TVDW 31/08/2025 - Five Special - Why Leave Us Alone (12") (1979)

 

TVDW 1077. Eentje die wat verstopt zat in een garageverkoop en die me erg aangenaam verraste. Ik had nog nooit gehoord van Five Special; blijkbaar een short-lived groep uit Detroit die eind jaren zeventig - zoals zovelen - op het kruispunt tussen soul en disco stond. De extra lange versie van Why Leave Us Alone is een lekker zwierige boogie (inclusief een funky break op de 6 minuten grens) die neigt naar Creative Source, The Temptations en Rick James, en tegelijk met het kamerbrede arrangement knipoogt naar Norman Whitfield. Goed volk uit bekendere groepen als The Crusaders en The Dramatics stond in voor de productie.

TVDW 11/09/2016 - Rare Earth - Share My Love (1977)

't Zou nog een mooi Belpop-weetje zijn: welke Vlaming speelde ooit een belangrijke rol bij Motown? Toegegeven, het is net een brug te ver. Maar Peter Hoorelbeke was wel degelijk van Vlaamse afkomst, ook al werd hij geboren in 'Motor Town' Detroit. De bleekscheet en zijn groep Rare Earth schreven muziekgeschiedenis door te tekenen bij het zwarte label Motown en vervolgens enkele flinke hits te scoren, met name met een aantal covers van soulnummers (waarvan de ellenlange versie van Get Ready, oorspronkelijk van The Temptations, het bekendst is).

Toen de naamloze plaat "Rare Earth" in 1977 verscheen (op het Motown-dochterlabel Prodigal) was de glorieperiode van de groep al een tijdje voorbij. Doet geen afbreuk aan de plaat zelf, waarop de groep een sterk gespierde, funky soul laat horen. Luister op Spotify bijvoorbeeld naar het stomende Is your teacher cool (wat een rare titel). Wie wat verder graaft, vindt nog wel wat poptrivia rond deze plaat. Naast de drie nummers waaraan Hoorelbeke meeschreef, staat er ook een nummer op van Motown-baas Berry Gordy, en twee waaraan Anny Gordy meeschreef - de zus van Berry die zou trouwen met Marvin Gaye en later het onderwerp zou zijn van Marvins pijnlijke echtscheidingsplaat Here, My Dear.

Ook rond de tvdw hangen wat weetjes. Dat nummer werd geschreven door twee andere belangrijke vrouwelijke songsmids, Gloria Jones en Janie Bradford. Jones bracht niet enkel de oorspronkelijke versie van Tainted Love, ze was ook het liefje van T Rex-frontman Marc Bolan - ze zat achter het stuur van de wagen toen die crashte en Bolan de dood in joeg. Bradford schreef op haar beurt mee aan Too busy thinkin' 'bout my baby (Temptations) en Money (That's what I want), dat de Beatles later bekend zouden maken.

Oh en Hoorelbeke, de zanger-drummer en leider van de groep? Die vond zijn Vlaamse naam uiteindelijk toch niet erg rock 'n roll klinken, hij ging verder onder het pseudoniem Peter Rivera.

TVDW 14/08/2016 - The 5th Dimension - The best of my love (1974)

Wacht eens even? Een zwarte soulgroep die een nummer covert van die westcoast countryrocking rednecks van de Eagels? Toch wel merkwaardig. Zeker in de jaren zeventig, waar met name de omgekeerde beweging - blank beatgroepje doet snel snel een zwart soulnummertje over met wat extra gitaartjes en brave vocals - schering en inslag was. Zo verrassend dat de track (uit het album "Soul & Inspiration") het meteen tot tvdw schopte.

Geweldig goed album trouwens, dat nog wel meer lekkers bevat. The 5th Dimension verstond de kunst om zowel soft ballads te brengen (genre Carpenters of Gladys Knight) als stomende up tempo soulnummers (genre Temptations of Staple Singers). Als bonus nog een tweede cover van datzelfde album, eentje van Bill Withers' song Harlem. Trouwens, dààr dan weer over gesproken: dat moet qua structuur een van de meest ongewone songs ooit zijn. Ik ken niets van akkoordenstructuren, maar luister hoe die song keer op keer bij elke vers een versnelling hoger lijkt te schakelen. Erg vreemd... maar wel beresterk, net als de coverversie die ik hier nog even bijplak.
Een Instagramvriend wees me trouwens nog op een andere, al even opmerkelijke cover van The 5th Dimension, eentje van Cream's Sunshine of your love. Maar die moet je maar zelf youtuben of spotifyen.

