TVDW 20/12/2015 - John Grant - You and Him (feat. Amanda Palmer) (2015)

Ik had een tvdw kunnen puren uit zaterdagavond, toen een kleine twintig elfjarigen thuis stonden rond te huppelen in de kelder. Het derde en meteen ook laatste feestje van die orde dat we konden organiseren, want volgend jaar wenkt ook voor Hanne het middelbaar. Het viel me op hoe enthousiast deze bende allerlei muziekjes verwelkomde. En hoe ze nauwgezet hele lappen tekst (al dan niet fonetisch) meebrulde. Uptown Funk, Macklemore en Pharrell's Happy natuurlijk, maar ook Avicii, Calvin Harris en zelfs K3, de Smurfen en AC/DC's Thunderstruck. Ongedwongen genieten, fijn dat dat nog kan.

Maar ik zoek de tvdw toch maar binnen mijn muzikale microcosmos. "Pale Green Ghosts" van John Grant, uit 2013, is en blijft een van mijn favoriete platen van de laatste jaren. Stond toen op vijf in mijn eindejaarlijstje, maar terugkijkend had hij zelfs op twee moeten staan, vlak achter Daft Punk. Wat de plaat zo sterk maakte, duikt nu ook op in de nieuwe "Green Tickles Black Pressure", maar dan in uitvergrote vorm. De uitstapjes richting electro zijn nog een streepje meer freaky, en het melodrama en de bijtende (zelf-)spot in de teksten krijgen een extra laagje. Terwijl vorige plaat uitpakte met geslaagde samenwerkingen met Midlake, GusGus en Sinead O'Connor, komen op de nieuwe o.a. Budgie (drummer van Siouxie & the Banshees), Amanda Palmer (Dresden Dolls) en Tracy Thorn (Everything But The Girl) de songs verrijken. Luister naar de tvdw: een croonende bariton, stevige retro-synths en een almost punky injectie van miss Palmer. Logisch dat ook de nieuwe plaat in mijn eindejaarslijstje staat.

Eindejaarslijstje? Een detail dat àlles zegt: ik kom dit jaar niet eens aan tien. Wat wil zeggen dat ik heel vaak teruggreep naar (oude) vinyl - en dat ik zelfs (ongetwijfeld boeiende) recente platen ongemoeid liet. Dat heeft ook wat te maken met mijn drastisch teruggedrongen looprondes (die de voorbije jaren ideaal waren om nieuw materiaal iphonegewijs te beluisteren). Hoedanook: die soloplaat van Keith Richards of die coverplaat van Ryan Adams, om er maar twee te noemen: ze wachten nog op hun eerste luisterbeurt.

De albums die ik (toch nog) vaak draaide en die ik - om uiteenlopende redenen - goed vond, zijn de volgende (Ik had er al een korte argumentatie voor geschreven op Instagram, lui als ik ben, kopieer ik die gewoon even)

Janet Jackson - Unbreakable. A bit too long for sure, but I loved the crisp, powerful Jam & Lewis production and the diversity in song material. And the vocal resemblance is sometimes almost uncanny: if Michael would've been able to make an album in 2015, it would have sounded a lot like this one.

John Grant - Grey Tickles Black Pressure. As fascinating as his unforgettable 2013 Pale Green Ghosts: a deep voice, melodrama, electro pop and lyrics that bathe in self pity, sarcasm and hilarious observations. Captivating stuff.

Vetiver - Complete Strangers. A most pleasant surprise, this. Dreamlike, non-intrusive, soothing pop. A gently breeze, set to music.

Brandon Flowers - The Desired Effect. A shameless, colourful testimony to the fact that commercial pop is not a dirty word. And far better than the most recent Killers output.

Balthazar - Thin Walls. The best thing that came out of Belgium in 2015. Bold and brash, cocky and confident: arty indierock as it should be.

Mikal Cronin - MCIII. As if the Raconteurs made a new album: melodic guitar power pop with adventurous arrangements.

ELO - Alone in the Universe. A great return to form, even though the album is very conventional and unsurprising. Glad that the Genius called Jeff Lynne gave a new sign of life - and relieved that the result wasn't disappointing.

Grayson Hugh - Back to the Soul. An impressive, unconditional love for real, genuine, soul music is what makes this album such a treat.

TVDW 06/12/2015 - Mikal Cronin - vi. Circle (2015)

Met al dat gestaar in de achteruitkijkspiegel zou je het haast vergeten maar het kan dus nog, een tvdw uit het huidige jaar. Cronin eiste toch net iets teveel de aandacht op om nog genegeerd te worden. Powerpop van het alleraardigste soort, dat album "MCIII". Een plaat met meerdere gezichten ook: sommige songs neigen naar heftige punky indierock (Replacements komen soms in herinnering), andere doen terugdenken aan malse popparels uit de stal van Byrds en Tom Petty. Maar steeds is er een sterke melodie - al dan niet verrijkt met strijkers. Erg de moeite, dit plaatje, dat dankzij deze verscheidenheid nog het dichtst aanleunt bij Brendan Benson en The Raconteurs.

Wie zich afvraagt of er in de tvdw geen typfout sloop: neen, dus. Cronin sluit zijn album af met een zesluik van songs, waarvan Circle de allerlaatste is. De reden lijkt me onduidelijk, want alle songs staan op zich en en er is niet meteen een rode draad te bespeuren.


PS: voor eightiesrock-lezers: neen, Mikal heeft geen bloedbanden met Kevin Cronin, de zanger en songschrijver van R.E.O. Speedwagon. Al was zijn achternaam voor mij vermoedelijk wel de initiële aansporing om "MCIII" binnen te halen.

TVDW 12/07/2015 -Vivien Goldman - Private Army Dub (1981)

Tijdens het weekje vakantie (Nessebar, Bulgarije) sukkelde de muziek wat op een zijspoor. De tvdw kiezen ging dan volgens het roulette-systeem. Spelregels: tijdens de dagelijkse joggingpartij op de loopband in de fitnessruimte de Sennheiser over de oren, het volume goed hard, de iPhone op shuffle en kijken welk nummer bij de start van de 'cool down' periode speelt. Dat zou de tvdw worden. Royksopp kwam voorbij, Milow, Mikal Cronin (best een interessant plaatje trouwens, diens "MCIII"), Patrick Cowley, Villagers, John Grant, Imagination en Wolf Gang, maar aan het eind schoof de shuffle Vivien Goldman naar voren. Vivien (met 'e', ja) is niet bepaald a household name, tenzij je volledig into postpunk bent. Een mode-icoon en journaliste die, voor de petite histoire, in het Londen van de jaren zeventig een flat deelde met Chrissie Hynde en die amper een handvol songs opnam (met hulp van producer Adrian Sherwood, Robert Wyatt en P.I.L.-leden Johnny Lydon en Keith Levine). Waaronder dit Private Army Dub hier - ook bekend als P.A. Dub - waarin de zaadjes worden geplant die Massive Attack later zou oogsten. Geen lukrake vergelijking, want Goldman zou in de jaren negentig eenmalig terugkeren naar de muziekwereld, als co-auteur van Sly, een track van, juist ja, Massive Attack.