TVDW 07/07/2026 - Tom Petty - A Face in the Crowd (1989)

 

TVDW 1117. Het was een boeiend moment van muzikale kruisbestuiving, eind jaren tachtig. Het begon met George Harrison, die Jeff Lynne als producer uitnodigde voor "Cloud Nine", waarna zowel Tom Petty als dat roemruchte hobbyclubje The Travelling Wilbury's in beeld kwamen - met tal van onderlinge samenwerkingen vandien.

Petty werkte twee keer samen met Lynne, eerst voor "Full Moon Fever" (geboekstaaft als een soloplaat ook al werkten heel wat van Petty's Heartbreakers erop mee) en dan voor "Into The Great Wide Open" (wat dan meer als a group effort van de Heartbreakers bekend is). 

Full Moon Fever stond al lang op mijn verlanglijstje - en vermits het een album is dat ik vermoedelijk nooit extra cheap zal kunnen scoren, ruilde ik maar een platenbon in de Djingel Djangel in, om hem in huis te kunnen halen. Zowel Lynne als Petty verklaarden ooit dat Full Moon Fever de leukste plaat was waaraan ze ooit hebben gewerkt - een opvallend statement, gezien de erg ruime catalogus van beiden. Ook straf: Lynne en Petty zaten amper samen of ze hadden al twee songs geschreven, en niet van de minsten: Free Falling en I Won't Back Down.

Tom Petty doet me steeds denken aan mijn muziekvriendje Bart. Eenmaal duidelijk was dat this week's nominatie richting Petty zou gaan, checkte ik even hoeveel van de vorige 1116 tvdw's de man al op zijn naam had staan. Verrassend genoeg slechts eentje, ruim acht jaar geleden, in de week dat ik vijftig werd. In die week stierf Petty. In die tijd sijpelden er af en toe nog wat commentaren binnen op deze blog. En ja hoor, onder de vorige Petty-tvdw vind ik Bart terug, met enkele van zijn korte, typische observaties. 

Wat had ik 'm deze week graag gesproken over Full Moon Fever. Over hoe Petty er in slaagt om met erg simpele akkoorden en erg voor de hand liggende, eenvoudige teksten toch zo'n parels te schrijven. Een parel als A Face In The Crowd bijvoorbeeld. Een lied over hoe het lot kan zorgen voor wonderlijke ontmoetingen.

TVDW 08/10/2017 - Tom Petty & The Heartbreakers - The dark of the sun (1991)

In wat zowat de meest verrassende week uit mijn leven moet zijn geweest (die surprise party voor mijn vijftigste...) legde Tom Petty het loodje. Op amper 66-jarige leeftijd. Het deed me toch wel wat. Petty en zijn muziek zijn er altijd wel geweest voor me, ergens op de achtergrond. Een certitude waarop je steeds kon terugvallen als je zin had in wat oerdegelijke, op erg Amerikaanse leest geschoeide rock 'n roll. Ik viel dan meestal terug op "Into The Great Wide Open", de plaat die net als "Full Moon Fever" zwaar ondersteund werd door Jeff Lynne, of op "Damn the Torpedoes", het album waarop Refugee staat, de song waarmee we in Europa Petty leerden kennen (en het enige album van de man dat ik op vinyl heb). Op 13 maart 1992 (ja, ik heb het opgezocht) zag ik de man en zijn fantastische Heartbreakers in Vorst-Nationaal. Ik herinner me vooral het moment waarop hij Don't Come Around Here No More inzette; dat was pure magie.

Een half jaar terug las ik een boek over Tom Petty, daarin viel me vooral op hoezeer de man uit Florida een echte werkethiek had om het te maken, en hoe veeleisend hij was voor zichzelf en zijn band. Tekenend was dat hij zelfs Stan Lynch na achttien jàren dienst (!), ontsloeg, omdat hij niet meer voldeed. In de plaats kwam trouwens, maar nu wijken we af, Steve Ferrone, de man die zo'n memorabele funky drum fills uit zijn sticks schudde bij de Average White Band.

Ik stel nu, bij post nummer 665, vast dat Petty nooit een tvdw kon scoren. Net als, nog een vaststelling waarvan ik stond te kijken, Bryan Adams. Dit weekend draaide ik, niet geheel toevallig, "Live! Live! Live!", de live-registratie vanop Werchter waarop ook mijn gejoel en gejuich te horen is. Verdiende beslist ook een tvdw, maar ik hou het veiligheidshalve maar bij Petty. Met een van de meest troostende songs uit "Into the great..."; eentje waarop hij lijkt te mijmeren over het hiernamaals.

In the dark of the sun will you save me a place?
Give me hope, give me comfort, get me to
A better place?

I saw you sail across a river
Underneath Orion's sword
In your eyes there was a freedom
I had never known before

In the dark of the sun
We will stand together
Yeah we will stand as one in the dark of the sun

Past my days of great confusion
Past my days of wondering why
Will I sail into the heavens
Constellations in my eyes?

