TVDW 03/02/2013 - Andy Burrows - Stars in the Sky (2012)

Het voordeel van een petekind te hebben, is dat je dingen deelt. Niet enkel overpeinzingen, gedachten, meningen, maar ook lijstjes. Aah lijstjes. Mijn petekind Jolan is er, net als ik, gek van. Zo schoof hij enkele weken terug een lijst onder mijn neus, met de songs die hem vorig jaar het meest waren bijgebleven. In de top 20 vond ik een onbekende naam, Andy Burrows.

Intussen heb ik al meerdere keren genoten van Burrows' album Hometown. Prachtig werkstukje, warm maar bevlogen, met vele songs die me nog het meest doen denken aan de platen van Brendan Benson, dat maatje van Jack White dat ook in The Raconteurs zit. Intussen weet ik ook dat ik beter moet opletten tijdens concerten. Ik zag Burrows immers ooit aan het werk, zij het dan in de hoedanigheid van drummer bij Razorlight, toen dat groepje optrad tijdens Leffinge Leuren. Matig optreden was dat, trouwens.  

Als tvdw kies ik niet voor een van die twee glorieuze, warmbloedige singles - Hometown en Because I know that I can - maar voor een nummertje dat achteraan de plaat te vinden is. Beetje World Party, beetje Crowded House, maar vooral: erg mooi.

TVDW 22/08/2010 - Squeeze - It's Over (1993)

Hoe een in het sukkelstraatje verzeilde carrière nieuw leven inblazen? Mogelijkheid één: je neemt je hits terug op, in een uitgebeende versie. Suzanne Vega deed het dit jaar met 'Close Up Volume 1'. Vond er maar niks aan. Als ik het schitterende Small Blue Thing wil horen, haal ik dat debuut van weleer wel terug boven, thankyouverymuch. Mogelijkheid twee: nodig een batterij in pinguinpakjes gestoken strijkers uit en go symphonic. Sting deed het dit jaar met - wat een gekunstelde titel - 'Symphonicity'. Vond er maar niks aan. Als ik het schitterende Every little thing she does is magic wil horen, enzovoort.

Squeeze verraste me met mogelijkheid drie: ze namen hun hits dit jaar opnieuw op. Punt. Niks geen extra beats, strijkers, unplugged toestanden of special guests. De leden van Squeeze sleutelden met meticuleuze precisie aan nieuwe, maar haast identieke versies van hun oude songs. Vandaar ook de titel van die nieuwe compilatie: 'Spot the Difference'. Bijzonder redundante oefening, een beetje het muzikale equivalent van wat in de filmwereld Gus Van Sants 'Psycho' was. Maar het werkt wel.

Vanuit Squeeze zijn heel wat lijntjes te trekken naar 'Goed Volk'. Paul Carrack, Jools Holland, Aimee Mann, Costello en Costello-drummer Pete Thomas: ze leverden allemaal hand- en spandiensten aan (of maakten deel uit van) de groep. De kern van Squeeze bestaat echter uit Glenn Tilbrook en Chris Difford, een songschrijversduo dat net als het duo Finn-broers bij Crowded House een carrière lang zoekt naar de song-die-de-Beatles-vergaten-te-schrijven. 'Spot the Difference' toont aan dat ze regelmatig in de buurt kwamen. Pulling Muscles (from a shell), Up the Junction, Hourglass en het overbekende Tempted: het zijn ambachtelijke juweeltjes, zowel in tekst als muziek. Laat It's over, mijn favoriete nummer van Squeeze, nu net niet op dat nieuwe album staan. Reden om 'Some Fantastic Place', de euh fantastische plaat uit 1993 waarop de song prijkt, nog eens uit de kast te halen. Samen met de tvdw-nominatie .

It's Over heeft echt àlles van een perfecte popsong. Die met de deur in huis vallende intro (wie denkt dat ik enkel kick op ellenlange door Trevor Horn gesuperviseerde intro's, heeft het fout). Die twee korte breaks verderop die, als kleine fijne hartaanvalletjes, de song doen opleven. Die brug, waarin de song een u-turn neemt terwijl Wijze Raad ("have confidence, have faith") weerklinkt. Die mooie oneliners. "I can wash her from my hair", niet meteen een tekstflard die we snel bij Lady Gaga terugvinden.

