TVDW 06/12/2015 - Mikal Cronin - vi. Circle (2015)

Met al dat gestaar in de achteruitkijkspiegel zou je het haast vergeten maar het kan dus nog, een tvdw uit het huidige jaar. Cronin eiste toch net iets teveel de aandacht op om nog genegeerd te worden. Powerpop van het alleraardigste soort, dat album "MCIII". Een plaat met meerdere gezichten ook: sommige songs neigen naar heftige punky indierock (Replacements komen soms in herinnering), andere doen terugdenken aan malse popparels uit de stal van Byrds en Tom Petty. Maar steeds is er een sterke melodie - al dan niet verrijkt met strijkers. Erg de moeite, dit plaatje, dat dankzij deze verscheidenheid nog het dichtst aanleunt bij Brendan Benson en The Raconteurs.

Wie zich afvraagt of er in de tvdw geen typfout sloop: neen, dus. Cronin sluit zijn album af met een zesluik van songs, waarvan Circle de allerlaatste is. De reden lijkt me onduidelijk, want alle songs staan op zich en en er is niet meteen een rode draad te bespeuren.


PS: voor eightiesrock-lezers: neen, Mikal heeft geen bloedbanden met Kevin Cronin, de zanger en songschrijver van R.E.O. Speedwagon. Al was zijn achternaam voor mij vermoedelijk wel de initiële aansporing om "MCIII" binnen te halen.

TVDW 27/04/2014 - We Are Scientists - Take An Arrow (2014)

Toegegeven, mijn interesse in deze groep komt rijkelijk laat en is eerlijk gezegd enkel ingegeven door het feit dat Andy Burrows er zich sinds enkele jaren als derde lid heeft opgeworpen. Maar wat een prachtige, straffe, bruisende powerpop plaat is die nieuwe van hen geworden. "TV en Français" heet 'ie (hmm benieuwd of ze daar op de marketingafdeling zo blij mee waren) en hij klinkt erg als het werk van Brendan Benson bij The Raconteurs, maar dan gebonden in een iets lichter sausje. Een vleugje meer popgevoeligheid dan pure rock. Maar nogmaals: heerlijke plaat, check it out.

TVDW 22/12/2013 - Brendan Benson - Rejuvenate me (2013)

Het moet hier snel gaan, maar ik meld toch nog graag even dat die nieuwe van mijn favoriete Raconteur Brendan Benson opnieuw - net als 's mans vorige platen - op mijn goedkeuring kan geven. Prettige seventies powerpop, gebracht met een laconieke flair. Voorzover je de man nog niet kent: geef hem een kans! Geef al je geld aan de arme kinderen! Geef de kinderen de wereld! Give blood! Give peace a chance!

TVDW 03/02/2013 - Andy Burrows - Stars in the Sky (2012)

Het voordeel van een petekind te hebben, is dat je dingen deelt. Niet enkel overpeinzingen, gedachten, meningen, maar ook lijstjes. Aah lijstjes. Mijn petekind Jolan is er, net als ik, gek van. Zo schoof hij enkele weken terug een lijst onder mijn neus, met de songs die hem vorig jaar het meest waren bijgebleven. In de top 20 vond ik een onbekende naam, Andy Burrows.

Intussen heb ik al meerdere keren genoten van Burrows' album Hometown. Prachtig werkstukje, warm maar bevlogen, met vele songs die me nog het meest doen denken aan de platen van Brendan Benson, dat maatje van Jack White dat ook in The Raconteurs zit. Intussen weet ik ook dat ik beter moet opletten tijdens concerten. Ik zag Burrows immers ooit aan het werk, zij het dan in de hoedanigheid van drummer bij Razorlight, toen dat groepje optrad tijdens Leffinge Leuren. Matig optreden was dat, trouwens.  

