TVDW 07/12/2014 - Wolf Gang - Underneath the Night (2014)

Het blijft voor mij een compleet raadsel waarom deze groep nog niet is doorgebroken, terwijl Bastille zo'n hoge vlucht neemt. Dezelfde hoogdravende, weidse, wat gezwollen versie van 'De Britse Popsong', hetzelfde gevoel voor melodie en pathos... Andere ijkpunten? Wolf Gang lijkt wel een UK variant van The Killers; of denk aan een versie van Keane die net iets meer schuivertjes op het mengpaneel gebruikt. En toch slaat het blijkbaar niet aan. Net als op debuutplaat "Suego Faults" heeft de nieuwe plaat "Alveron" nochtans heel wat moois in huis. Als tvdw kies ik voor het onderkoelde Underneath the Night.

TVDW 18/08/2013 - Travis - Boxes (2013)

Helemaal niet slecht, die nieuwe plaat "Where you stand" - al maakt die gereserveerde omschrijving ook duidelijk dat het allemaal eerder onder "gewoon goed" valt, en niet onder subliem. Hoe mooi vele van de nummers ook zijn, ze zijn tegelijk erg braaf en missen wat avontuurlijkheid. Het is soms Echo & The Bunnymen light, dan weer The Verve zonder pathos, en nog elders Keane zonder commerciële slagkracht. Een van de uitzonderingen is Boxes, al was het maar omwille de sobere maar doeltreffende tekstuele invalshoek.

http://www.youtube.com/watch?v=zewhl70Olfg

TVDW 23/12/2012 - Heaven 17 - Penthouse & Pavement (1981)

Bon, de wereld is dus vooralsnog niet vergaan.

Maar best ook, anders zou niemand mijn eindejaarslijstje kunnen zien. En dat lijstje is, vlak na Wereldvrede en Global Warming, toch het allerbelangrijkste.

De albums waar ik in 2012 het meeste plezier aan heb beleefd:

1/ The Shins - Port of Morrow. Vijf jaar wachten werd beloond met opnieuw een perfecte popplaat. Foutloos.
2/ The View - Cheeky for a reason. Onmogelijk om niet te vallen voor de rafelige charme van deze groep, die zich ergens tussen Libertines, The Kooks en The Kinks beweegt.
3/ Keane - Strangeland. De grootste verrassing voor mij. En nog maar eens het bewijs dat 'commercieel' geen scheldwoord is.
4/ Mumford & Sons - Babel. Die zogenaamd 'moeilijke' tweede plaat bleek een groots album te zijn.
5/ Tom McRae - From the lowlands. De meest romantische plaat van het jaar - en het concert in de Gentse Handelsbeurs was ook prima.
6/ The Maccabees - Given to the wild. Ambitieus, soms op het randje van het pretentieuze. Een plaat die heel wat luisterbeurten vereist om tot bloei te komen.
7/ Great Lake Swimmers - New Wild Everywhere. Donkerbruine, herfstige plaat met mooie, onopdringerige luisterliedjes. En het concert in de Botanique was... ook prima.
8/ Tragically Hip - Now for Plan A. Die van Rival Sons en The Heavy moeten nog wat boterhammetjes eten, de meest spannende classic rock komt nog steeds uit Canada.
9/ The 2 Bears - Be Strong. De nieuwe Hot Chip kon niet helemaal overtuigen, maar Goddard's hobbyproject was wel raak. Vermakelijke, relativerende kruising tussen house en electronica.
10/ Cody Chesnutt - Landing on a hundred // Jessie Ware - Devotion. Amerikaanse inktzwarte retro-soul en Britse blanke gestileerde R&B.

En verder genoten van o.a. de platen van Emeli Sande, Chuck Prophet, The Producers, Ed Sheeran (dank, Elien) en de singles van Rudimental (dank, Bram). Concert van het jaar was - vanzelfsprekend - dat van Thomas Dolby in de Ancienne Belgique.