In de comments vind je niet enkel een link naar de tvdw, maar als bonus ook eentje naar "True Colours", de Squeeze-song die het dichtst aanleunt bij het werk van die andere Beatles-epigonen, Crowded House.

TVDW 27/06/2010 - Semisonic - DND (1998)

Weinig activiteiten scoren hoger op de Schaal van Nerd dan het in een parochiezaaltje samenhokken met hoofdzakelijk mannelijk en hoofdzakelijk lelijk gezelschap, om samen vier uur lang muziekfragmentjes te ontmaskeren. Hou het vooral stil, maar ik kan me geweldig amuseren op zo'n muziekquiz. Afgelopen weekend was het weer van dat, en het afsluitende fragment van de avond (Breathless van Dan Wilson) bleek de directe aanleiding voor this week's tvdw.

Ik herinner me een interview met die Dan Wilson, ten tijde van de release van Semisonic's album "All about chemistry", waarbij we het de helft van de tijd hadden over onze gezamenlijke liefde voor Warren Zevon. Soit, op die muziekquizavond vorige week dacht ik: verdomme lang geleden dat ik Feeling Strangely Fine nog eens opgegooid heb. Na herbeluistering blijkt de plaat wat te lijden onder het post-grungy sfeertje, met songs die teveel fuzzy powerchords meekregen. Maar de absolute topper van de plaat, DND, heeft de tand des tijds prima doorstaan. Wat een song, met die fluisterende openingszinnen en dat subtiele synthloopje dat na 1 minuut binnensluipt. DND staat voor Do Not Disturb en kan makkelijk geïnterpreteerd worden als een lied over een rendez-vous hotelletje.

Los hiervan meld ik nog even dat de nieuwe Crowded House een zware tegenvaller is, met zelfs geen greintje van de magie die Temple of the Low Men of Woodface sierde en een pak slapper dan voorganger Time on Earth. Geen derde tvdw dus voor Neil Finn. Wel behoorlijk goed: de nieuwe van Robyn, een snappy verzameling electropop waar die andere Y uit de dance, Kylie, groen van jaloezie zal naar luisteren. En dat solosingletje van Brandon Flowers, zanger van The Killers, hapt ook lekker weg.

http://www.sendspace.com/file/5q0rhi

TVDW 03/02/2008 - Liam Finn - Energy Spirit (2008)

Het zoveelste verhaal van de appel die niet al te ver van de boom blijkt te vallen. I'll be lighting, het debuut van Liam Finn - zoon van Neil - is een prachtige plaat en erg welkome aanvulling in het familiealbum 'Perfecte Pop', naast de hoofdstukken Split Enz, Tim Finn, Neil Finn, ALT, Crowded House en Finn Brothers. Intussen zit ik met de familie een weekje in Djerba. With a towel on my hips / And the salt upon my lips....

http://www.sendspace.com/file/guv23j

TVDW 23/12/2007 - Crowded House - Pour Le Monde (2007)

Traditioneel een vrij rustige periode, de kersttijd. Ook qua muziek, al gaf ik vorige week die laatste cd van Crowded House nog een spin. Warme muziek voor op koude dagen, en die track Pour le monde springt er echt wel uit. Een rijke song die het vakmanschap van Neil Finn nog eens duidelijk onderstreept. En met een boodschap die wel past bij deze kersttijd: pour le monde, pas pour la guerre....

http://www.sendspace.com/file/41rg1a

TVDW 29/07/2007 - Tim Finn - Horizon (2006)

