Eind 2005 prijkte "The Alternative To love" samen met David Gray helemaal bovenaan mijn eindejaarslijstje. Een dozijn popparels, een plaat die je nooit beu wordt. Nadien werd Benson door zijn maatje Jack White ingelijfd bij The Raconteurs, een groepje dat ook op goedkeurend geknik (en een tvdw) onthaald werd op deze blog. Nu heeft Benson eindelijk een nieuwe soloplaat, My Old Familiar Friend, en ook deze hapt lekker weg. Minder memorabel dan The Alternative..., maar de sterkste songs zijn nog steeds een fijne kruising tussen Josh Rouse en de McCartney uit de seventies. Bij sommige liedjes denk ik: dit moet Novastar ook wel goed vinden. Met een half oog las ik in de Focus Knack dat de cd amper één sterretje kreeg. Om mijn humeur niet te vergallen, heb ik de recensie maar genegeerd. Dan liever hoe ze bij het machtige Popmatters.com over de plaat schrijven:
Things don’t slow down for Benson on My Old, Familiar Friend, a clean, fresh, and altogether eager-to-please fourth LP. (...) it’s Benson’s keen ear for the delicacies of pop that are prominent on My Old, Familiar Friend. And what he does with these delicacies is rather remarkable. (...) My Old, Familiar Friend is essentially a blink-and-you’ll-miss-it record of pop gems. Benson risks stretching himself very thin, yet usually the result is how high his sing-a-long voice and pitch-perfect melodies can get. (...) An album clad with pop melodies and pressing, accessible guitars runs the risk of becoming all too familiar, in that every song sounds as hopped up as the next. It’s a weighty risk, for sure. But Benson exacts some emotional weight within My Old, Familiar Friend that distinguishes himself from other pop records. (...) the way in which Benson approaches these no-holds-barred pop songs is something which holds a lot of clout. (...) My Old, Familiar Friend isn’t afraid to show itself as exactly what it is: A classic pop record from an artist who has seen many sides of the spectrum and stays true to the melodies which carry him through his life.Ook Matthew Ryan vs. the Silver State, een plaat van vorig jaar die ik via Zinnerboy kreeg toegespeeld, viel afgelopen week in de smaak. Net als de nieuwe Zoot Woman en een mix-cd met new wave nummers, gecompileerd door de Glimmer Twins, die een ideale soundtrack bij het joggen leverde. Maar de tvdw, die gaat naar Benson.
http://www.sendspace.com/file/gxyg1xEn, waarom niet, als bonus 'Eyes on the Horizon', nog een tweede track uit dezelfde plaat.
http://www.sendspace.com/file/95ygt8Labels: Brendan Benson, Glimmers, Josh Rouse, Matthew Ryan, Novastar, Paul McCartney, Raconteurs, Zoot Woman
Een geval van teveel keuzes. Die Foo Fighters-plaat blijft aandringen, er was het eerste nieuwe werk sinds lang van Giorgio Moroder én van Grace Jones (met een nieuwe track op de soundtrack van de Hunger Games). Er was een tribute-concert voor Joni Mitchell, waar de mij verder onbekende Sofie La Digue zich prima kweet van haar nochtans niet geringe taak - hierbij zelfs een van mijn absolute JM-favorieten, Come in from the cold, in de set smokkelend. 
