TVDW 08/03/2026 - Matthew Sweet - Until You Break (1997)

TVDW 1104. Toch maar mooi de vierde tvdw voor deze intussen wat vergeten singer-songwriter, wiens album cut Until You Break zich een paar weken geleden in mijn setlist wurmde. Een erg knap, sluimerend nummer dat nogmaals de klasse van Sweet onderstreept. En veel meer heb ik daar niet over te zeggen.

 

TVDW 19/03/2017 - Matthew Sweet - Back to you (1997)

Eentje waar ik vorige week toch niet onderuit kan. Haalde drie van Matthew Sweets cd's nog eens boven én graaide "Blue Sky On Mars" weg uit de afprijsbakken in de Fnac - in een mooie gatefold vinylversie. Sweet verstond de kracht om de echte popmelodieën uit de sixties en begin jaren zeventig (Beatles, Byrds, Big Star weet u wel) te vertalen naar nineties gitaren en powerpop. Dit is tvdw nummer 2,5 voor Sweet. Die halve komt uit zijn samenwerking met Bangles-zangeres Susanna Hoffs, met wie hij enkele leuke coverplaatjes maakte.

TVDW 01/12/2013 - Matthew Sweet & Susanna Hoffs - Trouble (2013)

Best genietbaar, die retrotrip die Sweet en Hoffs afleggen. Intussen zijn ze met hun "Under the Covers" aan volume 3 toe (volume 1 had een knappe versie van Yes' I've Seen All Good People) en zitten ze in de jaren tachtig. Ze tacklen een aantal heilige huisjes - Smiths, Bunnymen's Killing Moon - en brengen wat brave versies van songs van XTC, Tom Petty en Costello. Maar het leukste staat helemaal aan het eind. Een copy/paste versie van Trouble, waarin Sweet met plezier de verschillende door elkaar geweven gitaarriedeltjes van Lindsey Buckingham reproduceert.

TVDW 03/08/2008 - Matthew Sweet - Daisychain (2008)

Op de dag dat ik drie jaar oud werd, werd Jimi Hendrix begraven op de Greenwood Memorial Cemetery in Renton, bij Seattle. Hij moet zich vandaag hebben omgedraad in zijn graf, poor old Jimi. Twee minuten was hij verwijderd van zijn allereerste TVDW.

Ik reed vandaag de Dodentocht per fiets, en had me voorgenomen als TVDW de track te kiezen die bij het overschrijden van de eindmeet op de iPod zou weerklinken.
Na 4u en 20' fietsen reed ik Bornem binnen; 65 songs waren intussen door de shuffle uitgekozen. Jimi Hendrix schoof zijn "Electric Ladyland" naar voren, maar hij piekte iets te snel. De laatste tonen ervan stierven net te vroeg uit en zo kwam het dat Matthew Sweet alsnog, in extremis, met de TVDW ging lopen. Toegegeven, wat gevleid hoor, want zo geweldig sterk is die nieuwe cd van Sweet niet. Maar we hebben wel een boon voor de man en zijn licht psychedelische, door sixties beïnvloede pop, die in kleinere porties nog wel best smaakt. En laat zo'n TVDW nu net een kleine portie zijn.

http://www.sendspace.com/file/cm12o0

Als bonus gooien we onze favoriete Matthew Sweet-song er nog bovenop. "No blue sky" is van The Thorns, het groepje dat Sweet in 2003 oprichtte samen met collega singersongwriters Pete Droge en Shawn Mullins. Kom je ooit hun titelloze plaat tegen in de uitverkoopbakken: niet twijfelen.

http://www.sendspace.com/file/u43o0z

TVDW 29/05/2005 - Brendan Benson - Feel like myself (2005)

Sorry dat het deze week weer een redelijk onbekende artiest is geworden, maar dit keer is het allerminst onze schuld. Wraakroepend dat onze radiozenders van Brendan Benson nog geen klinkende naam hebben gemaakt. Omdat hij met The Alternative To Love een bijzonder mooie pop-cd uitbrengt, zo mooi dat de missionaris in ons deur aan deur wil gaan om iedereen te overtuigen. Ook al klinkt de cd 100% modern en zijn er wel wat raakpunten met de okselfrisse gitaarrock van Matthew Sweet, toch liggen de referenties in hoofdzaak in de sixties en seventies. Benson heeft een duidelijke voorliefde voor McCartney ten tijde van Wings, één van de songs krijgt een nauwelijks verholen eerbetoon aan de Wall of Sound van Phil Spector mee, en getuige het verbluffende slot van de titelsong, is de man ook fan van Brian Wilson. Alternative to Love is een cd die we 100 keer liever beluisteren en herbeluisteren en herherherbeluisteren dan dat Smile-album van mister Wilson, maar dat is natuurlijk een opmerking die je in bepaalde kringen niet luidop mag maken. Ook een succesfactor die het beluisteren van de cd zo aangenaam maakt, is producer Tchad Blake. De man liep school bij de al even vermaarde Mitchell Froom en zat inmiddels achter de knoppen bij o.a. Crowded House, Pearl Jam en Bonnie Raitt. Ook bij The Alternative To Love, die tot op heden haast doodgezwegen cd van Brendan Benson, levert hij voortreffelijk werk: een transparant, helder, open geluid waarin de pure popparels van Benson perfect gedijen. Duw Brendan Benson trouwens niet in het hoekje van de singer-songwriters. Zijn songs krijgen het volle geluid van een volwaardige band mee, met bijvoorbeeld enkele ingenieuze drumpartijen op de achtergrond en veel aandacht voor talrijke, in elkaar geweven achtergrondkoortjes. De hipheid van de Benson zal later dit jaar nog stijgen, als het album dat hij heeft opgenomen met Jack White van The White Stripes, uit wordt gebracht. De TVDW in kwestie - wat was de keuze moeilijk, dit keer, om amper één track te bekronen met een nominatie - is een song met in vitriool gedrenkte "hate lyrics", maar dan verpakt in een lichtvoetige melodie met fuzzy gitaarsound.