TVDW 29/01/2023 - Thomas Jefferson Kaye - American Lovers (1974)

 

Ik had graag een betere foto hiernaast gezet, maar van de genaamde TJK is niet meer zo veel te vinden. Obscuur geworden door de jaren, al was hij ooit best Een Naam in de muziekgeschiedenis, als songschrijver of producer bij goed volk als The Shirelles, Dr. John, Loudon Wainwright III, Roger McGuinn (die hier vorige week een tvdw kreeg) en Three Dog Night.

Zijn meest beroemde liaison is die met Walter Becker en Donald Fagen van Steely Dan. Op Kaye's eerste solo-album speelde de volledige Steely Dan-bezetting (incl. producer Gary Katz) een grote rol, op het tweede solo-album deden Becker en Fagen zelfs nog beter. Naast gastbijdragen in de studio gaven ze TJK twee songs - een echte zeldzaamheid voor het duo, dat normaal erg spaarzaam en weinig vrijgevig was met songmateriaal. Op een van de twee songs, de tvdw, is duidelijk te horen hoe de akkoordenschema's en algemene feel dicht aanschurken tegen "Pretzel Logic", het album dat The Dan zelf op dat moment aan het opnemen was.

Wat er verder van Kaye werd? Met zijn drietal soloplaten wist hij - ondanks de uitstekende songs en de voorname studiomuzikanten - geen potten te breken. Hij kampte met een drugsverslaving en stierf uiteindelijk, zonder een rooie duit, aan diabetes, op amper 53-jarige leeftijd. In de comments zet ik ook een linkje naar een zeldzame live-versie, die Steely Dan jaren later zelf gaf.

TVDW 15/01/2023 - Marc Jordan - Survival (1978)

 

Altijd kijken naar de kleine lettertjes - dat loont. Gary Katz is vooral bekend als de producer van alle Steely Dan-albums uit hun beroemde 'eerste periode', van het debuut tot en met "Gaucho". Katz trad ook op als producer op "Mannequin", een album van de mij voor het overige onbekende Marc Jordan. Toch blij dat ik het meegraaide voor één eurootje, want het bevat heerlijke westcoast sophisticated yacht rock. Ideale laidback grooves voor wie ook wel wat streepjes Steely Dan, Boz Scaggs en James Taylor lust. Op het album speelt overigens nog prima volk mee: Donald Fagen, Larry Carlton, Steve Lukather, Jeff Porcaro, David Paich, James Newton-Howard en Tom Scott.

TVDW 22/03/2015 - Madness - On the beat Pete (1980)

Een van mijn favoriete kleine muzikale kicks krijg ik als ik een song hoor die ik dacht compleet vergeten te zijn. Zo ook bij deze tvdw. Komt uit "Absolutely", die tweede plaat van Madness waarop ook Baggy Trousers, Embarrassment en dat heerlijke instrumentaaltje The Return Of the Los Palmas 7 staan. Enige nummers die ik meende te kennen, zo dacht ik toen ik de plaat vorige week voor twee euro vond. Niet dus, die tvdw bleek ook, na meer dan dertig jaar, plots op te borrelen uit de diepste krochten van mijn geheugen. 't Is een song die dat kenmerkende opbeurende ska-ritme heeft en die aan de outro nog met heel wat leuke start-stop momenten komt verrassen. Heerlijk deuntje.

Eigenlijk had ik een tvdw aan Toto willen spenderen, met een track uit het overblijfseltjes-album Toto XX. De plaat was destijdsde aanleiding voor een interview met Mike Porcaro, eentje waar ik wel goede herinneringen aan overhield. Plus: Porcaro overleed toevallig net in de week waarin ik mijn allereerste Toto vinyl in huis haalde (het iconische album Toto IV). Op youtube staan trouwens heel wat leuke Toto filmpjes, zoals dat waarin Mike's oudere broer Jeff de shuffle uitlegt die hij in Rosanna gebruikt. Blijkt een kruising te zijn tussen de Bo Diddley beat en het drumwerk van Bernard Purdie bij Steely Dan. Zelf kijken? Zoektermen "Rosanna half time shuffle".

