TVDW 23/11/2014 - Novastar - The best is yet to come (2000)

Een geval van teveel keuzes. Die Foo Fighters-plaat blijft aandringen, er was het eerste nieuwe werk sinds lang van Giorgio Moroder én van Grace Jones (met een nieuwe track op de soundtrack van de Hunger Games). Er was een tribute-concert voor Joni Mitchell, waar de mij verder onbekende Sofie La Digue zich prima kweet van haar nochtans niet geringe taak - hierbij zelfs een van mijn absolute JM-favorieten, Come in from the cold, in de set smokkelend.

Maar er was toch vooral ook dat concert in de Trix, waarvoor Joost Zweegers curator speelde. Hij bracht onder meer Meuris, Mike Scott van The Waterboys en Andy Burrows (van Razorlight, maar vooral ook van zichzelf) naar Antwerpen. Het hoogtepunt vond ik echter 's mans eigen concert en de manier waarop vol overgave solo aan de piano afsloot, met deze tvdw.



TVDW 27/04/2014 - We Are Scientists - Take An Arrow (2014)

Toegegeven, mijn interesse in deze groep komt rijkelijk laat en is eerlijk gezegd enkel ingegeven door het feit dat Andy Burrows er zich sinds enkele jaren als derde lid heeft opgeworpen. Maar wat een prachtige, straffe, bruisende powerpop plaat is die nieuwe van hen geworden. "TV en Français" heet 'ie (hmm benieuwd of ze daar op de marketingafdeling zo blij mee waren) en hij klinkt erg als het werk van Brendan Benson bij The Raconteurs, maar dan gebonden in een iets lichter sausje. Een vleugje meer popgevoeligheid dan pure rock. Maar nogmaals: heerlijke plaat, check it out.

TVDW 03/02/2013 - Andy Burrows - Stars in the Sky (2012)

Het voordeel van een petekind te hebben, is dat je dingen deelt. Niet enkel overpeinzingen, gedachten, meningen, maar ook lijstjes. Aah lijstjes. Mijn petekind Jolan is er, net als ik, gek van. Zo schoof hij enkele weken terug een lijst onder mijn neus, met de songs die hem vorig jaar het meest waren bijgebleven. In de top 20 vond ik een onbekende naam, Andy Burrows.

Intussen heb ik al meerdere keren genoten van Burrows' album Hometown. Prachtig werkstukje, warm maar bevlogen, met vele songs die me nog het meest doen denken aan de platen van Brendan Benson, dat maatje van Jack White dat ook in The Raconteurs zit. Intussen weet ik ook dat ik beter moet opletten tijdens concerten. Ik zag Burrows immers ooit aan het werk, zij het dan in de hoedanigheid van drummer bij Razorlight, toen dat groepje optrad tijdens Leffinge Leuren. Matig optreden was dat, trouwens.  

Als tvdw kies ik niet voor een van die twee glorieuze, warmbloedige singles - Hometown en Because I know that I can - maar voor een nummertje dat achteraan de plaat te vinden is. Beetje World Party, beetje Crowded House, maar vooral: erg mooi.