TVDW 31/06/2024 - Elton John - Little Jeannie (1980)

 TVDW 1016. Een setje draaien in het lokale café Bar Bruur is natuurlijk dankbaar om een tvdw te nomineren. Maar welke? Een paar dagen voordien vroeg ik mijn dochter om lukraak een plaatje op te leggen, met het voornemen om iets van desbetreffende artiest op te nemen in de set. Hanne kwam met "21 at 33". Verre van de beste Elton John-plaat; de artiest kwam uit een erg moeilijke creatieve periode (herinner u het vreselijke "Victim Of Love" album dat hieraan voorafging). Maar die heerlijk mellow klinkende single Little Jeannie? Ja, daar kon ik de set misschien wel mee openen. Om daarna langzaam een wijde bocht in te zetten, richting R&B, reggae, laidback rock en jazzfunk. Met een klein eerbetoon aan enkele ons recent ontvallen artiesten (Françoise Hardy, David Sanborn) er tussendoor.

1.Elton John – Little Jeannie 2. Billy Joel – Summer Highland Falls 3. Style Council – Long Hot Summer 4. Loose Ends – Hangin’ on a String 5. SOS Band – Just Be Good To Me 6. Matt Bianco – More Than I Can Bear – 7. Josh Rouse – Trouble 8. Françoise Hardy – Tous les Garçons et les Filles 9. Serge Gainsbourg – Ecce Homo 10. Lou & the Hollywood Bananas – Kingston Kingston 11. Johnny Nash – Stir it up 12. Gwen Guthrie – Is this Love? 13. Jose Feliciano – Guantanamera 14. Chakachas – El Pollo de Carlitos 15. Herb Alpert & Tijuana Brass – Peanuts 16. Nico Gomez & his Orchestra – Jada 17. Rita Pavone – Big Deal 18. Supremes – Na Na Hey Hey Kiss Him Goodbye 19. Tom Tom Club – Under the Boardwalk 12” – 20. Rita Coolidge – Do You Really Want To Hurt Me? – 21. Eagles – Peaceful Easy Feeling – 22. Doobie Brothers – Take Me In Your Arms 23. Three Dog Night – Shambala 24. Dire Straits – Water of Love 25. JJ Cale – Carry On 26. The Rave-Ups – Not Where You’re At (but where you will be) 27. Cat Stevens – Peace Train 28. George Benson – On Broadway (album version) 29. Joe Jackson – You Can’t Get What You Want 30. David Sanborn – Let’s Just Say Goodbye 31. Steely Dan – Rikki Don’t Lose That Number 32. Santana – Guajira 33. Stevie Wonder – Passtime Paradise 34. Marvin Gaye – Mercy Mercy Me (The Ecology) 35. Cream – Strange Brew 36. B.B. King – Bad Luck Soul 37. Bill Haley – Mambo Rock 38. Major Lance – Um Um Um Um Um 39. Louis Armstrong – When The Saints Go Marching In 40. Average White Band & Ben E. King – Fool For You Anyway 41. Rita Marley – One Draw 42. Dillinger – Cokaine in my brain 43. Madness – One Step Beyond 44. Benito di Paula – Charlie Brown 45. Ray Charles – Alabamy Bound 46. Suzi Quatro – Hit The Road Jack 47. Thelma Houston – Don’t Leave Me This Way 48. Kinkina – Jungle Fever (single mix) 49. Donna Summer – I Feel Love 50. Ventures – Wipe Out 51. Sandy Nelson – Hocus Pocus

TVDW 01/03/2020 - Elton John - Tiny Dancer (1971)

Als je halverwege de skivakantie domweg richting ziekenhuis draait, blijven er niet veel kansen over om een tvdw te scoren. Good old Elton kaapt er toch eentje weg, omdat we hem spotifygewijs draaide, een dagje voor de noodlottige crash. Blijft een klasbak, los van zijn al te kleurrijk imago en zijn mogelijk te uitgebreide cataloog. Dit is Elton's tweede tvdw overigens - de eerste kwam toevallig ook uit hetzelfde album, "Madman across the Water".

TVDW 11/01/2015 - Elton John - Levon (1971)

Je mag me van veel dingen beschuldigen, maar niet van het feit een Bon Jovi-fan te zijn. En toch, de heer Jon Bon Jovi zelf staat toch twee keer aangekruist in mijn muziekgeheugen. Zo schreef hij samen met Daryl Hall de Hall & Oates-song So Close, en was hij verantwoordelijk voor de erg mooie cover van Elton John's song Levon. Op "Two Rooms" was dat, een van de weinige écht goeie tribute-albums, dankzij bijdragen van onder meer The Who en Kate Bush. In 1991 kwam die plaat uit, twintig jaar nadat Elton het origineel (met tekst van Bernie Taupin) op "Madman Across the Water", 's mans vierde plaat, zette.

