TVDW 28/11/2021 - Golden Earring - Weekend Love (1979)

 

Moeilijk voor te stellen nu België, nu ja Vlaanderen, al een paar decennia rockgroepen heeft die minstens even internationaal klinken dan die in Nederland, maar in de jaren zeventig en tachtig waren het toch de Nederlanders die erin slaagden al eens potten te breken in bijvoorbeeld Amerika. We keken in die tijd allemaal op naar Golden Earring, het toonbeeld van cool. Ze hadden de songs, de attitude, de looks. Ik weet nog goed hoe gek ik was van Twilight Zone, het hoorde bij de tien eerste singletjes die ik kocht. Vooral dan die geweldige break was pure genius: "When the bullet hits the... bone" - en dan boem paukenslag, die voortdenderende bass als intro op die messcherpe gitaarsolo van George Kooymans.

Toen zowat twee jaar terug A.L.S. vastgesteld werd bij diezelfde Kooymans, bleek dat zoals bekend het plotse eind van de band. Vorige week bekeek ik een uitgebreide tweedelige documentaire over de groep en haalde nadien wat platen en cd's van hen van onder het stof. Hoog tijd om hen met een tvdw te bedenken. Weekend Love is een logische keuze: het is altijd een van mijn absolute favorieten van Golden Earring geweest. Het was destijds de song die hen uit de crisis haalde en zo de weg vrijmaakte voor de Dick Maas videoclips en de latere hits.

 

 

TVDW 27/07/2008 - Martina Topley Bird - Something to say (2008)

Fijn weekje vakantie achter de rug, met een mosselfeest, wat bbq, een tuinfeest en een trip richting Gentse Feesten. Een jaarlijkse organisatie van Jo & Veerle, dat bezoek aan de Gentse Feesten, maar dit jaar viel het als bij wonder samen met het optreden van No Exit, de coverband waarin my man Orf ook speelt. Het werd een memorabel avondje uit, waarbij we volop konden genieten van het concert dat pakweg van 00u30 tot 03u00 duurde (!), met sterke versies van Bryan Adams (Cuts like a knife!), Billy Idol, Golden Earring etcetera. En wat klonk die door Orf gestutte ritmesectie lekker tight...
Maar de tvdw, die moest nu toch wel echt naar Martina Topley Bird gaan; de jongedame zit ocharme al wekenlang gebeiteld in de iPod. Beetje een naam van een oude Engelse wagen, niet? "James Bond liet de Topley Bird in de garage en koos voor de Aston Martin."
Maar deze Martina heeft een wat minder onschuldige achtergrond. Tricky liet haar als amper vijftienjarige opdraven op zijn debuut in 1995 en beschreef meteen hun relatie: "I fuck you in the ass, just for a laugh / With the quick speed, I’ll make your nose bleed / I ride the pre-menstrual cycle". 't Is ook een manier om binnen te glijden in de annalen van de popgeschiedenis, natuurlijk.
Op The Blue God, haar tweede soloplaat, speelt Topley Bird als een volleerde Lolita, met de grens tussen vermoorde onschuldig en een meer perverse onderlaag. Nu eens doet haar stem denken aan die van Nina Persson van the Cardigans, dan weer aan wat Julee Cruise & Angelo Badalamenti bij David Lynch deden. En de lekkere, aan old school soul schatplichtige beats zijn van de hand überproducer Danger Mouse. "Hooky, hypnotic, atmospheric pop music", zo horen we het Martina zelf omschrijven in een video op haar website.

http://www.sendspace.com/file/jtz61z

en zoals beloofd die Black Kids tvdw van vorige week, alhier:

http://www.sendspace.com/file/bc6zfr

TVDW 21/10/2007 - Margriet Eshuijs Band - Black Pearl (1981)

't Is niet makkelijk om als visionair door het leven te gaan. Even terug naar februari van dit jaar, naar de tvdw van Jacques Villeneuve (naast ex-F1 piloot ook zanger) die het F1-seizoen voor open verklaarde. Citaat uit eigen werk:

"Dit jaar belooft spannend te worden - het is jaar één na Schumi, dus de strijd om het kampioenschap ligt wijd open. Voorzichtig zet ik mijn geld op Kimi, de snelle Fin die nu debuteert bij Ferrari. Iceman en het stijgerende paardje, ik gok dat het wel wat zal worden."

