TVDW 04/11/2018 - The Human League - Louise (1984)

Zo. We hadden Heaven 17, Depeche Mode en Yazoo (nu ja, Alison Moyet) al afgevinkt, nu was het tijd om The Holy Grail van de synthpop live aan het werk te zien. Nou ja, Human League heeft weliswaar door de jaren heen een erg ongelijk, niet zo kwalitatief hoogstaand parcours afgelegd, maar met name dat "Dare" album is en blijft natuurlijk een van de - zoniet DE - synthpopklassieker bij uitstek. Dat ik in feite nog een grotere boon heb voor het spin-off remix album "Love & Dancing" van The League Unlimited Orchestra, schreef ik al in een andere post, enkele jaren geleden.

Afgelopen woensdag was het dus League Time, in de AB, samen met goede vriend Frank. De setlist was redelijk onevenwichtig en telkens werd afgeweken van de grote hits, merkte je dat de band toch ook wel wat mager materiaal in de catalogus heeft. Maar Love Action zat heerlijk vroeg in de set, en voor de tvdw maakten twee van de hoogtepunten een kans: het met Motown beat voortgestuwde Mirror Man klonk nog altijd fris, daarnaast wist Louise, een van de schaarse ballads van de groep, me wel te raken. Het is een echte story telling song, over het terugblikken op een voorbije liefde - net zoals in dezelfde periode It started with a kiss van Hot Chocolate er eentje was. Phil Oakey bleek nog steeds strak in het pak te zitten en erg goed bij stem te zijn, wat moeilijk kon gezegd worden van de twee dames van middelbare leeftijd die hem flankeerden. Joanne (de zwarte) en Susan Anne (de blonde) zijn er inderdaad nog steeds bij, maar dat ze - zoals het hardnekkige gerucht al jaren wil - niet kunnen zingen, werd pijnlijk duidelijk. Vooral Joanne stond als een weinig stijlvolle lampenkap op het podium, ongecontroleerd met haar armen zwaaiend en wat onduidelijks in de micro wauwelend. Een ontluisterend schouwspel.

De dag nadien beluisterde ik via Spotify "Reproduction", het debuut van Human League uit 1979. Het viel me op dat de groep best een merkwaardige reis maakte, van experimentele en vrij pretentieuze donkere synth wave tot popiconen. Op "Reproduction" staan rare soundscapes van songs, met rare titels als Austerity/Girl One en The Path of least resistance. Mijlenver verwijderd van wat ze, nadat twee leden waren afgescheurd om Heaven 17 te vormen, onder impuls van producer Martin Rushent klaarspeelden op "Dare".

TVDW 13/09/2015 - Pete Shelley - Qu'est ce que c'est que çà? (1981)

Wat was de nemesis van de punkbeweging, een paar jaar na de explosie die The Sex Pistols teweegbracht? Juist ja, de met make-up getooide synthpop van the New Romantics beweging. Hoe ironisch dat uitgerekend een producer die stevig geworteld was in de punk, uiteindelijk zou tekenen voor hét bepalende synthpop album van begin jaren tachtig, "Dare" van Human League. Er is een brug tussen die twee schijnbaar onoverbrugbare genres - punk en synthpop - en dat is "Homosapien", de plaat waaruit this week's tvdw komt.

Pete Shelley was een punk in hart en nieren toen hij, vlak na het zien van een optreden van de nog prille Sex Pistols, zijn eigen band oprichtte: The Buzzcocks, een naam die garant staat voor tenminste één klassieker, het later door Fine Young Cannibals gecoverde Ever Fallen In Love (With Someone You Shouldn't Have Fallen In Love With). Producer van die snedige punkrock was Martin Rushent. Dat was ook de man die Shelley mee aan boord nam toen The Buzzcocks begin jaren tachtig uit elkaar viel. Rushent had zich intussen echter voorzien van nieuw speelgoed: de Synclavier en Fairlight, twee peperdure synthesizers die, samen met de Linn-drummachine, het geluid van de eerste helft van de jaren tachtig zouden bepalen.

Dat is net het boeiende aan "Homosapien": Shelley brengt nog wel de energieke powerpop aan, maar in de handen van Rushent krijgen ze embryonale synthgeluiden mee. Embryonaal is misschien te sterk uitgedrukt, want de invloed is al vrij duidelijk. Ook voor Virgin, dat bij het horen van 's mans werk voor Shelley immers meteen besloot dat Rushent de man zou worden om te werken aan wat "Dare" zou worden. Het nieuwe instrumentarium had Rushent intussen onder de knie; de rest is geschiedenis. (Wie het ware genie van Rushent aan het werk wil horen, moet langsgaan bij The League Unlimited Orchestra - waar ik in een vorige tvdw wat over schreef).