Waarom Elton John nu (eindelijk) zijn eerste tvdw scoort? Tja, dat heeft opnieuw alles te maken met de vinyl revival. Ik weet het, het wordt eentonig. Maar toch even argumenteren: op mijn Instagram-account is een van mijn 'volgers' een Russische kapitein genaamd Dimitri (- neen, ik vind dit niet uit). Dimitri plaatst, net als ik, regelmatig foto's van de vinylplaten die op de draaitafel belanden. Zo ook, net voor Kerst, van twee merkwaardige Elton John-platen. Het waren Russische piraatversies, zo legde Dimitri uit, illegaal geperst en verschenen in de jaren zeventig. Toen ik al grappend een commentaar achterliet "dat ik die platen nodig had" reageerde hij doodleuk met: "oké, ik stuur ze wel op". Vorige week zaten ze in mijn brievenbus. En zo hoorde ik, voor het eerst, de originele versie van Levon. Met dank aan een Russische schipper.

TVDW 30/12/2007 - Scritti Politti - The Word Girl (1985)

Tijdens de kerst- en nieuwjaarsfestiviteiten leverde de combinatie van Blaupunkt Velocity Ghettoblaster en iPod weer voortreffelijk werk. Het kerstfeest bij ons thuis betekende een overspoeling van hoofdzakelijk West-Vlaamse menschen, waaronder tot mijn verrassing ook een pakweg twintigjarige trouwe lezer van deze blog. Echte kerstmuziek is niet echt aan mij besteed - there's only so many Little Drummer Boys one man can take - maar ik hou er wel van om het die dagen wat 'mellow' te houden. Dus had ik een ipod playlist samengesteld met hoofdzakelijke trage en midtempo songs, met o.a. wat rustig werk van Bill Withers, Yazoo, China Crisis, Elton John, Heaven 17 (het machtige Come Live With Me), Katie Melua, Men at Work, Roberta Flack en Sam Cooke. De verzameling songs ging vanzelfsprekend grotendeels voorbij aan het oudere gedeelte van het gezelschap, gelukkig maakte schoonbroer Patrick er een sport van om te hengelen naar uitvoerders. Scritti Politti haalde het uiteindelijk als tvdw, omdat de song er met zijn uitgepuurde suikerzoete hi-tech dubby eighties falsetto pop (ik deponeer die term NU) wat uitsprong. En omdat ik altijd wel een boon heb gehad voor de zonderlinge Green Gartside, de man die in zijn rare carrière toch maar mooi samenwerkte met én Eurythmics én Mos Def én Miles Davis én Kylie Minogue. Respect!


http://www.sendspace.com/file/7gmr6c

TVDW 01/01/2006 - John Lennon - Whatever Gets You Thru The Night (1974)

Het nieuwe jaar starten met iets van Lennon, somehow it makes sense. Vorig jaar werden allerlei plechtigheden opgestart naar aanleiding van de 25ste verjaardag van de moord op Lennon (waar was u in december 1980, toen u het nieuws vernam? ik zou het niet meer weten). Er kwamen een aantal re-issues van Lennon-albums, voorzien van bonusmateriaal. Het desastreuze "Sometime in New York City" is bezwaarlijk een aanrader, tenzij dan als rarity en om te horen hoe de experimentele kunstjes van Yoko Ono (die aan het gros van de songs meeschreef) het hele album om zeep helpen. Plots werd het me duidelijk waarom zovele Beatles-fans dat mens haten. De heruitgave van Walls and Bridges uit 1974 kon me echter veel meer bekoren. Een album dat uitblinkt in verscheidenheid en waarin het klassieke songschrijverstalent van Lennon erg goed tot uiting komt. Gezien mijn voorliefde voor throw away instrumentale fillers moest ik me inhouden om niet "Beef Jerky" als TVDW te kiezen (leuke titel trouwens, een taai en nauwelijks eetbaar stuk platgeduwde Bifi-worst) maar uiteindelijk ging ik voor "Whatever...", een uptempo nummertje dat ingespeeld en geschreven werd samen met Elton John, en waarin Bobby Keys (zie ook Beatles en Stones) een erg snelle, beetje aan Yakety Yak verwante saxsolo ten beste geeft. Het werd de eerste nummer één hit voor Lennon, post Beatles-tijdperk.
En wat mogen we u wensen in 2006? Whatever gets you thru the night...