Als tvdw kies ik niet voor een van die twee glorieuze, warmbloedige singles - Hometown en Because I know that I can - maar voor een nummertje dat achteraan de plaat te vinden is. Beetje World Party, beetje Crowded House, maar vooral: erg mooi.

TVDW 13/02/2011 - Cold War Kids - Flying Upside Down (2011)

"De nieuwe plaat is wat meer mainstream", las ik ergens in Blog Country. Komende uit indie-hoek is dat een beleefde manier om te zeggen dat het niet (meer) goed is, natuurlijk. Onzin. "Mine is Yours", de nieuwe van Cold War Kids (die ik bij hun vorige album leerde kennen via Hannes - dank Hannes), nestelt zich knus tussen Kings of Leon en Raconteurs. Spannende, wijdse gitaarrock die met een gezonde dosis cockiness wordt gebracht.

Eigenlijk stonden The Jayhawks in de steigers om met de tvdw te gaan lopen. Het heruitgebrachte "Tomorrow The Green Grass" blijft een heerlijke lap rootsy rock in de lijn van Band, Byrds en Brothers (Everly, that is). Maar toen ik zaterdagavond bij het joggen "Mine is Yours" opgooide, konden The Jayhawks, alle sympathie ten spijt, toch inpakken. Tvdw Flying Upside Down sluit die nieuwe plaat op een geweldige manier af. Bevlogen rock in alle betekenissen van het woord.

TVDW 06/09/2009 - Brendan Benson - Gonowhere (2009)

Eind 2005 prijkte "The Alternative To love" samen met David Gray helemaal bovenaan mijn eindejaarslijstje. Een dozijn popparels, een plaat die je nooit beu wordt. Nadien werd Benson door zijn maatje Jack White ingelijfd bij The Raconteurs, een groepje dat ook op goedkeurend geknik (en een tvdw) onthaald werd op deze blog. Nu heeft Benson eindelijk een nieuwe soloplaat, My Old Familiar Friend, en ook deze hapt lekker weg. Minder memorabel dan The Alternative..., maar de sterkste songs zijn nog steeds een fijne kruising tussen Josh Rouse en de McCartney uit de seventies. Bij sommige liedjes denk ik: dit moet Novastar ook wel goed vinden. Met een half oog las ik in de Focus Knack dat de cd amper één sterretje kreeg. Om mijn humeur niet te vergallen, heb ik de recensie maar genegeerd. Dan liever hoe ze bij het machtige Popmatters.com over de plaat schrijven:

Things don’t slow down for Benson on My Old, Familiar Friend, a clean, fresh, and altogether eager-to-please fourth LP. (...) it’s Benson’s keen ear for the delicacies of pop that are prominent on My Old, Familiar Friend. And what he does with these delicacies is rather remarkable. (...) My Old, Familiar Friend is essentially a blink-and-you’ll-miss-it record of pop gems. Benson risks stretching himself very thin, yet usually the result is how high his sing-a-long voice and pitch-perfect melodies can get. (...) An album clad with pop melodies and pressing, accessible guitars runs the risk of becoming all too familiar, in that every song sounds as hopped up as the next. It’s a weighty risk, for sure. But Benson exacts some emotional weight within My Old, Familiar Friend that distinguishes himself from other pop records. (...) the way in which Benson approaches these no-holds-barred pop songs is something which holds a lot of clout. (...) My Old, Familiar Friend isn’t afraid to show itself as exactly what it is: A classic pop record from an artist who has seen many sides of the spectrum and stays true to the melodies which carry him through his life.

