TVDW 25/10/2009 - Monsters of Folk - Dear God (sincerely M.O.F.) (2009)

Phew, om te duizelen, zo'n drukke week. Qua muzikale input dan toch. Dan heb ik het niet louter om het voorbereidende werk voor www.detroitbreakdown.be. Daarbuiten stond maandag nog het concert van Athlete op het programma, in de Botanique en samen met Shamrockske Nico. Aangename avond, al vond ik dat de groep zeker in het begin minder imposant was dan op plaat. Gelukkig waren er genoeg sterke nummers om niet te vervelen. Een extraatje bood de electriciteitspanne midden in de set - zoiets levert altijd leuke momenten op. Verderop in de week kreeg de ipod niet een, niet twee maar drie albums te verwerken die mogelijk zullen worstelen om een plaatsje op het eindejaarslijstje. Er was de nieuwe Echo & the Bunnymen, en het (eenmalige?) samenwerkingsverband tussen The Glimmers en Tim Vanhamel (Disko Drunkards). Twee platen die de volgende weken nog luisterbeurten verdienen. Meest indrukwekkend was echter Monsters of Folk, met vier songwriters die in andere groepen al naam hebben gemaakt (wiki maar even naar hun achtergrond). Het full album is een heerlijke ontdekking, met songs die me doen denken aan Petty, Travelling Wilburys, CSN&Y en The Jayhawks. Voorwaar grote referenties - doodjammer van die dwaze groepsnaam. De tvdw is de single, die de aandacht trekt door de mooie falsetto en het opmerkelijke instrumentarium. Die harp is een al even markante toets als bijvoorbeeld dat clavecimbel op die debuutplaat van Portishead. An earcatcher, mocht zoiets bestaan.

http://www.sendspace.com/file/0yf87c

TVDW 13/09/2009 - Michael Franks - When the cookie jar is empty (1978)

Mocht ik me willen profileren als hip, bij de tijd en cutting edge, moest ik hier natuurlijk hier een tvdw posten van Speech Debelle. De jongedame uit Zuid-Londen won vorige week de prestigieuze Mercury Prize. Ze won het in de shortlist ondermeer van de ook in deze kolommen opgedoken La Roux - wat ik trouwens best kan begrijpen. La Roux brengt nu eenmaal niet echt vooruitstrevende pop, wel integendeel. En de Mercury Prize heeft, met afgelopen winnaars als Roni Size, Artic Monkeys, Talvin Singh, Portishead en Dizzee Rascal, toch een neiging om meer vooruit dan achterom te kijken.

Ik heb de winnende cd 'Speech Therapy' een paar spins gegeven, en toegegeven: best aardig, die mix van streetwise rap en veelal akoestisch klinkende instrumenten als piano, gitaar, gortdroge (echte) drums en een verdwaald trompetje. Maar Speech Debelle rapt met hetzelfde door en door Britse slang dialect, waarvan ook Mike Skinner van The Streets of Kate Nash zich bedienen. Ook al geeft zulke tongval hen ongetwijfeld tonnen street cred, ik hoor het niet graag.

Deze week heb ik me zeker zo goed geamuseerd met een compilatie-cd van Michael Franks. Eindelijk, want die Franks sluimert al lang rond in mijn hersenpan, onder de categorie 'ooit eens te checken'. Nadat ik op Classic 21 nog zo'n pareltje van hem hoorde, het aan Antonio Carlos Jobim opgedragen 'Down in Brazil', besloot ik me eindelijk in de man te verdiepen. Franks grossiert in typisch West-Coast smooth, soft spoken, sassy jazz - een laidback variant op Steely Dan. Hij werkte samen met diverse grootheden, van Toots Thielemans over drummers Steve Gadd en Rick Marotta tot David Sanborn. De tvdw is exemplarisch voor Franks' stijl: schijnbaar losjes uit de pols gespeelde, bijzonder relaxte afternoon jazz, met subtiele klasse en een heerlijk gladde groove.