Maar nu: Madness!

TVDW 17/03/2012 - Boz Scaggs - Sunny Gone (2013)

Hij zou het recept voor gehaktballen in tomatensaus kunnen inzingen, en het zou nog altijd soulvol klinken. Om maar te zeggen: net als Daryl Hall kan Boz Scaggs bij ons weinig verkeerd doen. Eenmaal we wisten dat zijn nieuwste plaat "Memphis" opgenomen werd met Steve Jordan als producer, zaten we al helemaal op het puntje van onze stoel. Jordan is de man die zowel bij de albums van Keith Richards (het foutloze "Talk is Cheap") als John Mayer voor zulke warme gloed zorgde.

Het resultaat is inderdaad een warme, van soul druipende plaat, waarop Scaggs zijn tanden zet in nummers van Mink DeVille, Al Green en Steely Dan. En, om aan te tonen dat hij het zelf nog steeds in de vingers heeft, plaatst hij naast die uitgelezen covers ook twee zelfgeschreven nummers , die qua sfeer en klasse naadloos aansluiten bij de rest. De tvdw is er een van.

TVDW 05/06/2011 - Steely Dan - Babylon Sisters (live) (1980/2007)

Een live show van Steely Dan zien in hartje New York, dat is zoiets als Jesus zien in Bethlehem. Dichter bij de bron kan je niet komen. Sinds vorige week staat een concert van The Dan op de agenda. Midden september van dit jaar, en dan nog in het vermaarde Beacon Theatre - een art deco theaterzaal met een geschiedenis die teruggaat tot 1929. Twee van de 2600 plaatsen zullen voor mijn vrouw en mij zijn. Op het podium: Steely Dan met The Miles High Big Band en The Embassy Brats - waaronder heel wat klasbakken die ook sinds jaar en dag de kleine lettertjes op de albums van Steely Dan sieren. Wie er niet meer bij zal zijn, is Roger Nichols, de studio-technicus die zo'n groot aandeel had in de vlekkeloze, onvergelijkbare sound van Steely Dan. Nichols, die in zijn carrière zeven Grammy's binnenrijfde, overleed zes weken geleden.

Op het programma, die avond in september: een tot 21st Century Night gedoopte setlist, met tracks uit de twee meest recente platen van Fagen en Becker ("Everything Must Go" en "Two Against Nature"), aangevuld met a selection of hits.

Reden genoeg om meteen na het bestellen van de kaartjes terug in de discografie van de groep te duiken. Ik heb het op deze blog regelmatig over Steely Dan - de groep werd al acht keer van een tag, maar nog nooit van een tvdw voorzien. Donald Fagen had er wel al eentje, in maart 2006. Ik kies voor een track uit de enkele jaren terug verschenen live-plaat. Samen met Hey Nineteen moet het zowat mijn favoriete song van de groep zijn.

TVDW 29/05/2011 - Christopher Cross - November (2011)

Laat u niet misleiden door voorbije TVDW's van Machine Head, Hoodoo Gurus of Leather Nun: ik ben een zachtgekookt ei. En qua zachtgekookte muziek kan niemand tippen aan Christopher Cross, the master of mellow music. Cross is haast letterlijk synoniem met de start van de eighties: zijn titelloze debuut werd in december 1979 uitgebracht en groeide uit tot dé plaat van 1980 (en versloeg zelfs Pink Floyd's The Wall bij de Grammys). Ik heb altijd sympathie gehad voor Cross, hij moet zowat de antipode van de rockster zijn. De man is een gezellig dikkertje en op zijn platen durft hij schaamteloos en compromisloos romantisch te zijn. Plus: zijn logo is een roze flamingo.

Om die romantische kant te illustreren: op "Another Page", Cross' tweede album, staat de song Think of Laura, over een vriendin van Cross die domweg het leven liet na een verdwaalde kogel. Een tearjerker van formaat, maar het strafste? De song is - net als de volledige plaat "Another Page" - prachtig. Als iemand zich kan rechthouden op de plakkerige vloer van versuikerde liedjes, is het Cross wel. En wat klinken ze goed, die eerste twee albums. Logisch ook, de man kon steunen op drievierde van Toto, Steely Dan en de Eagles, met verder nog grote kanonnen als Art Garfunkel en Michael McDonald in steun, en met Michael Omartian als producer (de man die we ook kennen van Donna Summers "She works hard for the money").

