TVDW 07/07/2024 - Al Stewart - Song on the Radio (1978)

 

TVDW 1017. Soms weet je al cratediggend haast instinctief dat je iets moet meegraaien uit de kringloopwinkel. Een groep waar je weliswaar nog nooit van gehoord hebt, maar op het Vertigo-label, uit 1970, met een door Hipgnosis ontworpen hoes? A no brainer!

Bij thuiskomst bleek de plaat in kwestie - het debuut van Gravy Train - meteen bij de meest waardevolle uit mijn collectie te behoren (aldus discogs, natuurlijk). Gravy Train kwam uit de regio rond Birmingham en verscheen dus op Vertigo (2 x: net als Black Sabbath); de muziek laveert tussen progrock, psychedelica en een embryonale vorm van hardrock. Een vergelijking met Jethro Tull dringt zich op, maar dan met name door de prominent aanwezige dwarsfluit.

Waarom hierboven dan geen foto van Gravy Train? Wel, omdat de muziek me wat tegenviel. Een tvdw gaat naar de song die het meest indruk maakt in de voorbije week - maar dat is dan in positieve zin bedoeld natuurlijk. Dan maar naar Al Stewart die deze week ook op de platendraaier belandde, met "Time Passages". 

Time Passages (in een productie van Alan Parsons en - hey! - ook in een hoes van Hipgnosis) zit in het verlengde van de softrock waarmee Stewart een jaar voordien bekend werd. Toegegeven, een stapje verder en je zit in melig Chris De Burgh-country, maar de man kan geweldige songs schrijven. Als tvdw ga ik maar voor het meest.... radiovriendelijke nummer van het album.

TVDW 30/10/2005 - Alan Parsons Project - Games People Play (1980)

Childhood memory: als het grote vakantie was en ik met mijn ouders op één of lange autorit vertrok, selecteerde ik steevast enkele cassettes (BASF C90!) voor onderweg. Needless to say dat het "car & parents friendly" muziek moest zijn. Mijn tape van Iron Maidens "Killers" liet ik dus thuis, maar ik herinner me dat een viertal cassettes steeds "the cut" haalden: het nu door Soulwax bejubelde League Unlimited Orchestra remix-album, een album van instrumentale funkateers uit IJsland Mezzoforte, "Friends of Mr. Cairo" van Jon & Vangelis, de eerste en derde plaat van Sky en ook een Greatest Hits van The Alan Parsons Project. Toen ik onlangs een soortgelijke verzamelaar van de groep op de kop kon tikken bij een bibliotheek-uitverkoop, aarzelde ik natuurlijk niet. De biografie van Alan Parsons is genoegzaam bekend: als assistant engineer was hij aanwezig bij Abbey Road van de Beatles, later viel zijn productiewerk op voor Pilot (herinner u het leuke seventies hitje Oh oh oh it's magic), voor Al Stewart en natuurlijk voor die mijlpaal "Dark Side of the Moon". In zijn eigen muziek toonde Alan Parsons diverse gezichten: hij was duidelijk niet vies van een portie symfonische rock, met blazers, strijkers en pauken (beluister het fenomenale middenstuk in "Silence & I"), wist enkele memorabele instrumentals te schrijven ("Lucifer", "Sirius" en het ook op deze blog al bejubelde "Mammagamma" - zie de TVDW van GreensKeepers van enkele maanden terug) en kon tegelijk goed overweg met gepolijste FM Rock à la Steely Dan. De TVDW van deze week, afkomstig van het album met de fijne titel "The turn of a friendly card", hoort thuis in de laatste categorie. Alan Parsons werkte steeds, net als Mike Oldfield (waarmee hij overigens ook muzikaal veel raakpunten vertoont), samen met gastzangers. Eric Woolfson zong het merendeel van de hits in ("Eye in the Sky" en "Old and Wise"), maar op "Games people play" is de zang in handen van een voor de rest schier onbekende zanger met de intrigerende naam Lenny Zakatek. Het is een trademark APP-nummer, niet het minst omdat er een fantastisch instrumentaal stuk is ingebouwd: de song duurt in totaal 4'16", maar het instrumentaal tussenstuk neemt anderhalve minuut in beslag.