De tvdw heeft geen link met bovenstaand lijstje. Wel met het concert van Heaven 17, afgelopen maandag in het vernieuwde Depot in Leuven. Eentje dat ik meepikte, al was het maar om opnieuw een naam te schrappen uit mijn lijstje Oude Helden Die Ik Nog Live Wil Zien. Die eerste drie platen van Heaven 17 waren destijds toch een boeiende evolutie van new wave naar synthpop en blanke funk. Het concert ging aarzelend van start: van de grootse sound waarvoor Ware en Gregory op "The Luxury Gap" bekend waren, bleef weinig over. Pas toen in de tweede helft ouwertjes als Fascist Groove Thang werden bovengehaald, viel alles in de plooi. Met een mooi eerbetoon aan The Associates, met een aan Kraftwerk refererende elektronische versie van You've lost that lovin' feeling, en met een donkere versie van het iconische Being Boiled - de allereerste song die Ware, toen nog bij The Human League, schreef. Hoogtepunt was een langgerekt, nog steeds fris klinkend Penthouse & Pavement, waarin bassist Julian Crampton (zie ook Incognito, en dat lekkere baslijntje op Tribute van The Pasadenas) een fijn solomoment opeiste.

TVDW 24/06/2012 - Keane - Neon River (2012)

Inderdaad. Opnieuw Keane. De vorige tvdw is nog warm, maar uiteindelijk is het simpel: als een nummer onophoudelijk tegen je oorschelp blijft aanschurken, is een nieuwe nominatie onvermijdelijk. Zeker als je dan een muziekluwe week hebt - enkel de nieuwe Rush passeerde de revue, plus een herbeluistering van Rival Sons - dan is de keuze snel gemaakt. Het is overigens niet de eerste keer dat één album twee tvdw's oplevert. Athlete speelde het klaar met hun album "Tourist", en ook die laatste plaat van The Heavy bracht twee nominaties voort.


Neon River is wat mij betreft het hoogtepunt uit "Strangeland", die nieuwe Keane-cd. Prachtig, hoeveel melodie in de zanglijn kruipt. En ook de tekst is een mooi staaltje sfeerschepping, met tussen de lijnen door nog wat zinnigs over lotsbestemming en zelfontplooing.

TVDW 03/06/2012 - Keane - On the Road (2012)

Voortschrijdend inzicht, dat was het woord bij uitstek, dat vorige week slag om slinger in de media opdook. Het is ook bruikbaar bij de tvdw van deze week. Keane wordt zo langzamerhand de nieuwe Roxette of Eurythmics: lekker weghappende, radiovriendelijke singles bij uitstek, positieve feel good songs die zowat bij elk radiostation ingang vinden. Tvdw's leken tot nu toe echter net een brug te ver. Maar dat was buiten "Strangeland" gerekend, die nieuwe plaat die zich keer op keer weer ellenbogenwringend een weg baant richting iPod. Silenced by the night is al een single met een gouden randje, elders op het album vallen er nog heel wat parels te rapen. On the road bijvoorbeeld, dat met een heerlijke drive richting hoopvolle toekomst snelt.

Over hoopvolle toekomst gesproken - en heel wat belangrijker dan dit triviale tvdw-gezwets: mijn petekind heeft sinds vorige week een lief. Champagne! Of liever: ice tea!

TVDW 21/12/2008 - Björn J:son Lindh - Bulldog (1973)

Tijd voor een persoonlijke favoriet uit de afdeling seventies funky jazz, het geweldige Bulldog van Björn J:son (sic) Lindh. Deze week verdiepte ik me in drie van 's mans platen, en dit nummer dreef opnieuw boven. Lindh is jazzfluitist wiens 5' of fame kwamen toen de twee B's van Abba hem vroegen om de dwarsfluitsolo te spelen op One Night in Bangkok van Murray Head. Lindh had toen al een aantal knappe jazzplaten op zijn actief, en speelde in 1975 ook al mee op de titelloze plaat van Abba. Ook in zijn jazzplaten duikt trouwens een Abba-connectie op: de vorig jaar overleden Ola Brunkert zit achter de drums.