Na die twee eerste platen volgde ik Cross niet meer. Andere mannen met hoge stemmetjes traden meer op het voorplan: Jon Anderson, Geddy Lee, Freedy Johnston. Maar nu Cross, na twaalf jaar stilzwijgen, met nieuw werk komt, flakkerde mijn interesse terug op. Het album "Doctor Faith", met een hoes waarop een doek van Magritte staat afgebeeld, stelt me niet teleur en levert met de song November tvdw nummer 333 af.

Hey, dat is the number of the beast, gedeeld door twee! Altijd geweten dat soft rock een beetje des duivels was.

TVDW 08/02/2009 - John Martyn - Cooltide (1991)

Deze week ging er een eigentijds hip spul uitgeroepen worden tot tvdw. Ik heb het immers nogal voor Dream On, die fantastische samenwerking tussen Zweedse DJ Christian Falk en zijn landgenote Robyn. Ook Empire of the Sun, een duo uit Australië, was in de running, vanwege hun Walking on a dream - het beste van Scissor Sister en MGMT, gebundeld in een fijne single.

Maar toen kwam het nieuws van het heengaan, op 60-jarige leeftijd, van John Martyn - en moest alle contemporary stuff wijken. Ik weet het, ook Lux Interior van The Cramps stierf afgelopen week en ook hij werd amper 60 (62 volgens andere bronnen). Maar eerlijk gezegd: met The Cramps heb ik veel minder gehad. "Can your pussy do the dog": in mijn puberjaren vond ik het nog grappig, nu toch al wat minder. En het optreden van The Cramps in de beginjaren van Pukkelpop is ook niet echt blijven hangen.

John Martyn was een man van vele gezichten, die zowel raakvlakken heeft met de gevoelige ballads van James Taylor als met de gesofisticeerde soul van Boz Scaggs, de rauwe blues van Van Morrison en de jazzy zangstijl van Al Jarreau. Hij startte als een van de rijzende sterren in de folk ("Bless the Weather" blijft een mooie luisterplaat) en maakte in de jaren zeventig met de hulp van Steve Winwood en Lee Scratch Perry "One World", een album dat nog steeds vaak in overzichtlijstjes opduikt. In de jaren tachtig evolueerde hij naar een gepolijste jazzpop, met veel fretless bass en wat te vergelijken met Steely Dan, en vanaf de jaren negentig ging hij verder richting experiment, met zowel lange jazzy stukken, samenwerkingen met Sister Bliss (Faithless) of covers van Glorybox (Portishead) tot gevolg.

Martyn is nooit een household naam geworden, maar muzikanten kennen 'm maar al te goed. Paul Weller, Mavin Staples en leden van The Verve werkten nog mee aan Martyns laatste cd "On The Cobbles" van 5 jaar terug. Deze week nog liet Roland in De Morgen optekenen dat Martyns "May you never" gerust mocht gespeeld worden tijdens diens begrafenis. En Axelle Red liep lang rond met het idee een heel album met covers van de man uit te brengen (op haar net verschenen dubbelaar, haar eerste Engelstalige, is er eentje van over gebleven). Door de jaren heen coverden heel wat artiesten werk van Martyn: o.a. Clapton, Morcheeba, Dr. John, Beth Orton, Courtney Pine, Riguelle & Hautekiet, The Black Crowes, David Gray, Beck en Wet Wet Wet. Ironisch gezien zijn het net die laatsten die Martyn toch énige bekendheid gaven, met de hitversie van "Sweet little mystery". Het origineel ervan staat op Grace and Danger uit 1980, een nagenoeg foutloze plaat die bekend staat als een pijnlijk eerlijke, diepgravende echtscheidingsplaat (zoals ook Marvin Gaye er met Here, My Dear eentje maakte).