TVDW 02/10/2005 - Tommy Bolin - Savannah Woman (1975)

Eén van mijn favoriete tijdverdrijven is het bezoeken van tweedehandszaken als Troc, de kringloopwinkels of de Koopjeskrant-winkel. Meestal om voor een appel en een ei wat boeken scheef te slaan, of wat leuk speelgoed. Muzikaal valt er zelden iets te rapen in deze winkels, tenzij je op zoek bent naar - flink beduimelde - vinylexemplaren. Qua cd's is de oogst meestal mager, al blijf ik toch wel érg content dat ik een paar jaren terug de moeilijk vindbare cd's "SKY I" en "SKY III" voor een prijsje meegraaide in één van deze winkels. Enkele weken terug was het terug bingo: ik stootte op een cd van Tommy Bolin. Het bleek te gaan, zo leerde websearch later, om 's mans solodebuut "Teaser" uit 1975. En het bleek een goeie gok om de cd mee te nemen. Niet enkel staan er fantastische muzikanten te pronken op het album (Jeff Porcaro, nog voor hij Toto oprichtte, en Narada Michael Walden op drums, en verder o.a. David Sanborn, Phil Collins, David Foster en Jan Hammer) maar ook omdat Bolin er een onwaarschijnlijke diversiteit aan de dag legt. Hij brengt jazzrock, reggae, een ballad die kan wedijveren met wat Elton John in die tijd deed, en wat lichtvoetige gitaarriedeltjes à la JJ Cale. Een verrassing voor mij, die de naam van Tommy Bolin enkel associeerde met Deep Purple (Bolin verving Blackmore op het DP-album Come Taste The Band). Websearch leerde me echter dat Bolin veel meer pijlen op zijn boog had, dan enkel het rammen op gitaar. Zo speelde hij mee bij The James Gang (ter vervanging van Joe Walsh, toen die naar de Eagles vertrok) en, nog veel belangrijker en verrassender, had hij een groot aandeel in het absolute jazzrock-meesterwerk "Spectrum" van Billy Cobham. Dat Bolin ondanks dat alles geen grote naam werd en eerder een cultstatus verwierf, heeft alles te maken met zijn noodlottige leven: in december 1976 stierf hij aan een overdosis. Hoedanook: 1,5 euro voor een trouvaille als dit, this can't go wrong!

TVDW 03/07/2005 - Buckshot LeFonque - Breakfast @ Denny's (1995)

"Eén van de meest relevante gedichten uit de Amerikaanse geschiedenis, muziek van blueslegende Albert Collins, Elton John en DJ Premier, een verzameling van de beste hedendaagse jazzmuzikanten en rappers, een liefdeslied, reggae, blues, jazz, hiphop, rap, rock, heavy metal, een kinderrijmpje, politieke satire en samples van Duke Ellington, John Coltrane, de alomtegenwoordige James Brown en Fela Kuti... - geen enkele plaat die dit jaar uitkomt, kan dezelfde diversiteit voorleggen." Het - losjes vertaalde - citaat is van de hand van Delfeayo Marsalis en het komt uit de liner notes die bij het debuut van Buckshot LeFonque horen. Buckshot LeFonque bracht amper twee albums uit, het was het geesteskind van Dj Premier (turntable wizard en Guru's sidekick bij GangStarr) en Branford Marsalis, één van de meest begenadigde jazzmuzikanten in this day and age en iemand die met dit zijproject de grenzen tussen jazz en zogenaamd populaire muziek deed vervagen. Premier en Marsalis kenden mekaar van de soundtrack voor Spike Lee's Mo' Better Blues. Ten tijde van het tweede Buckshot-album Music Evolution uit 1997 (de cd met de grootste Buckshot-hit "Another Day", het nummer dat Stevie Wonder vergat te schrijven) had ik het geluk om Branford Marsalis te mogen interviewen, enkele uren voor diens concert in, of all places, de Brusselse Mirano. Een teveel aan bescheidenheid kon Marsalis niet aangewreven worden, zo bleek al snel tijdens het interview, maar het werd wel een erg aardige babbel met deze levende legende, die in 1985 al, als één van de Blue Turtles, het memorabele solo-debuut van Sting verrijkte (en datzelfde jaar aan de zijde van diezelfde Sting ook op Live Aid te gast was) en die in heel Amerika bekend werd als één van de bandleaders van Jay Leno's Tonight Show. Oh ja, het interview destijds werd van excellent fotomateriaal voorzien door Dela (shout out to my man Dela!). En oh ja, die handtekening van Marsalis staat toch maar fijn te blinken in mijn cd-boekje. De geselecteerde TVDW start met een sample uit Leno's Tonight Show (waarin Leno de fastfoodtent Denny's over de hekel haalt omwille van de vermeende racistische politiek van deze keten - Jay Leno quipped at the time "Denny's say that they don't discriminate, but you gotta wonder when that chef's hat is pointed...."); de track zelf is een geslaagde samenwerking tussen Marsalis en DJ Premier .