Ook Matthew Ryan vs. the Silver State, een plaat van vorig jaar die ik via Zinnerboy kreeg toegespeeld, viel afgelopen week in de smaak. Net als de nieuwe Zoot Woman en een mix-cd met new wave nummers, gecompileerd door de Glimmer Twins, die een ideale soundtrack bij het joggen leverde. Maar de tvdw, die gaat naar Benson.

http://www.sendspace.com/file/gxyg1x

En, waarom niet, als bonus 'Eyes on the Horizon', nog een tweede track uit dezelfde plaat.

http://www.sendspace.com/file/95ygt8

TVDW 30/03/2008 - The Raconteurs - Rich Kid Blues (2008)

Er werd weer heel wat achterom gekeken afgelopen week. Het concert van Jean Michel Jarre (samen met Orf, Nymans en Neef Dirk - a first!), en grasduinen in de collectie songs van Aztec Camera en the Rave-Ups. Ook de nieuwe releases hadden een flinke poot in het verleden: de nieuwe van Coverdale's Whitesnake en de nieuwe Raconteurs. Een heerlijk plaatje, dat laatste, dat elke gitaarrockliefhebber midscheeps treft met tonnen tomeloze energie en een opeenstapeling van wilde riffs. The Raconteurs liggen bij mij trouwens in een hogere schuif dan the White Stripes, maar daar zal de invloed van band member Brendan Benson wel voor iets tussen zitten. Moet heerlijk zijn om lid te zijn van zulke groep, dacht ik bij het beluisteren van de nieuwe cd. Rammen in het repetitiekot en intussen halsstarrig blijven geloven dat de muziek niet meer geëvolueerd is sinds 1972.


http://www.sendspace.com/file/nalo1k

TVDW 18/06/2006 - Wolfmother - Pyramid (2006)

"1972" - het jaar dat de voorbije weken het meest prominent zijn stempel drukte op mijn muziekkeuze. Allereerst door het bijwijlen schitterende, ontroerende solo-concert van Josh Rouse, waarbij het vele liedjes bracht - onder meer het titelnummer - uit wat misschien wel zijn beste cd, "1972", een album dat klinkt als een eerbetoon aan zowel het songschrijverstalent van Carole King als de zwarte klankkleur van Marvin Gaye's platen uit dat tijdsgewricht. Rouse zelf had echter al twee TVDW's op zijn naam (waaronder het zielsmooie "Sad Eyes", waarmee hij zijn concert in de AB afsloot, mooi uitgelicht met een grote spot in de rug - onvergetelijk), maar er waren de laatste weken nog andere muzikale lijntjes richting 1972 te trekken. Met Cream en The Free bijvoorbeeld - van beide beluisterde ik vorige week met veel plezier een Best Of (- wat is "Strange Brew" toch een gewéldige song). Of met het nadrukkelijk naar de seventies refererende The Raconteurs bijvoorbeeld, het hobbygroepje van Jack White en Brendan Benson - jongens onder elkaar die op de gitaar rammen, en een plaat die ik veel meer zal draaien dan om het even welke White Stripes-cd. Ook het debuut van Wolfmother ademt helemaal de sfeer van 1972 uit. In dat jaar bracht Black Sabbath het album "Volume IV" uit (met "Changes" er op), compileerde Cream zijn oeuvre op de dubbelaar "Heay Cream", The Free kwam met de zwanenzang "Free At Last", terwijl Yes en Deep Purple mijlpalen uitbrachten in de vorm van "Close to the Edge" en "Machine Head". Alleen Led Zeppelin bleef in 1972 wat achterwege om het plaatje te doen kloppen, hun pièce de resistance "IV" werd al in november 1971 vrijgegeven. Echo's van zowat alle voornoemde groepen hoor je terug op het debuut van Wolfmother, een trio uit de regio van Sydney. Het is een plaat die een grote middenvinger opsteekt richting trends - "so much for musical evolution" lijken ze wel te zeggen, terwijl ze zich wentelen in betonnen riffs en progrock-arrangementen. Niet alles is even sterk, maar hun consequente muzikale benadering is lovenswaardig. En tijdens een loeiharde derde beluistering - tijdens het gras afrijden dan nog - bleven toch makkelijk een vijftal hoogtepunten over. Waaronder "Pyramid", een song die voortjakkert op een baslijn die dicht naast "Radar Love" van Golden Earring heeft gelegen.