John Martyn laat een erg rijke cataloog na met meerdere parels. Mijn absolute favoriet eruit is de lange, fantastische jam Cooltide.

http://www.sendspace.com/file/9rqyre

TVDW 27/04/2008 - Rupert Holmes - Get Outta Yourself (1979)

Even melden dat ik de afgelopen weken regelmatig naar de nieuwe Whitesnake heb geluisterd. (geen reactie)
Wil er iemand weten wat ik van de plaat vond? (een oorverdovende stilte)
Nu ja, hij is hier te vinden:
http://the-m-files.com/reviews_whitesnake.html

Over naar de tvdw dan maar.

I was tired of my lady
We'd been together too long
Like a worn-out recording
Of a favorite song

Misschien bestaan er nog betere openingslijntjes van songs, maar het zullen er niet veel zijn. 'Escape' blijft het voorbeeld van een perfecte popsong met perfecte tekst en perfect gebracht. Maar veel meer dan opvolger 'Him' kende ik niet van Holmes. Tot ik deze week de twee bekendste albums van de man ontdekte en met plezier beluisterde. Platen die mooi thuis zouden horen in een mixtape met pakweg Boz Scaggs, Michael Franks, Harry Nilsson, Randy Newman, Billy Joel (het heerlijke Summer Highland Falls, bv.) en Steely Dan.

Al googlend ontdek je nog wat leuke trivia over de man met de geeky bril.

- Oorspronkelijk heette de song gewoon 'Escape'; het was pas toen de song het toevoegsel (The Pina Colada Song) kreeg, dat de jackpot rinkelde. Het nummer zou in de VS de laatste nummer 1 hit van de seventies worden.
- Holmes trok de studio in met de zinssnede 'if you like Humphrey Bogart' en besloot slechts op het laatst om dit te vervangen door 'if you like Pina Colada'.
- Holmes schreef enkele hitsingles voor seventiegroep The Buoys (geen typfout), o.a. Give up your guns en Timothy (een van de weinige hitsingles met kannibalisme als onderwerp) deed verder studiowerk en schreef songs voor o.a. The Drifters, Barbra Streisand en Gene Pitney, en was producer bij The Sparks. In '86 schreef hij de hitsingle 'You got it all' voor The Jets, een nummer dat in 2000 gecoverd werd door Britney Spears op haar album Oops I did it again.
- Holmes is inmiddels een schrijver van succesvolle toneelstukken en tv-series. Zijn roman Where The Truth Lies werd verfilmd door Atom Egoyan.
- citaat, over het allesoverheersende succes van 'Escape': "Wat ik ook uitvreet in de rest van mijn leven, op mijn grafzerk zal sowieso een grote ananas staan"
- Naar verluidt vindt Holmes de muziek van Whitesnake maar niks.

Intussen: geniet van Get outta yourself, geplukt uit dat hitalbum Partners in Crime, met die laidback groove, en een merkwaardige solo tegen de drie minuten grens.


http://www.sendspace.com/file/1229jk

TVDW 16/12/2007 - Marvin Gaye - The Onion Song (1969)