De tvdw zelf laat nog het best de brug horen tussen postpunk en Dare. Vooral de drumpatronen uit deze song zou Rushent een paar maanden later zowat volledig kopiëren, met name op Human League's single Open Your Heart.

TVDW 12/06/2011 - League Unlimited Orchestra - Do or die (1982)

De meest iconische eighties groep, The Human League, was ook een van de meest overschatte bands van dat decennium. Ik verklaar me nader: na twee albums verlieten Ware en Marsh het schip om Heaven 17 op te richten, een groep die een boeiender, zij het minder succesvolle, carrièreverloop zou kennen dan The League. Zonder hen was The Human League haast een lege doos: Phil Oakey mocht dan al de droom koesteren een elektronische versie van Abba te creëren; een instrument bespeelde hij niet - en de twee in der haast in een discotheek geronselde zangeresjes al evenmin. De groep zou in haar grillige carrière steeds moeten parasiteren op het talent van anderen. Voor "Human" trokken ze naar Minneapolis, waar Jam & Lewis hun van songs en sound voorzagen. En toen ze midden jaren negentig een zoveelste comeback forceerden met de single Tell Me When en bijhorende plaat "Octopus", was dat vooral dankzij de hulp van de toetsenist van Tears for Fears, die de plaat grotendeels bij elkaar schreef. Ja maar, er was toch "Dare", die mijlpaal in de popgeschiedenis? Inderdaad, maar dat succes kon op rekening worden geschreven van Martin Rushent, die vorige week overleed.

Rushent maakte school als producer. Zijn eerste hitsingle was Why Did You Do It, van Stretch), later volgden o.a The Buzzcocks en The Stranglers. Voor "Dare" kneedde hij de halve ideetjes van de groep tot echte songs en maakte een volledig elektronisch album - de gitarist van The Human League stond wat beteuterd te kijken toen slechts één gitaarpartij de plaat had gehaald (en dan nog aangestuurd via een synth). Het verhaal is intussen bekend: "Dare" werd, mede door de inventieve productie, een millionseller en Don't You Want Me (nota bene single nummer viér van Dare) bereikte de top in zowel Engeland als in de VS; het was trouwens de allereerste Amerikaanse nr. 1 hit die volledig met 'machines' was gemaakt. Er zijn wel meer leuke weetjes over Don't You Want Me: zo nam Rushent de vocals van Oakey bijvoorbeeld op in het toilet. Plus: de originele demo van het nummer was veel donkerder. Tot Rushent er zich mee ging bemoeien en het een catchy popsong werd... aanvankelijk tot ongenoegen van Oakey (tot hij het geld zag binnenrollen en van platenbaas Branson zelfs een motor cadeau kreeg).

Het ware genie van Rushent kwam één jaar na Dare naar boven. Toen trok hij zich op vraag van de platenfirma terug in zijn Genetic Sound Studios in Reading om er onder de naam League Unlimited Orchestra te werken aan "Love and Dancing". De flipside van de hoes staat hierboven afgebeeld, Rushent is de man linksonder. Voordien verliep het maken van een remix grosso modo steeds volgens hetzelfde procédé: de producer of remixer van dienst haalde alle schuivertjes van de song in kwestie naar beneden, startte dan met acht maten van de eerste drumpartij, dan acht van de tweede, dan acht van de bas, de gitaar etcetera... en tijdens de break werd dat truukje nog eens overgedaan. Resultaat: de single van 4 minuten werd een remix van 8 minuten. Niet zo op "Love and Dancing". Met het gros van de songs van Dare + het b-kantje Hard Times knipte en plakte Rushent dat het een lieve lust was. Uit de duizenden loops fabriceerde hij het eerste remix-album, die naam waardig.

Veel meer dan "Dare" was dit de plaat die me begeesterde. Net zoals Don't You Want Me nog steeds een van de 30 best verkochte singles ooit is, staat "Love and Dancing" ongetwijfeld in mijn ranking van 30 meest gedraaide albums. RIP Martin Rushent.

