TVDW 20/10/2019 - Hothouse Flowers - Hard Rain (1988)

Die folkrock waarmee Mumford & Sons zo'n succes boekt? Niets verkeerd mee, hoegenaamd niet, maar ik moest eraan denken toen ik afgelopen week "Just A Note" oplegde. Het is een tussendoortje dat Hothouse Flowers uitbracht tussen het eerste en tweede album. Een zoethoudertje, dat ik destijds helemaal niet had opgemerkt. Tot een Instagram-vriendin de plaat een tijd geleden terug postte, en me nadien zelfs wist te verrassen door haar exemplaar op te sturen.

Het deed me nog eens beseffen wat voor een bevlogen, bezielde muziek die band destijds wel maakte. Nog een pak straffer en authentieker dan Mumford & Sons, meer in rechtstreekse lijn met wat Van Morrison heel zijn carrière al gedaan heeft: op een soulvolle manier pop, folk, soul en blues mengen. Misschien is het die authenticiteit die de groep parten speelde: Hothouse Flowers was nooit sterk in het meespelen van het spel van platenfirma's. Na "Born" uit 1998 - een plaat waarop ze met drumcomputers en distortion aan de slag gingen en zo bij bepaalde songs uitkwamen bij een variant op "Achtung Baby" - kozen ze voor the road less taken. Geen grote tournees meer en platen die in eigen beheer werden uitgebracht: het was een moedige keuze. Jammer voor wie, net als ik, blijf vissen in het traditionelere circuit en hen zo van de radar zag vallen. Bon, die fijne EP waarvan sprake geeft de groep haar tweede tvdw. Op 771 edities is dat niets te veel.

TVDW 13/07/2014 - Johnny Nash - I can see clearly now (1972)

Drie weken de Westkust van de Amerika ontdekken, dat is natuurlijk ook drie weken naar de autoradio luisteren. Een hele belevenis, omdat je in de format radio kan zoeken naar country en classic rock stations, die dan muziek brengen die perfect tot zijn recht komt met de Amerikaanse natuur of grootstad als backdrop. Eagles, Steve Miller, Tom Petty, Boston, Journey, Boz Scaggs.... ze passeerden allemaal de revue. Net als trouwens Josh Rouse (aan Lake Havasu) en Bastille (ergens onderweg in Utah), om twee minder voor de hand liggende namen te noemen. Meest memorabel moment (en vandaar tvdw waardig)? Dat was toch toen het hele gezin plots aangenaam verrast werd door Johnny Nash.

Om een of andere reden is I can see clearly now door de jaren heen uitgegroeid tot een bescheiden klassieker in ons huisgezin. Ik mag alleen maar hopen dat dit niet komt door toedoen van Lee Towers (- nooit gedacht dat ik hem nog zou melden op de blog). Dan liever de versie van bv. Hothouse Flowers. Of deze van Nash, het origineel. Gek genoeg kwam de song tijdens onze drie weken niet één, maar twee keer op de radio. Fijn momentje, als iedereen dat opeens begint mee te zingen.

TVDW 02/09/2012 - Aztec Camera - Debutante (1995)

De tvdw is de topper van de week, niet de topper van de soundtrack van mijn leven. Vele artiesten lieten een blijvende indruk na, maar scoorden tot op heden nog geen tvdw. Het zijn dus eerder momentopnamen - en allerminst een Best Of list.

Om maar te zeggen dat het gek is, dat Aztec Camera nu pas een eerste tvdw scoort. Nochtans zijn er weinig Britten uit de afdeling VLMERT (Verzorgde Luisterliedjes Met Romantische Toets) die me nauwer aan het hart liggen. "Frestonia" was de plaat waarmee Roddy Frame in 1995 afscheid nam van zijn groepsnaam, waarna hij nog een paar jaar onder eigen naam verder ging. Ik mocht de man even later ook interviewen. Beetje surreële situatie om de eenvoudige, timide jongeman te spreken in de pompeuze, ruime lobby van het luxueuze Conrad-hotel aan de Louisalaan (- maar dat verhaal vertelde ik ook al bij de tvdw van Ryuichi Sakamoto, zo lees ik net).

De tvdw is het middenstuk uit "Frestonia", Het is een langgerekt, romantisch nummer dat zich lui en sensueel uitrekt en aan het eind nog een mooi coda krijgt. Het kreeg een heldere productie mee van het duo Langer / Winstanley, ook bekend van de twee eerste Hothouse Flowers-albums en van het gros van de Madness-cataloog, twee andere groepen met een tvdw achter hun naam.

TVDW 07/06/2009 - Hothouse Flowers - Trying to get through (1990)

Zeggen dat Phoenix mijn favoriete Franse band is, is eigenlijk niets zeggen. 't Is als zeggen: Nutella is mijn favoriete choco. Côte d'Or is mijn favoriete chocolademerk. Bram is mijn favoriete zoon. Juist ja: het "welke andere?" gevoel. Maar ze liggen van bij hun debuut in de bovenste schuif, Phoenix bedoel ik dan. Weinigen kunnen zo'n hippe kruising van catchy hooks, glossy productie en popgevoeligheid voorleggen. Het aanbod van Stefan E dat vrijdag uit de lucht viel, om hen die avond in de Botanique te zien, werd dan ook met graagte aanvaard. 't Werd een grillige set, met begrijpelijk veel aandacht voor nieuw album Wolfgang Amadeus Phoenix (hun beste van de vier) en een bijzonder snedig staaltje musicianship.

Een tvdw - het zou hun derde worden - kon Phoenix evenwel niet wegkapen. Eerder die week op een glorieuze manier het tweede album van Hothouse Flowers, 'Home', herontdekken, in het zonnetje wandelend door Antwerpen: daar kon niemand tegenop. Zelfs niet 'Slipping Through My Fingers', verrassend goed gezongen door Meryl Streep in de film Mamma Mia (bekeken op dvd) en custom made om vaders en moeders te ontroeren.