http://www.sendspace.com/file/r376x2

Nog een bonus? Welaan dan, omwille van de verjaardag, zaterdag, van mijn vrouw - "the sparkle in her eyes, keeps me alive". Een song van Level 42, dan? Neen, liever een opmerkelijke coverversie die ik afgelopen week opraapte. Laten we er een kwisje van maken - wie herkent, zonder te googlen, de uitvoerder(s)?

http://www.sendspace.com/file/i9xvmk

TVDW 08/02/2009 - John Martyn - Cooltide (1991)

Deze week ging er een eigentijds hip spul uitgeroepen worden tot tvdw. Ik heb het immers nogal voor Dream On, die fantastische samenwerking tussen Zweedse DJ Christian Falk en zijn landgenote Robyn. Ook Empire of the Sun, een duo uit Australië, was in de running, vanwege hun Walking on a dream - het beste van Scissor Sister en MGMT, gebundeld in een fijne single.

Maar toen kwam het nieuws van het heengaan, op 60-jarige leeftijd, van John Martyn - en moest alle contemporary stuff wijken. Ik weet het, ook Lux Interior van The Cramps stierf afgelopen week en ook hij werd amper 60 (62 volgens andere bronnen). Maar eerlijk gezegd: met The Cramps heb ik veel minder gehad. "Can your pussy do the dog": in mijn puberjaren vond ik het nog grappig, nu toch al wat minder. En het optreden van The Cramps in de beginjaren van Pukkelpop is ook niet echt blijven hangen.

John Martyn was een man van vele gezichten, die zowel raakvlakken heeft met de gevoelige ballads van James Taylor als met de gesofisticeerde soul van Boz Scaggs, de rauwe blues van Van Morrison en de jazzy zangstijl van Al Jarreau. Hij startte als een van de rijzende sterren in de folk ("Bless the Weather" blijft een mooie luisterplaat) en maakte in de jaren zeventig met de hulp van Steve Winwood en Lee Scratch Perry "One World", een album dat nog steeds vaak in overzichtlijstjes opduikt. In de jaren tachtig evolueerde hij naar een gepolijste jazzpop, met veel fretless bass en wat te vergelijken met Steely Dan, en vanaf de jaren negentig ging hij verder richting experiment, met zowel lange jazzy stukken, samenwerkingen met Sister Bliss (Faithless) of covers van Glorybox (Portishead) tot gevolg.

Martyn is nooit een household naam geworden, maar muzikanten kennen 'm maar al te goed. Paul Weller, Mavin Staples en leden van The Verve werkten nog mee aan Martyns laatste cd "On The Cobbles" van 5 jaar terug. Deze week nog liet Roland in De Morgen optekenen dat Martyns "May you never" gerust mocht gespeeld worden tijdens diens begrafenis. En Axelle Red liep lang rond met het idee een heel album met covers van de man uit te brengen (op haar net verschenen dubbelaar, haar eerste Engelstalige, is er eentje van over gebleven). Door de jaren heen coverden heel wat artiesten werk van Martyn: o.a. Clapton, Morcheeba, Dr. John, Beth Orton, Courtney Pine, Riguelle & Hautekiet, The Black Crowes, David Gray, Beck en Wet Wet Wet. Ironisch gezien zijn het net die laatsten die Martyn toch énige bekendheid gaven, met de hitversie van "Sweet little mystery". Het origineel ervan staat op Grace and Danger uit 1980, een nagenoeg foutloze plaat die bekend staat als een pijnlijk eerlijke, diepgravende echtscheidingsplaat (zoals ook Marvin Gaye er met Here, My Dear eentje maakte).

John Martyn laat een erg rijke cataloog na met meerdere parels. Mijn absolute favoriet eruit is de lange, fantastische jam Cooltide.

http://www.sendspace.com/file/9rqyre