Intussen is het eindejaar, dus tijd voor een muzikale round-up. In de vorm van een top 10? Waarom niet. De eerste twee posities zijn met overtuiging ingenomen en tekenen zich af van de rest. De acht overige plaatsen zijn onderling inwisselbaar, ik heb ze gerangschikt in functie van 'meest beluisterd in het afgelopen jaar'.

1. TV on the radio - Dear science,
2. The Feeling - Join With Us

3. Grace Jones - Hurricane
4. Jamie Lidell - Jim
5. Tim Grimm - Holding up the world
6. Dido - Safe trip home
7. Cut Copy - In Ghost Colours
8. Aimee Mann - @#ù&! Smilers
9. Lindstrom - Where You Go I Go Too
10. MGMT - Oracular Spectacular

Verder leuk werk van Death Cab For Cutie, Kooks, Steve Winwood, Etienne Daho, Mercury Rev (vooral voor hun overweldigende concert), Keane, The Hold Steady, Raconteurs, Liam Finn en Martina Topley-Bird. Geweldige singles van The Killers, The Black Kids, MGMT, The Script, Kooks.
Oh ja, en fuck Fleet Foxes.

Beste tv-moment: Tom Lenaerts die in De Slimste Mens het trefwoord Arno krijgt. Na obvious associaties als Oostende en TC Matic geeft hij een weergaloze derde: "overroepen". Big ups for Lenaerts!

De tvdw bijna vergeten, maar hier is 'ie. Enjoy en happy x-mas...

http://www.megaupload.com/?d=MLCLQSIQ

TVDW 20/07/2008 - The Black Kids - I've underestimated my charm (again) (2008)

Deze week was het haast al 2008 releases wat de klok sloeg. Er was het alleroverheersende nieuws van de net gelekte, eerste songs van het nieuwe Grace Jones album Hurricane (op het hippe Wall of Sound label, en met medewerking van Sly & Robbie, Barry Reynolds, Tony Allen, Brian Eno en Tricky). This is life en Corporate Cannibal zijn twee duistere, creepy songs die alvast het beste doen vermoeden voor het full album. De laatste song kreeg overigens een wonderlijke, arty clip mee die Björk ongetwijfeld jaloers maakt.
Ook opnieuw op de iPod: het Amerikaanse Melee, een mix van Keane/Coldplay versluisd naar the OC (zie de single Built To Last), afgewisseld met wat FM rock, punkpop én een cover van Hall & Oates als bonus track. Melee en de Divine Miss Jones treden op dezelfde dag aan op de Lokerse Feesten. Ik had de datum al een paar weken met rood aangestipt op de kalender. Maar we moeten die avond naar een trouwfeest. Een mens kan niet alles hebben, zo blijkt eens te meer.
Nog 2008 oogst die we deze week plukten? Er is de nieuwe Aimee Mann, gegangmaakt door de Pretenders-like single "Freeway". Ook aardig: Sam Sparro: ultra gay synth disco met retro Prince vibes. Zo goed als die single Black & Gold wordt het op de full-cd nooit, maar af en toe zijn er toch 'momenten'. En tijdens het gras afrijden kreeg de nieuwe The Kooks een luisterbeurt - ontwapenend toch, die Kinks van deze tijd.
Allen werden ze echter van tafel geveegd door The Black Kids. Die eerste single (I'm not gonna teach your girlfriend how to dance) is buiten de internethype ook sowieso een van dé nummers van het jaar. En ook het volledige album, net uit, bevat een heerlijke kruising van jeugdig enthousiasme en onbekommerd spelplezier. Exemplarisch is de tvdw (ik bied 'm volgende week pas aan via sendspace): een heerlijke drive met in de tweede helft van de song een portie wackiness à la - jawel - B52's.