Neen, geen Ike Turner, die vorige week stierf. Ook geen Arne Jansen, de man die zichzelf afgelopen week van het leven benam. Nochtans was die laatste met zijn hit "Meisjes met rode haren" verantwoordelijk voor mijn allereerste muziekmoment. De familiale overlevering wil immers dat dit het eerste liedje was dat ik als peuter luidkeels meezong. Het nummer stamt uit 1972, ik was toen vijf, dus dat kan kloppen. Ik ontken alles, vanzelfsprekend. Maar zing het nummer af en toe wel aan de keukentafel.
Neen, de tvdw komt van Marvin Gaye. Logisch, als je je met het oog op een recensie een week lang verdiept in de cd-box 'Marvin Gaye, The Master 1961-1984'. Gek genoeg staat het prettig gestoorde 'The Onion Song', geschreven door Ashford & Simpson, niet op één van de vier cd's uit de box. Het is nochtans een van mijn favoriete nummers van Marvin Gaye, eentje daterend uit de periode dat hij duetten opnam met Tammi Terrell. Er hangt trouwens nog een kleine anecdote aan vast. Rond 1990 deed ik mijn stoute schoenen aan en schreef een brief naar Studio Brussel, met de vraag of ik er niet als programmasamensteller aan de slag kon. In die tijd werden verschillende uren inderdaad nog samengesteld door een persoon van vlees en bloed, in plaats van zoals nu door de computer. Ik bleek niet de enige te zijn die voor de job postuleerde: samen met een dertigtal anderen werd ik uitgenodigd voor een test. We kregen een lijst van pakweg vijftig songs, ons werd gevraagd hieruit een logische setlist van een uur te distilleren, met ruimte voor reclameblokken en nieuwsoverzichten. We mochten ook een tweetal eigen keuzes in de lijst opnemen. Van de vijftig ons opgegeven nummers herinner ik me enkel nog dat Taillights Fade van Buffalo Tom erbij zat. En van de eigen keuzes herinner ik me dat The Onion Song er eentje was; de andere was als ik me niet vergis Peg van Steely Dan. In die tijd was er bij tijd en wijlen inderdaad nog plaats voor ouwerwetse soul, want StuBru was, bij gebrek aan concurrentie van Q Music, 4FM etcetera, minder cutting edge dan nu. Vandaar kon bijvoorbeeld ook, ik zeg maar wat, Vaya Con Dios, Won Ton Ton, Nick Lowe of Paul Carrack gedraaid worden - nu volstrekt ondenkbaar.
Soit, nadat we onze setlist met een vijftiental songs (dertien uit de StuBru-lijst, twee eigen keuzes) hadden afgeleverd, volgde nog een persoonlijk gesprek met Jan Hautekiet. Ik herinner me dat hij de lijst bekeek, en vooral stilstond bij mijn keuze voor 'The Onion Song'. Ik argumenteerde me suf, en blijkbaar met succes. Twee weken later kreeg ik per telefoon te horen dat ik de job van programmasamensteller had, en dat men spoedig contact zou opnemen om alles concreter te regelen. Die dag was ik de koning te rijk - een droom kwam uit. Maar de droom bleek een zeepbel. Toen ik na enkele weken windstilte zelf belde naar StuBru, hoorde ik dat van hogerhand beslist was om het aantal programmasamenstellers niet uit te breiden, maar in tegendeel af te slanken. Bye bye, droomjob....

http://www.sendspace.com/file/2hxib9

TVDW 19/11/2006 - China Crisis - Here comes a raincloud (1983)

Als tiener met weinig geld maar veel honger naar nieuwe muziek ("vinyl platen" waren dat toen nog), dienden zich twee oplossingen aan. Je schreef je in in de lokale bibliotheek/discotheek, waar je dan allerlei platen ontleende - vaak a rato van vier per week. De tweede oplossing was misschien iets minder koosjer, maar even efficiënt: als iemand van je vrienden verjaarde, kocht je hem een plaat die weliswaar in lijn lag met de muzikale smaak van de jarige, maar die je zelf ook wel graag had willen hebben. Die taktiek werd onder meer toegepast bij Working With Fire & Steel (subtitel: Possible Pop Songs Volume 2), die ik in het gezegende jaar 1983 kocht voor Peter, mijn goede vriend waarmee ik een Action Man fixatie (zie 'post' van vorige week) deel. Een fijn staaltje van nauwelijks verouderde synthpop, zo stelde ik vorige week bij het herontdekken van de plaat, dit keer in digitale vorm, vast. De hit "Wishful Thinking" staat er op, net als het wondermooie "When the Piper Calls" dat destijds (in de versie 1.0) al tot TVDW werd benoemd. Van China Crisis kocht ik raar maar waar trouwens net een paar dagen geleden nog What Price Paradise, die plaat die hen drie jaar na Working With Fire... een Amerikaanse doorbraak moest bezorgen (maar daarin mislukte). Voor anderhalve euro in een kringloopwinkel, niet twijfelen! Een triviaal China Crisis-weetje? De groep had wel iets met producers. Twee van hun platen kregen een productie mee van Walter Becker, de helft van Steely Dan. Niet verwonderlijk, gezien het kristalheldere geluid van China Crisis wel als het kleine transatlantische broertje van The Dan kon beschouwd worden. De productie van Working with Fire... (en van de TVDW) was echter in handen van Mike Howlett, de man die in zijn eentje driekwart van de boeiende eighties synthpop bands onder handen nam (Tears For Fears, A Flock of Seagulls, Fischer-Z, Blancmange, Comsat Angels, OMD...) en ook de man die in '77 de groep Strontium 90 oprichtte, samen met drie jonge pukkelkoppen die spoedig nadien met.... The Police zouden starten. Geniet intussen van "Here Comes a raincloud", een song die voorbijglijdt als een trage, brede rivier - mellow soothing sounds, ideale troost in deze donkere, troosteloze dagen.