De afgelopen weken haalden twee cd's mijn buis van Eustachius: de nieuwe Crowded
House en de laatste van Tim Finn, die vorig jaar verscheen. Beide bieden lekker luistervoer. In het geval van Crowded House: gelukkig is de cd véél beter dan die erg lauwe single "Don't stop now" liet vermoeden. CH's beste plaat blijft wat mij betreft hun tweede, Temple of the low men, al was opvolger Woodface - de enige met Tim Finn als extra kracht in de rangen - de cash cow voor de groep. De nieuwe plaat bevat genoeg mooie momenten om niet van een teleurstelling te spreken, al heb ik het gevoel dat bij sommige ballads Neil Finn iets te snel voor de gemakkelijke oplossing koos. Hij weet intussen natuurlijk wel hoe hij een catchy deuntje moet schrijven.
CH ving al een tvdw bij het nieuws van de zelfmoord van oorspronkelijke drummer Paul Hester, plus ik heb sowieso altijd al een boon gehad voor Tim Finn. Vandaar dat hij uiteindelijk met de tvdw gaat lopen. Finn's debuut Escapade blijft een wonderlijk mooie popplaat (met de a-typische song Fraction Too much Friction die er wat in de weg loopt) en ook het titelloze album uit 1989 was prachtig. Op zijn nieuwste trekt de song Horizon het meeste aandacht, met zijn rechttoe-rechtaan ritme en catchy refrein. In de tekst zit een boodschap van hoop verscholen, die weet zelfs van pas kan komen bij Orf Man, die deze week zijn verjaardag viert. Cheers, Orf!


http://www.sendspace.com/file/f4p6jj

TVDW 29/05/2005 - Brendan Benson - Feel like myself (2005)

Sorry dat het deze week weer een redelijk onbekende artiest is geworden, maar dit keer is het allerminst onze schuld. Wraakroepend dat onze radiozenders van Brendan Benson nog geen klinkende naam hebben gemaakt. Omdat hij met The Alternative To Love een bijzonder mooie pop-cd uitbrengt, zo mooi dat de missionaris in ons deur aan deur wil gaan om iedereen te overtuigen. Ook al klinkt de cd 100% modern en zijn er wel wat raakpunten met de okselfrisse gitaarrock van Matthew Sweet, toch liggen de referenties in hoofdzaak in de sixties en seventies. Benson heeft een duidelijke voorliefde voor McCartney ten tijde van Wings, één van de songs krijgt een nauwelijks verholen eerbetoon aan de Wall of Sound van Phil Spector mee, en getuige het verbluffende slot van de titelsong, is de man ook fan van Brian Wilson. Alternative to Love is een cd die we 100 keer liever beluisteren en herbeluisteren en herherherbeluisteren dan dat Smile-album van mister Wilson, maar dat is natuurlijk een opmerking die je in bepaalde kringen niet luidop mag maken. Ook een succesfactor die het beluisteren van de cd zo aangenaam maakt, is producer Tchad Blake. De man liep school bij de al even vermaarde Mitchell Froom en zat inmiddels achter de knoppen bij o.a. Crowded House, Pearl Jam en Bonnie Raitt. Ook bij The Alternative To Love, die tot op heden haast doodgezwegen cd van Brendan Benson, levert hij voortreffelijk werk: een transparant, helder, open geluid waarin de pure popparels van Benson perfect gedijen. Duw Brendan Benson trouwens niet in het hoekje van de singer-songwriters. Zijn songs krijgen het volle geluid van een volwaardige band mee, met bijvoorbeeld enkele ingenieuze drumpartijen op de achtergrond en veel aandacht voor talrijke, in elkaar geweven achtergrondkoortjes. De hipheid van de Benson zal later dit jaar nog stijgen, als het album dat hij heeft opgenomen met Jack White van The White Stripes, uit wordt gebracht. De TVDW in kwestie - wat was de keuze moeilijk, dit keer, om amper één track te bekronen met een nominatie - is een song met in vitriool gedrenkte "hate lyrics", maar dan verpakt in een lichtvoetige melodie met fuzzy gitaarsound.

TVDW 10/04/2005 - Daniel Powter - Bad Day (2005)

