TVDW 30/10/2005 - Alan Parsons Project - Games People Play (1980)

Childhood memory: als het grote vakantie was en ik met mijn ouders op één of lange autorit vertrok, selecteerde ik steevast enkele cassettes (BASF C90!) voor onderweg. Needless to say dat het "car & parents friendly" muziek moest zijn. Mijn tape van Iron Maidens "Killers" liet ik dus thuis, maar ik herinner me dat een viertal cassettes steeds "the cut" haalden: het nu door Soulwax bejubelde League Unlimited Orchestra remix-album, een album van instrumentale funkateers uit IJsland Mezzoforte, "Friends of Mr. Cairo" van Jon & Vangelis, de eerste en derde plaat van Sky en ook een Greatest Hits van The Alan Parsons Project. Toen ik onlangs een soortgelijke verzamelaar van de groep op de kop kon tikken bij een bibliotheek-uitverkoop, aarzelde ik natuurlijk niet. De biografie van Alan Parsons is genoegzaam bekend: als assistant engineer was hij aanwezig bij Abbey Road van de Beatles, later viel zijn productiewerk op voor Pilot (herinner u het leuke seventies hitje Oh oh oh it's magic), voor Al Stewart en natuurlijk voor die mijlpaal "Dark Side of the Moon". In zijn eigen muziek toonde Alan Parsons diverse gezichten: hij was duidelijk niet vies van een portie symfonische rock, met blazers, strijkers en pauken (beluister het fenomenale middenstuk in "Silence & I"), wist enkele memorabele instrumentals te schrijven ("Lucifer", "Sirius" en het ook op deze blog al bejubelde "Mammagamma" - zie de TVDW van GreensKeepers van enkele maanden terug) en kon tegelijk goed overweg met gepolijste FM Rock à la Steely Dan. De TVDW van deze week, afkomstig van het album met de fijne titel "The turn of a friendly card", hoort thuis in de laatste categorie. Alan Parsons werkte steeds, net als Mike Oldfield (waarmee hij overigens ook muzikaal veel raakpunten vertoont), samen met gastzangers. Eric Woolfson zong het merendeel van de hits in ("Eye in the Sky" en "Old and Wise"), maar op "Games people play" is de zang in handen van een voor de rest schier onbekende zanger met de intrigerende naam Lenny Zakatek. Het is een trademark APP-nummer, niet het minst omdat er een fantastisch instrumentaal stuk is ingebouwd: de song duurt in totaal 4'16", maar het instrumentaal tussenstuk neemt anderhalve minuut in beslag.

TVDW 23/01/2005 - Greens Keepers - Keep it down (2004)

De tweede TVDW toont meteen aan dat ik niet bepaald in het verleden ben blijven steken (mocht deze indruk al zijn ontstaan na de eerste TVDW-selectie). Keep it down is een onweerstaanbaar funky stukje moderne electro-house, dat terecht vaak gedraaid wordt op StuBru. Wat het nummer zo onweerstaanbaar maakt, is de gebruikte sample: Mammagamma van The Alan Parsons Project. Erg ingenieus gebruikt zelfs: na de intro (met vette diepe bass) worden de eerste seconden van de sample in 'loop' gebracht, na een halve minuut krijgen we een beetje meer van Mammagamma te horen, en pas na de eerste minuut barst de song helemaal open, met het volledige (herkenbare) synthesizerriedeltje van The Alan Parsons Project. Ik schep er trouwens een duivels genoegen te merken dat een absoluut onhippe seventies dinosaurus als The A.P.P. nu plots als hip wordt beschouwd, dankzij deze song. Make no mistake: ik durf me absoluut geen kenner te noemen inzake house en techno en moderne dance - het gros van de nummers uit die genres vind ik zelfs absolute 'bucht' - maar hier en daar duikt er toch wel eens een song op die ik fantastisch vind. Enkele lukrake voorbeelden uit het recente verleden: Fly With Me van Coloursound, Lola's Theme van Shapeshifters, Open Your Mind van Usura, Number One van Playgroup, Pleasure From the Bass van Tiga. Ter volledigheid: websearch leert me dat Greens Keepers (ja, Greens en niet Green, raar soort van spelling) een viertal is uit (house of House) Chicago; dat op hun tweede, net verschenen full-cd Pleetch een soort van herwerking van Sailing van Christopher Cross te vinden is (big ups to Cross!) en dat zowel Vincent Gallo als Jarvis Cocker (nice initials) en Bruce Willis fan zijn van de groep (??!!).