zijn of things to come, want Na Rainbow (en een kortstondige terugkeer naar Deep Purple) zou Blackmore's Night ontstaan, een raar project waarin Blackmore en zijn vrouw Candice Night een bizar soort van renaissance--folk-hardrock in het leven roepen (om te lachen met de vlindertjes: check de zweverige website www.candicenight.com). Terug naar "Rising", dat memorabele tweede album van Rainbow, opgenomen in de befaamde Musicland Studio in München in een productie van de hardrock producer bij uitstek: Martin Birch (zie ook Sabbath, Purple, Whitesnake en de beste Iron Maiden-albums). Raar hoe het geheugen werkt: Rising hoorde ik meer dan vijftien jaar terug voor het laatst, maar dit weekend herkende ik meteen hele lappen muziek bij herbeluistering van de remastered version. Het album opent met een lange synth-intro die wel een doorslag lijkt van "Fly Like An Eagle" (Steve Miller Band) waarna Blackmore zijn Strat laat galopperen doorheen "Tarot Woman". Het zesde en laatste nummer is de echte klepper van de plaat; vooral in de instrumentale break van drieënhalve minuut ontbindt de groep al haar duivels. Ingrediënten: vette synths, het soort van donderende drumwerk (courtesy of de intussen overleden Cozy Powell - zie rechts op de foto, we zagen hem ooit nog live aan het werk in Leffinge, in de bluesband van Peter Green!) waarvoor de Britten het adjectief 'ferocious' uitvonden, en évidemment het onvergelijkbare melodieuze soleerwerk van Blackmore. This is the stuff that separates the boys from the men.