TVDW 29/08/2010 - Mezzoforte - The Venue (1984)

Afdeling fusion en jazz-funk. Het is muziek waar ik weinig zieltjes mee kan winnen in mijn vriendenkring en die op de credibiliteitsmeter amper hoger scoort dan death metal en schlagers. Dergelijke instrumentale muziek gedijt het best in bloedeloze lounge en cocktail bars, waar het in designer kledij getooid volkje zich aan 300 km/u stierlijk zit te vervelen, amuse-gueule in de hand. Als man van onwrikbare principes zijn het plaatsen waar ik me per definitie nooit begeef. Tenzij de drank gratis is en de vrouwen gewillig.

De bron van mijn liefde voor Mezzoforte (en wie weet ook de kiem van mijn liefde voor jazz-funk à la Medeski, Martin & Wood of John Scofields Überjam) is de achterbank van een Alfa Romeo, in de eerste helft van de jaren tachtig. Wie mee was op de Mission To Mars van Don Peit, kent dit verhaal. Voor de anderen: in die tijd planden mijn ouders vaak een zomertrip richting Noorwegen. En wat moet een pril tienerjongetje ocharme al doen om tijdens de lange rit richting overzetplaats Hirsthals de tijd te verdrijven? Naar muziek luisteren op de achterbank. In het pre-ipod en pre-discman-tijdperk betekende dat: even voor het vertrek grasduinen in de cassette-o-theek en er net dié BASF-tapes uithalen die verteerbaar genoeg zijn voor vader en moeder. Ergo bleven de cassettes van Kiss en Iron Maiden thuis, ten voordele van die van The League Unlimited Orchestra, The Alan Parsons Project, Jon & Vangelis en Mezzoforte.

Afgelopen week herontdekte ik met plezier Observations, een van die platen van Mezzoforte die destijds als compagnon de route fungeerde in vaders Alfa. De groepsnaam en de strakke jazz-funk doen anders vermoeden, maar Mezzoforte was afkomstig uit het barre IJsland en telt groepsleden die luisteren naar namen als Eythor en Gulli. Peu importe, als muzikanten staan ze stevig hun mannetje, een reputatie die hen onder meer tot op gereputeerde jazzfestivals als Montreux bracht. Tvdw "The Venue" is exemplarisch: een smakelijke, hapklare brok fusion.

Nog een extra zetje richting jazz-funk kwam van mijn neef Frank. Hij stuurde me het resultaat van wat nijver huis-tuin-en-keuken remixwerk: een bewerking van Rodney Franklins klassieker "The Groove". In de versie van Frank, who goes by the name of DJ Coop, is het een heerlijke laidback versie geworden. In afwachting van het moment waarop de remix op een hippe verzamelaar staat te blinken en de hele wereld hem via itunes kan kopen, geef ik als bonus nog even het origineel van Franklin.

TVDW 05/03/2006 - The Human League - I love you too much - original version (1983)