TVDW 10/04/2005 - Daniel Powter - Bad Day (2005)

Enige TVDW's terug kloeg een of andere onverlaat erover dat mijn selectie te obscuur was en dat de geselecteerde songs nooit op de radio te horen vielen. Wel, pak aan, schoelie: dit keer gaan we voor de song die vorige week het meeste airplay kreeg in België (enkel StuBru blijkt 'm nog niet helemaal te hebben opgepikt, alle andere radiostations wel). Wie is Daniel Powter? Een Canadees, geboren in de afgelegen Okanogan vallei in British Columbia en naar eigen zeggen opgegroeid met Motown, Duran Duran en Prince op de stereo. Op zijn titelloze debuut-cd telt amper tien songs, maar barst van het potentieel. Eerste single Bad Day, gretig opgepikt door haast alle Belgische radiostations en een hit in wording, is slechts het topje van de ijsberg, want ook de rest van de plaat is prima. Naast Pete Thomas, vaste drummer bij Costello, duikt nog een klinkende naam op in de kleine lettertjes: die van producer Mitchell Froom, een man met een erg herkenbare manier om platen te produceren. Zijn werk voor Crowded House (vorige week nog te gast in deze TVDW's), Costello, Los Lobos en Suzanne Vega (waarmee Froom lange tijd getrouwd was) is steeds gekenmerkt door een warme, aardse productie. Op het debuut van Powter verrast hij echter met een uitgesproken commerciële productie. Hij laat wat extra gloss toe, wat de songs ten goede komt. Omdat Powter keyboard speelt, worden heel wat van zijn songs voortgedreven door de piano. Vandaar dat we bij de tragere songs al eens aan (het beste) van Elton John moesten denken. Ook de instant toegankelijkheid van Robbie Williams is een referentie, al hebben de teksten van Powter meer diepgang dan zijn heerlijk vluchtige popnummers doen vermoeden. Markantste element op de cd blijft echter de stem: zoetgevooisd, lekker in het oor klinkend, maar evenzeer met een gemeen trekje en erg indrukwekkend in de hogere regionen, als falset. Erg fijne cd. En meteen het bewijs dat we met deze TVDW's gerust mainstream durven gaan.

TVDW 06/02/2005 - Collective Soul - Needs (1999)

Het voordeel van over muziek te lullen, is dat je interesse in deze of gene groep terug aangewakkerd kan worden. Deze week met een yank zitten mailen over Collective Soul, een groep die mega is in de VS maar in Europa geen voet aan de grond krijgt. Het zou me verbazen als ze hier in België al ooit hebben opgetreden, en de laatste twee cd's van de groep werden als ik me niet vergis zelfs niet meer verdeeld in ons land. Jammer, want Collective Soul heeft vele troeven. In de uptempo nummers hoor je hoe de gitarist een eind weg kan rocken, zich baserend op de licks van Jimmy Page and the likes; in de ballades komt Collective Soul met majestueuze grandeur en openbloeiende refreinen. Op hun debuutalbum midden jaren negentig stond het radiohitje Shine (ook af en toe op Stubru te horen), waarin de band nog aansluiting vond bij de grunge. Gaandeweg hebben ze dat gedateerde geluid echter vervangen door meer melodieuze rock, met - zoals in dit nummer Needs, uit de cd 'Dosage' - zelfs ruimte voor violen en een algemeen 'pop'-gevoel. O ja, raar maar waar: zelfs Elton John is naar verluidt grote fan van de groep. Toen hij de groep ontdekte, kocht hij meteen een paar duizend exemplaren van hun album, om in zijn enthousiasme aan vrienden uit te delen. Een rare maar fijne gewoonte, hij deed trouwens hetzelfde met Play van Moby, lang voor die cd hip werd. Maar dit terzijde!