TVDW 06/12/2015 - Mikal Cronin - vi. Circle (2015)

Met al dat gestaar in de achteruitkijkspiegel zou je het haast vergeten maar het kan dus nog, een tvdw uit het huidige jaar. Cronin eiste toch net iets teveel de aandacht op om nog genegeerd te worden. Powerpop van het alleraardigste soort, dat album "MCIII". Een plaat met meerdere gezichten ook: sommige songs neigen naar heftige punky indierock (Replacements komen soms in herinnering), andere doen terugdenken aan malse popparels uit de stal van Byrds en Tom Petty. Maar steeds is er een sterke melodie - al dan niet verrijkt met strijkers. Erg de moeite, dit plaatje, dat dankzij deze verscheidenheid nog het dichtst aanleunt bij Brendan Benson en The Raconteurs.

Wie zich afvraagt of er in de tvdw geen typfout sloop: neen, dus. Cronin sluit zijn album af met een zesluik van songs, waarvan Circle de allerlaatste is. De reden lijkt me onduidelijk, want alle songs staan op zich en en er is niet meteen een rode draad te bespeuren.


PS: voor eightiesrock-lezers: neen, Mikal heeft geen bloedbanden met Kevin Cronin, de zanger en songschrijver van R.E.O. Speedwagon. Al was zijn achternaam voor mij vermoedelijk wel de initiële aansporing om "MCIII" binnen te halen.

TVDW 01/12/2013 - Matthew Sweet & Susanna Hoffs - Trouble (2013)

Best genietbaar, die retrotrip die Sweet en Hoffs afleggen. Intussen zijn ze met hun "Under the Covers" aan volume 3 toe (volume 1 had een knappe versie van Yes' I've Seen All Good People) en zitten ze in de jaren tachtig. Ze tacklen een aantal heilige huisjes - Smiths, Bunnymen's Killing Moon - en brengen wat brave versies van songs van XTC, Tom Petty en Costello. Maar het leukste staat helemaal aan het eind. Een copy/paste versie van Trouble, waarin Sweet met plezier de verschillende door elkaar geweven gitaarriedeltjes van Lindsey Buckingham reproduceert.

TVDW 25/10/2009 - Monsters of Folk - Dear God (sincerely M.O.F.) (2009)

Phew, om te duizelen, zo'n drukke week. Qua muzikale input dan toch. Dan heb ik het niet louter om het voorbereidende werk voor www.detroitbreakdown.be. Daarbuiten stond maandag nog het concert van Athlete op het programma, in de Botanique en samen met Shamrockske Nico. Aangename avond, al vond ik dat de groep zeker in het begin minder imposant was dan op plaat. Gelukkig waren er genoeg sterke nummers om niet te vervelen. Een extraatje bood de electriciteitspanne midden in de set - zoiets levert altijd leuke momenten op. Verderop in de week kreeg de ipod niet een, niet twee maar drie albums te verwerken die mogelijk zullen worstelen om een plaatsje op het eindejaarslijstje. Er was de nieuwe Echo & the Bunnymen, en het (eenmalige?) samenwerkingsverband tussen The Glimmers en Tim Vanhamel (Disko Drunkards). Twee platen die de volgende weken nog luisterbeurten verdienen. Meest indrukwekkend was echter Monsters of Folk, met vier songwriters die in andere groepen al naam hebben gemaakt (wiki maar even naar hun achtergrond). Het full album is een heerlijke ontdekking, met songs die me doen denken aan Petty, Travelling Wilburys, CSN&Y en The Jayhawks. Voorwaar grote referenties - doodjammer van die dwaze groepsnaam. De tvdw is de single, die de aandacht trekt door de mooie falsetto en het opmerkelijke instrumentarium. Die harp is een al even markante toets als bijvoorbeeld dat clavecimbel op die debuutplaat van Portishead. An earcatcher, mocht zoiets bestaan.

http://www.sendspace.com/file/0yf87c

TVDW 03/05/2009 - Patrick Wolf - Who Will (2009)

De trouwe lezers van deze blog (- die ene dan toch) weten dat ik af en toe een slice real life temidden van het muziekgeleuter durf te droppen. Afgelopen week was na zowat vijftien jaar trouwe dienst de allerlaatste week voor mijn vrouw bij haar werkgever. Nu wachten enkele maanden sabbatical, en dan nieuwe horizonten. The future's wide open, zou Petty zeggen.

Een link met de tvdw is niet mogelijk, so be it. Patrick Wolf scoorde bij zijn vorige plaat The magic position al een tvdw, en zijn nieuwe plaat The Bachelor (niet gefinancierd door een platenfirma, wel door en dankzij een revolutionair nieuw concept als bandstocks.com) blijkt een al even rijk luisterfestijn. Never a dull moment bij Wolf: hyperromantische strijkerspartijen, Ierse fiddlers, barokke ballads, avant-garde rock en gastrolletjes voor actrice Tilda Swinton en voor (een erg geïnspireerde) Feargal Sharkey (!). Op een track als Vultures (gemaakt samen met electro-pipo Alec Empire) klinkt Wolf als een kruising tussen Bloc Party en Gary Numan, een andere track laat dan weer enkel ruimte voor vocals, een kinderkoor en een strijkerskwartet. Niet alles is even geslaagd (vooral met het drammerige "Battle" hebben we wat moeite), maar je moet het de man nageven: hij is erg inventief, lapt conventies aan zijn laars en gooit zijn erg mooie muziek zonder remmingen op plaat. Eentje voor de eindejaarslijstjes.

PS eigenlijk spreken we hier voor onze beurt, want de cd komt pas uit op 1 juni. Maar hou het stil - en geef het full-album een kans bij de release. Je zal je niet vervelen.


http://www.sendspace.com/file/pqsdxo