http://www.sendspace.com/file/8sv1qt

en omdat de link blijkbaar niet meer actief was, nog eens the smooth Gerry Rafferty

http://www.sendspace.com/file/yffg9b

TVDW 19/03/2006 - Donald Fagen - Morph the cat (2006)

Donald Fagen’s derde soloplaat Morph The Cat wijkt allerminst af van zijn werk bij Steely Dan – en gelukkig maar. Ook nu krijgen we weer een erg fraaie plaat – het verschil zit ‘m in de details. Wat nog het meest opvalt, is dat Fagen zich minder hult in mysteries en dat de algehele benadering wat nonchalanter is dan voordien. Nu, ‘nonchalant’ is een groot woord: Fagen en Becker zijn perfectionisten die grossieren in hypergepolijste, afgemeten, beredeneerde en berekende composities, die rock en pop ver overstijgen. Maar, ondanks die berekening heeft hun muziek toch een erg uitgesproken bezieling, want beidenputten inspiratie uit de zwarte muziek : invloeden uit jazz, jazzrock, funk en soul zijn onmiskenbaar aanwezig. Steely Dan-muziek swingt, heeft steeds een groove – en dat terwijl de protagonisten twee bleke, houterige boekhouder-types zijn. Fagens derde solo-album ademt New York uit. Je hoort echo's van jazzclubs als Birdland en Blue Note, maar net zozeer van de doowop groepjes uit East-Harlem, van broodschrijvers als Carole King in de Brill Building op Broadway, van een croonende Sinatra of van de fusion jazz van Dave Grusin en diens GRP-platenlabel. Ook vintage Fagen zijn de ironiserende teksten. Fagen laat in interviews de namen van zwartgallige schrijvers als Kurt Vonnegut, Thomas Berger, Philip Roth, Vladimir Nabokov vallen (dat treft: twee van hen zijn ook mijn favoriete auteurs). Op Morph The Cat is Fagen net een tikkeltje minder kryptisch, hij geeft in het cd-boekje zelfs een (één) verklarend lijntje per song. Fagen viert muzikaal gezien de teugels al eens en laat de muzikanten wat extra speelruimte. Zo krijgt "Brite Nitegown" een erg langgerekt coda; het is mede hierdoor onze favoriet op de cd, naast de titeltrack, die opgestart wordt met een leuk basloopje, waarna het genieten is van het ultra strakke ritme, de onmiddellijk herkenbare keys (Rhodes?) en de talloze keren overdubde stem van Fagen (kenmerkend omdat hij zijn backing vocals telkens net iets hoger dan de lead vocal inzingt). Exquisite cd!

TVDW 11/12/2005 - Kate Bush - Nocturn (2005)