Move over Rasti Rastelli, Jan Bardi en David Copperfield! Kimi is trouwens net als ik een weegschaal, plus zijn geboorteplaats in Finland - Espoo - is tevens de thuishaven voor Maria-Lusa Aillio, mijn pennenvriendin uit lang vervlogen tijden die ik nu in cyberspace even een virtuele high five geef.

Bovenstaande heeft geen uitstaans met de tvdw, die al enkele dagen voor het spannende seizoenseinde in de F1 vaststond. Snel, noem wat relevante muziekgroepen uit Nederland, anno 2007! Euh, Krezip en Anouk? Kane? Tiësto? Veel verder zal je niet komen. Dat was ooit wel wel anders. Fatal Flowers, Urban Dance Squad, Scene & Kecks, Het Goede Doel, Doe Maar, Toontje Lager, Herman Brood, de onvergelijkbare Nits en de immer aanwezige Golden Earring: een paar decennia terug namen de Hollanders nog spelenderwijs de maat van ons, Vlammingen. Black Pearl is een wat vergeten - komt 'ie - pareltje uit dat tijdperk. Margriet Eshuijs had al een klassieke seventies slow ingezongen bij Lucifer (House for Sale) en profileerde zich begin jaren tachtig eventjes als een Sade-voor-de-Lage-Landen. Met dit nummer liep ze zelfs een beetje voor op de hele jazzpop beweging rond Sade/Carmel/Working Week. Ik zocht al een tijdje naar een digitale versie van het nummer, uiteindelijk vond ik het bij de erg fijne blog http://coco-vinyl.blogspot.com. De lp-versie is nog wat langer en beter - in de singleversie die je hier vindt komt de outro nogal abrupt - maar kom, het blijft een lekker nummertje. Thanks co-co.

http://www.sendspace.com/file/96szxl

TVDW 18/06/2006 - Wolfmother - Pyramid (2006)

"1972" - het jaar dat de voorbije weken het meest prominent zijn stempel drukte op mijn muziekkeuze. Allereerst door het bijwijlen schitterende, ontroerende solo-concert van Josh Rouse, waarbij het vele liedjes bracht - onder meer het titelnummer - uit wat misschien wel zijn beste cd, "1972", een album dat klinkt als een eerbetoon aan zowel het songschrijverstalent van Carole King als de zwarte klankkleur van Marvin Gaye's platen uit dat tijdsgewricht. Rouse zelf had echter al twee TVDW's op zijn naam (waaronder het zielsmooie "Sad Eyes", waarmee hij zijn concert in de AB afsloot, mooi uitgelicht met een grote spot in de rug - onvergetelijk), maar er waren de laatste weken nog andere muzikale lijntjes richting 1972 te trekken. Met Cream en The Free bijvoorbeeld - van beide beluisterde ik vorige week met veel plezier een Best Of (- wat is "Strange Brew" toch een gewéldige song). Of met het nadrukkelijk naar de seventies refererende The Raconteurs bijvoorbeeld, het hobbygroepje van Jack White en Brendan Benson - jongens onder elkaar die op de gitaar rammen, en een plaat die ik veel meer zal draaien dan om het even welke White Stripes-cd. Ook het debuut van Wolfmother ademt helemaal de sfeer van 1972 uit. In dat jaar bracht Black Sabbath het album "Volume IV" uit (met "Changes" er op), compileerde Cream zijn oeuvre op de dubbelaar "Heay Cream", The Free kwam met de zwanenzang "Free At Last", terwijl Yes en Deep Purple mijlpalen uitbrachten in de vorm van "Close to the Edge" en "Machine Head". Alleen Led Zeppelin bleef in 1972 wat achterwege om het plaatje te doen kloppen, hun pièce de resistance "IV" werd al in november 1971 vrijgegeven. Echo's van zowat alle voornoemde groepen hoor je terug op het debuut van Wolfmother, een trio uit de regio van Sydney. Het is een plaat die een grote middenvinger opsteekt richting trends - "so much for musical evolution" lijken ze wel te zeggen, terwijl ze zich wentelen in betonnen riffs en progrock-arrangementen. Niet alles is even sterk, maar hun consequente muzikale benadering is lovenswaardig. En tijdens een loeiharde derde beluistering - tijdens het gras afrijden dan nog - bleven toch makkelijk een vijftal hoogtepunten over. Waaronder "Pyramid", een song die voortjakkert op een baslijn die dicht naast "Radar Love" van Golden Earring heeft gelegen.