TVDW 20/08/2023 - Yungblud - Lowlife (2023)

 

TVDW 971. Heel wat snippets en kwartoptredens hier en daar gesprokkeld, maar PKP 23 was toch vooral uitkijken naar het optreden van The Killers, dat ik al maandenlang had aangestipt in de agenda. Neen, het stelde niet teleur, maar een schot in de roos was het evenmin. Daarvoor speelde de groep iets teveel op automatische piloot en ging meer dan één nummer ten onder aan teveel bombast (en te weinig song). Aan de pluskant: Brandon Flowers, die indrukwekkend goed bij stem was. En de slimme manier waarop ze als laatste bis de elektronische remixversie van Mr. Brightside (- moet zowat mijn favoriete 12 inch aller tijden zijn) koppelden aan de bekende gitaarhitversie.

Verder zoekend naar tvdw-materiaal tijdens de PKP-driedaagse bleef ik even stilstaan bij Years & Years, wiens uiterst kinky set heel wat mooie momenten bevatte (de cover van "It's a Sin" bijvoorbeeld), en bij Jessie Ware, die een stijlvolle maar redelijk steriele discoset serveerde. 

Tot mijn verbazing vond ik Yungblud nog bij de beste PKP-acts. Niet 100% mijn ding - zijn schooljongenspunkrock is me wat te gimmicky en hij speelt soms erg duidelijk leentjebuur bij Green Day - maar 's mans energieke show was erg, erg overtuigend. En Lowlife is echt wel een fijne song.  

TVDW 07/05/2023 - Jessie Ware - Begin Again (2023)

 

TVDW 956. Ik had haar eigenlijk al afgeschreven. Ze scoorde ruim tien jaar geleden een eerste tvdw ja, met dat slepende, uitgebeende R&B-lied Wildest Moments, dat toen behoorlijk 'anders' klonk. Maar in de jaren nadien leek Ware meer de kant te kiezen van de generieke R&B diva's, genre Emeli Sande en consoorten. Maar kijk, een paar dagen geleden dropte Ware een nieuw album, dat me erg wist te bekoren. Ze maakt een ruk richting glittery geile new disco, en dat bevalt haar duidelijk. De tvdw is niet de meest catchy song, maar wel degene die me bij de eerste beluistering het meest opviel/beviel, door het breed uitwaaiende arrangement in de tweede helft. Lijkt met dat latin ritme prima te mixen met iets van Sergio Mendes of Odyssey.

TVDW 23/12/2012 - Heaven 17 - Penthouse & Pavement (1981)

Bon, de wereld is dus vooralsnog niet vergaan.

Maar best ook, anders zou niemand mijn eindejaarslijstje kunnen zien. En dat lijstje is, vlak na Wereldvrede en Global Warming, toch het allerbelangrijkste.

De albums waar ik in 2012 het meeste plezier aan heb beleefd:

1/ The Shins - Port of Morrow. Vijf jaar wachten werd beloond met opnieuw een perfecte popplaat. Foutloos.
2/ The View - Cheeky for a reason. Onmogelijk om niet te vallen voor de rafelige charme van deze groep, die zich ergens tussen Libertines, The Kooks en The Kinks beweegt.
3/ Keane - Strangeland. De grootste verrassing voor mij. En nog maar eens het bewijs dat 'commercieel' geen scheldwoord is.
4/ Mumford & Sons - Babel. Die zogenaamd 'moeilijke' tweede plaat bleek een groots album te zijn.
5/ Tom McRae - From the lowlands. De meest romantische plaat van het jaar - en het concert in de Gentse Handelsbeurs was ook prima.
6/ The Maccabees - Given to the wild. Ambitieus, soms op het randje van het pretentieuze. Een plaat die heel wat luisterbeurten vereist om tot bloei te komen.
7/ Great Lake Swimmers - New Wild Everywhere. Donkerbruine, herfstige plaat met mooie, onopdringerige luisterliedjes. En het concert in de Botanique was... ook prima.
8/ Tragically Hip - Now for Plan A. Die van Rival Sons en The Heavy moeten nog wat boterhammetjes eten, de meest spannende classic rock komt nog steeds uit Canada.
9/ The 2 Bears - Be Strong. De nieuwe Hot Chip kon niet helemaal overtuigen, maar Goddard's hobbyproject was wel raak. Vermakelijke, relativerende kruising tussen house en electronica.
10/ Cody Chesnutt - Landing on a hundred // Jessie Ware - Devotion. Amerikaanse inktzwarte retro-soul en Britse blanke gestileerde R&B.

En verder genoten van o.a. de platen van Emeli Sande, Chuck Prophet, The Producers, Ed Sheeran (dank, Elien) en de singles van Rudimental (dank, Bram). Concert van het jaar was - vanzelfsprekend - dat van Thomas Dolby in de Ancienne Belgique.

De tvdw heeft geen link met bovenstaand lijstje. Wel met het concert van Heaven 17, afgelopen maandag in het vernieuwde Depot in Leuven. Eentje dat ik meepikte, al was het maar om opnieuw een naam te schrappen uit mijn lijstje Oude Helden Die Ik Nog Live Wil Zien. Die eerste drie platen van Heaven 17 waren destijds toch een boeiende evolutie van new wave naar synthpop en blanke funk. Het concert ging aarzelend van start: van de grootse sound waarvoor Ware en Gregory op "The Luxury Gap" bekend waren, bleef weinig over. Pas toen in de tweede helft ouwertjes als Fascist Groove Thang werden bovengehaald, viel alles in de plooi. Met een mooi eerbetoon aan The Associates, met een aan Kraftwerk refererende elektronische versie van You've lost that lovin' feeling, en met een donkere versie van het iconische Being Boiled - de allereerste song die Ware, toen nog bij The Human League, schreef. Hoogtepunt was een langgerekt, nog steeds fris klinkend Penthouse & Pavement, waarin bassist Julian Crampton (zie ook Incognito, en dat lekkere baslijntje op Tribute van The Pasadenas) een fijn solomoment opeiste.

TVDW 16/09/2012 - Jessie Ware - Wildest Moments (2012)

Al dat zinloos geouwehoer over tvdw's. Bondig kan ook, ja hoor. Gewoonweg een van die sterke songs die de laatste weken keer op keer indruk wist te maken, dit Wildest Moments. En wat blijkt, op het full album "Devotion" staan met Runnin', 110% en de titelsong nog enkele knappe dingen. De tvdw toont aan dat er niet veel meer nodig is dan twee of drie mooie zanglijnen en een goeie sfeerschepping, om indruk te maken. Het genre song ook dat van begin tot eind voortdrijft op een en dezelfde beat. Een soort van Kashmir of Biko zeg maar, maar dan eentje voor generation now.