Het was al duidelijk met die hele iPod-revolutie: ik kan nog slechts met moeite aanklampen met de nieuwe technologie en met de mogelijkheden die deze biedt aan muziekliefhebbers. Nog zo'n voorbeeld is het 'bloggen'. Er zijn, ergens out there on the information highway, wel honderden music blogs, onderhouden door muziekminnende internetters die er met de regelmaat van de klok songs op 'posten'. Op het randje van de illegaliteit, al zijn de songs meestal maar gedurende een beperkte tijd te downloaden als mp3. Een fascinerende wereld om je in te verliezen, maar eens te meer dwingt tijdsgebrek ons tot discipline. Mocht ik nu zestien zijn, zou ik me vermoedelijk tot in de vroege uurtjes bezig houden met het doorworstelen van het oerwoud aan blog-aanbiedingen. Nu volstaat het erg sporadisch screenen van slecht enkele music blogs (die dan nog niet zelden aangegeven worden door my friend Hans). Op één van hen - eentje die enkele maanden terug mijn aandacht (en die van Hans) trok door de moeilijk vindbare track The Wreck of the Fairchild van Thomas Dolby te 'posten' - haalde ik net voor de skivakantie bovengenoemde TVDW binnen. The Human League is als groep zo goed als incontournable voor eenieder die opgroeide in de jaren tachtig en wel hield van een stevige portie synths. Het verhaal van de groep is genoegzaam bekend: ontstaan in 1977 in Sheffield onder de leiding van Martyn Ware en Ian Marsh, die spoedig Phillip Oakey inlijfden als zanger. Na drie jaar (en twee albums) verlaten Ware en Marsh de groep om eerst de British Electronic Foundation en later Heaven 17 op te richten. Oakey zou samen met een nieuwe muzikant en twee schoolmeisjes (wil iemand de namen van die archetypische dametjes kennen? Susanne Sulley en Joanne Catherall - geen dank) de soundtrack van de eighties mee vorm geven, beginnend met het nog steeds onsterfelijke "Love Action" en het full album "Dare". Bij mij lag nota bene het remixalbum "Love and Dancing" van de League Unlimited Orchestra (in hoofdzaak gelijk aan producer Martin Rushent), nog in een hogere schuif. Het molk de hitformule van Dare nog wat uit, all keyboards, computer effects and synths galore - fout en gedateerd maar onweerstaanbaar voor deze oortjes. Moet er toch eens werk van maken om de plaat ergens op te snorren op Amazon of eBay en ze te kopen - voorzover ze al op cd bestaat. Soit, over naar de TVDW. Een rarity, want enkel uitgebracht op vinyl en cassette, in 1983, als een van de tracks op de EP (extended play) "Fascination", dat als zoethoudertje diende voor de fans die op een opvolger voor Dare stonden te wachten. The Human League zou de song een jaar later wel in een andere versie uitbrengen als album track bij "Hysteria" (de plaat waarop "The Lebanon" stond). Maar volgens League-kenners is de originele versie superieur. Na "Hysteria" zou de Human League nog een opmerkelijke samenwerking hebben, in 1986, met het productieduo Jimmy Jam en Terry Lewis (herinner u de single "Human"), de daaropvolgende releases belandden al snel in de obscuriteit. Maar toen, in dat gezegende jaar 1983, waren ze in optima forma - getuige deze TVDW.

N.B. Jaja, ik ontdek hier technologische snufjes alsof het niets is - bij deze ook de eerste foto op de blog!

TVDW 30/10/2005 - Alan Parsons Project - Games People Play (1980)

Childhood memory: als het grote vakantie was en ik met mijn ouders op één of lange autorit vertrok, selecteerde ik steevast enkele cassettes (BASF C90!) voor onderweg. Needless to say dat het "car & parents friendly" muziek moest zijn. Mijn tape van Iron Maidens "Killers" liet ik dus thuis, maar ik herinner me dat een viertal cassettes steeds "the cut" haalden: het nu door Soulwax bejubelde League Unlimited Orchestra remix-album, een album van instrumentale funkateers uit IJsland Mezzoforte, "Friends of Mr. Cairo" van Jon & Vangelis, de eerste en derde plaat van Sky en ook een Greatest Hits van The Alan Parsons Project. Toen ik onlangs een soortgelijke verzamelaar van de groep op de kop kon tikken bij een bibliotheek-uitverkoop, aarzelde ik natuurlijk niet. De biografie van Alan Parsons is genoegzaam bekend: als assistant engineer was hij aanwezig bij Abbey Road van de Beatles, later viel zijn productiewerk op voor Pilot (herinner u het leuke seventies hitje Oh oh oh it's magic), voor Al Stewart en natuurlijk voor die mijlpaal "Dark Side of the Moon". In zijn eigen muziek toonde Alan Parsons diverse gezichten: hij was duidelijk niet vies van een portie symfonische rock, met blazers, strijkers en pauken (beluister het fenomenale middenstuk in "Silence & I"), wist enkele memorabele instrumentals te schrijven ("Lucifer", "Sirius" en het ook op deze blog al bejubelde "Mammagamma" - zie de TVDW van GreensKeepers van enkele maanden terug) en kon tegelijk goed overweg met gepolijste FM Rock à la Steely Dan. De TVDW van deze week, afkomstig van het album met de fijne titel "The turn of a friendly card", hoort thuis in de laatste categorie. Alan Parsons werkte steeds, net als Mike Oldfield (waarmee hij overigens ook muzikaal veel raakpunten vertoont), samen met gastzangers. Eric Woolfson zong het merendeel van de hits in ("Eye in the Sky" en "Old and Wise"), maar op "Games people play" is de zang in handen van een voor de rest schier onbekende zanger met de intrigerende naam Lenny Zakatek. Het is een trademark APP-nummer, niet het minst omdat er een fantastisch instrumentaal stuk is ingebouwd: de song duurt in totaal 4'16", maar het instrumentaal tussenstuk neemt anderhalve minuut in beslag.