Enige TVDW's terug kloeg een of andere onverlaat erover dat mijn selectie te obscuur was en dat de geselecteerde songs nooit op de radio te horen vielen. Wel, pak aan, schoelie: dit keer gaan we voor de song die vorige week het meeste airplay kreeg in België (enkel StuBru blijkt 'm nog niet helemaal te hebben opgepikt, alle andere radiostations wel). Wie is Daniel Powter? Een Canadees, geboren in de afgelegen Okanogan vallei in British Columbia en naar eigen zeggen opgegroeid met Motown, Duran Duran en Prince op de stereo. Op zijn titelloze debuut-cd telt amper tien songs, maar barst van het potentieel. Eerste single Bad Day, gretig opgepikt door haast alle Belgische radiostations en een hit in wording, is slechts het topje van de ijsberg, want ook de rest van de plaat is prima. Naast Pete Thomas, vaste drummer bij Costello, duikt nog een klinkende naam op in de kleine lettertjes: die van producer Mitchell Froom, een man met een erg herkenbare manier om platen te produceren. Zijn werk voor Crowded House (vorige week nog te gast in deze TVDW's), Costello, Los Lobos en Suzanne Vega (waarmee Froom lange tijd getrouwd was) is steeds gekenmerkt door een warme, aardse productie. Op het debuut van Powter verrast hij echter met een uitgesproken commerciële productie. Hij laat wat extra gloss toe, wat de songs ten goede komt. Omdat Powter keyboard speelt, worden heel wat van zijn songs voortgedreven door de piano. Vandaar dat we bij de tragere songs al eens aan (het beste) van Elton John moesten denken. Ook de instant toegankelijkheid van Robbie Williams is een referentie, al hebben de teksten van Powter meer diepgang dan zijn heerlijk vluchtige popnummers doen vermoeden. Markantste element op de cd blijft echter de stem: zoetgevooisd, lekker in het oor klinkend, maar evenzeer met een gemeen trekje en erg indrukwekkend in de hogere regionen, als falset. Erg fijne cd. En meteen het bewijs dat we met deze TVDW's gerust mainstream durven gaan.

TVDW 03/04/2005 - Crowded House - Love this life (1988)

In het paasweekend kreeg ik een telefoontje van mijn vriend Serge (shout out to my man Serge!), hij had net gehoord dat Paul Hester, drummer van Crowded House, zich van het leven had beroofd. Triest nieuws, vermits dat groepje uit Nieuw-Zeeland ook bij ondergetekende voor heel wat fijne momenten zorgde. Een ervan vond plaats op 18 oktober 1991. Woodface, de grote doorbraak-cd van Crowded House was net uit, en samen met Serge en "der Gwiedo" trokken we naar de Gentse Vooruit, om de groep live aan het werk te zien. Het werd een onvergetelijke, hilarische avond, onder meer door een erg moeizaam hitchhiking adventure dat ons na het concert in de gietende regen met enkele tussenstappen van Gent terug naar Leuven bracht. Maar die avond was net zozeer memorabel door het concert zelf, waarbij de groepsleden (inclusief het net aangesloten vierde lid Tim Finn) mekaar voortdurend zaten te jennen met allerlei grappen en grollen. Uit de setlist onthou ik vooral een sfeervol Hole in the river. Enkele jaren later zou ik Crowded House nog een tweede keer live zien, ditmaal in Vorst Nationaal en met Melissa Etheridge als merkwaardig voorprogramma, maar toen kregen we een tegen wil en dank tot stadion act uitgegroeide groep te zien, log en hinkend op haar laatste benen. Van de vijf albums die Crowded House uitbracht, mag album nummer drie, Woodface uit 1991, dan al het absolute prijsbeest zijn, toch heb ik nog een grotere voorliefde voor album nummer twee, Temple of Low Men uit 1988. De plaat duurt wat minder lang dan Woodface en ze heeft enkele muzikale weerhaakjes die de wollige opvolger zou missen. Geen commercieel succes, dat album, enkel Better Be Home Soon werd een kleine hit. Als TVDW kies ik voor een ander nummer, Love this life. Een keuze die, gezien de recente tragische gebeurtenis, misschien sarcastisch overkomt, maar dat is niet de bedoeling. De melancholische toon van het nummer past bij dit trieste nieuws, net als de tekst:
And maybe the day will come
When you'll never have to feel no pain
After all my complaining
Gonna love this life
Gonna love this life

Paul Hester laat een vriendin en twee dochters na.
PS: Het zegt natuurlijk veel als ik uitgerekend in het weekend dat helemaal in het teken stond van het heengaan van paus Johannes-Paulus II, stilsta bij het heengaan van een geliefd muzikant. Een mens moet prioriteiten stellen in het leven.