Kate Bush, de Greta Garbo van de popmuziek, is er door de jaren heen in geslaagd om een volstrekt uniek oeuvre uit te bouwen, op haar eigen tempo, zonder noemenswaardige flops en zonder enige compromissen. This woman's work is gekenmerkt door een onvergelijkbaar soort van tijdloze popmuziek, waarbij het woord 'pop' in feite al te triviaal klinkt. Slechts voor weinige artiesten geldt eenzelfde omschrijving. Peter Gabriel, Enya, Steely Dan come to mind, maar een dozijn voorbeelden geven is vermoedelijk al teveel gevraagd. 'Kate Bush'-muziek, dat zijn feëerieke, sfeervolle, poëtische, beeldrijke soundscapes, met nadrukkelijke percussie, creatieve pianolijntjes en natuurlijk centraal in de mix die engelachtige, expressieve sopraan. De pers cultiveert graag het kluizenaarsschap van Kate Bush, al was het maar om een parallel te kunnen trekken tussen de mystieke muziek en het mystieke leven van de artiest zelf. Of Kate Bush inderdaad die wereldvreemde elf is, weten we niet. Ze is mogelijk mensenschuw (ze ondernam slechts één tournee, eind jaren zeventig) en van teveel productiviteit kan je haar ook bezwaarlijk verdenken. Na drie eeuwen stilzwijgen komt ze nu eindelijk nog es met nieuw werk - al presenteert ze met het opus Aerial wel meteen een dubbelalbum. Het is een hele boterham en niet alle tracks zijn even geslaagd. Met name als Bush thema's dicht bij huis bezingt, zoals in de madrigaal ter ere van haar zoontje Bertie, wordt de boel al eens te klef. Maar de finale, de vier laatste tracks op cd 2, zijn weergaloos mooi, met pompende bassen, elegante flamencogitaren en stevige elektrische gitaren, een barok en wijds geluidspalet, een voortdenderend ritme. Die ingrediënten zitten nog het meest uitgesproken in "Nocturn", dat als bladerdeeg laagje per laagje wordt opgebouwd en afsluit met eenzelfde overweldigende kracht als in haar bekende "Cloudbursting". Een machtige draaikolk van een song. Oh ja, zullen we afsluiten met een leuk weetje? Kate Bush verjaart op dezelfde dag als Emily Brönte, de schrijfster van Wuthering Heights. Toeval bestaat niet.

TVDW 30/10/2005 - Alan Parsons Project - Games People Play (1980)

Childhood memory: als het grote vakantie was en ik met mijn ouders op één of lange autorit vertrok, selecteerde ik steevast enkele cassettes (BASF C90!) voor onderweg. Needless to say dat het "car & parents friendly" muziek moest zijn. Mijn tape van Iron Maidens "Killers" liet ik dus thuis, maar ik herinner me dat een viertal cassettes steeds "the cut" haalden: het nu door Soulwax bejubelde League Unlimited Orchestra remix-album, een album van instrumentale funkateers uit IJsland Mezzoforte, "Friends of Mr. Cairo" van Jon & Vangelis, de eerste en derde plaat van Sky en ook een Greatest Hits van The Alan Parsons Project. Toen ik onlangs een soortgelijke verzamelaar van de groep op de kop kon tikken bij een bibliotheek-uitverkoop, aarzelde ik natuurlijk niet. De biografie van Alan Parsons is genoegzaam bekend: als assistant engineer was hij aanwezig bij Abbey Road van de Beatles, later viel zijn productiewerk op voor Pilot (herinner u het leuke seventies hitje Oh oh oh it's magic), voor Al Stewart en natuurlijk voor die mijlpaal "Dark Side of the Moon". In zijn eigen muziek toonde Alan Parsons diverse gezichten: hij was duidelijk niet vies van een portie symfonische rock, met blazers, strijkers en pauken (beluister het fenomenale middenstuk in "Silence & I"), wist enkele memorabele instrumentals te schrijven ("Lucifer", "Sirius" en het ook op deze blog al bejubelde "Mammagamma" - zie de TVDW van GreensKeepers van enkele maanden terug) en kon tegelijk goed overweg met gepolijste FM Rock à la Steely Dan. De TVDW van deze week, afkomstig van het album met de fijne titel "The turn of a friendly card", hoort thuis in de laatste categorie. Alan Parsons werkte steeds, net als Mike Oldfield (waarmee hij overigens ook muzikaal veel raakpunten vertoont), samen met gastzangers. Eric Woolfson zong het merendeel van de hits in ("Eye in the Sky" en "Old and Wise"), maar op "Games people play" is de zang in handen van een voor de rest schier onbekende zanger met de intrigerende naam Lenny Zakatek. Het is een trademark APP-nummer, niet het minst omdat er een fantastisch instrumentaal stuk is ingebouwd: de song duurt in totaal 4'16", maar het instrumentaal tussenstuk neemt anderhalve minuut in beslag.