Hothouse Flowers maakte vijf albums waarvan ik er vier ken/heb, en Home is hands down mijn favoriet. Geweldige songs, geweldige productie ook. Ik zag de groep een aantal keren optreden (waaronder op een terrasje in Quebec) en mocht zanger Liam ooit interviewen (zij het jammer genoeg enkel per 'phoner'). Groep naar mijn hart, met oprechte lyrics en een idealisme en bevlogenheid die je slechts zelden ziet. Intussen zijn ze uit de platenfirma-draaimolen gestapt en houden ze zich vooral onledig met rond de wereld touren.

Wat overblijft zijn de songs. Wat een songs. Zoals de tvdw, die me bij de herontdekking - ooh wat had ik die cd al te lang verwaarloosd - meteen naar de keel greep. Naakt op papier brengen de woorden slechts de helft van het verhaal, maar met de zanglijn en muziek van de Flowers erbij: kippenvel...

We have words but sometimes words say too much
but they don't say enough
The boys meets the girl
Sometimes they sail smoothly
and sometimes it's rough

I remember like a little child
kicking against a stone wall
that I built myself
I won't give in now
I won't feel guilty
I'll just rise up
I'll have to be myself
I'm just trying to get through
I'm just trying to get through

So help me
I'm trying to get through
Can't you see I'm trying to get through
Help me through

So listen people what I tell you now
Life is hard but it's worth keeping on
Listen people what I can tell you straight
It's not too late to try and get through
I'm just trying to get through...

http://www.sendspace.com/file/jfkuwt

TVDW 23/09/2007 - The Adventures - Send My Heart (1985)

Sommige weken is er geen concurrentie en staat de TVDW onwrikbaar vast, soms, zoals afgelopen week, is het duwen en trekken om een plaatsje te bemachtigen. Ik ben er nog niet helemaal uit of die cd van Bat For Lashes briljant is of gewoon interessant. Ook die nieuwe van Felix Da Housecat is bij momenten erg vermakelijk, vol met vocoders en old school synth effectjes. Dan was er nog World Container, album nummer 11 van de Tragically Hip en verrassend genoeg een van hun allerbeste. Verrassend, want hun laatste drie cd's waren net iets teveel more of the same, vond ik. De nieuwe is echter een voltreffer, een plaat die je meteen bij de ballen grijpt en waarin Gordon Downie weer enkele heerlijk kryptische teksten loslaat (inclusief het namedroppen van zowel Dylan als Freddie Mercury). Dat belooft voor het concert van over vijf dagen. Uiteindelijk waren het toch The Adventures die het meeste luisterbeurten kregen en zich, met warmwaterkruik en tv-dekentje, het langst in mijn oorschelp wisten te nestelen.
Haast alle eighties compilatie-cd's staan keer op keer stil bij de wat platgedraaide classics (don't you want me, shout, karma chameleon, relax... you know the deal). Laat mij een compilatie maken van de echte pareltjes uit de jaren tachtig, en geheid is er een plaatsje vrij voor Send My Heart; misschien wel qua stijl de ultieme song van dat decennium (en niet toevallig pal in het midden, in 1985, uitgebracht). Kristalheldere falsetstem, scherpe, zuinige gitaarriffs à la Burchill, powerdrums met veel echo en een stevig verankerde bass: it was all acceptable in the eighties.
The Adventures kwamen uit Ierland en speelden in de loop van hun vier albums durende carrière samen met o.a. Lloyd Cole en leden van Prefab Sprout en Hothouse Flowers. Hun debuut, waaruit Send My Heart komt, klinkt nog steeds sterk, als muziek die zich tussen The Dream Academy en China Crisis zou kunnen wringen. En Send My Heart zelf? Ach, luister gewoon hoe dat koortje de song na de twee eerste strofes tot op hemelse hoogte bij het refrein hijst... Aaah, pure eighties pop bliss.

http://www.sendspace.com/file/b2usq0

TVDW 18/09/2005 - Paul McCartney - At the mercy (2005)

Cd's van Tim Finn, Hothouse Flowers, een dubbele verzamelaar van The Alan Parsons Project, het live-concert My Funny Valentine van Miles Davis alsook diens allerlaatste plaat Doo-Bop, twee verzamelaars van Stiff Records, een compilatie van Green on Red, eentje van Gordon Lightfoot en eentje van de Brecker Brothers, en dan nog een lang vergeten album van Yellow Magic Orchestra. Om maar te zeggen dat de cd-uitverkoop van de Bibliotheek van Puurs me een schat aan nieuw luistervoer opbracht. En dat voor nauwelijks meer dan 10 euro. En toch, ondanks die rijke oogst moest dit weekend alles wijken voor - noblesse oblige - de nieuwe cd van Sir Macca, Chaos and Creation in the Backyard, die ik intussen toch al makkelijk een zestal keer beluisterde. Een opvallend sterke cd, waarvoor producer Nigel Godrich (zie ook Radiohead's OK Computer, Beck's Mutations) McCartney uitdaagde om zijn vaste begeleidingsgroep tijdelijk te ontslaan en alle instrumenten zelf in te spelen. De eerste zes nummers zijn foutloos en tussen die zes pareltjes gaan mijn hoogste punten nog naar het kleine "At The Mercy" (minder dan 2'40" lang), een moeilijk te omschrijven, erg mysterieuze song met enkele heerlijke melodiëen erin. O ja, wie de cd in huis heeft, vindt interessante track by track commentaar van de meester zelf op http://www.beatlelinks.net/forums/showthread.php?t=23516.