TVDW 08/01/2012 - Mayer Hawthorne - A Long Time (2011)

Ik heb het haar gevraagd, hoor. Die vorige tvdw bleek het nummer te zijn dat ze het minst leuk vond. De generatiekloof, quoi.

Vorige week hield ik Rustie, de nieuwste ster van dubstep, tegen het licht. Dubstep was vorig jaar het woord bij uitstek dat je moest laten vallen, wilde je hip & trendy zijn. Deed me weinig, hoor, die Rustie. Veel effectjes, versnelde vocals die eerder lachwekkend - think: Smurfen - dan geloofwaardig waren, en gerecycleerde breakbeats. Geruststellende gedachte: ik ben niet hip & trendy, dus ik hoéf dubstep niet zo nodig goed te vinden.

Dan weer wel een echte meevaller, was "How Do You Do" van Mayer Hawthorne, een blanke soulcat uit Michigan, die net als bijvoorbeeld Jamie Lidell, duidelijk zijn klassiekers kent. Een retro-trip zoals Raphael Saadiq er ook al eentje maakte, met veel (in het geheel niet weggestopte) verwijzingen naar Smokey Robinson, The Temptations of - zoals in de tvdw - Curtis Mayfield.

TVDW 09/08/2009 - The Undisputed Truth - Poontang (1976)

Stiekem hoopte ik de man ooit nog te ontmoeten, voor een interview of zo. En dan zou ik 'm zeggen dat we een van de door hem gezongen songs hadden gebruikt als openingsdans bij ons huwelijk. Helaas, Willy DeVille is veel te vroeg gestorven. Als eerbetoon heb ik vrijdag dan maar even gedanst met mijn vrouw, op "Just to walk that little girl home", een van die heerlijke songs van hem. Van toen Willy nog Mink was, en hij songs schreef samen met de legendarische songsmid Doc Pomus. Ik herinner me dat ik als prille tiener gefascineerd keek naar Rockpalast op de Duitse televisie, waar een in hemd en kostuum gestoken DeVille het beste van zichzelf stond te geven, zwetend en rokend als een Turk. Wat een presence. De Amerikaanse Herman Brood.

Afgelopen week weinig cd's beluisterd, al waren er wel enkele muzikale zijpaden. David Gray werkt aan nieuw materiaal - eindelijk! Op donderdag trokken we naar Hemiksem, om Bart Peeters op Casablanca Festival te zien, op zaterdag zagen we Simple Minds nog eens aan het werk, op de Lokerse Feesten. Lang geleden dat ik ze nog zo sterk voor de dag zag komen. Kerr bleek opvallend goed bij stem, de setlist stond drie keer stil bij die erg goeie nieuwe cd Graffiti Soul en bleek voor de rest knap evenwichtig, incl. personal favorites als See the lights, I Travel en New Gold Dream (kippenvel bij de intro!). Alleen bij bisnummer Ghostdancing stootten de lui aan de PA de metertjes tezeer in het rood, met een geluidsbrij tot gevolg. Toch: straffe comeback.

Over Norman Whitfield, de legendarische Motown-producer, blies ik al eens de loftrompet op deze blog; bij het overlijden van de man. Afgelopen week gaf ik een van de albums van The Undisputed Truth een spin. Whitfield mocht dan al een trademark sound hebben geconstrueerd als producer van The Temptations en Marvin Gaye, deze groep was zijn echte speeltuin, hierin kon hij zich pas echt uitleven. The Undisputed Truth was een veelkoppig ensemble, waarvan ook de zus van Chaka Khan op een gegeven moment deel uitmaakte. De tvdw, waarin op onbeschaamde wijze de liefde voor en geneugden van vleselijke liefde wordt bezongen, komt uit de laatste plaat die The Undisputed Truth voor Motown zou opnemen. Nadien zou de groep onderdak krijgen op Whitfields eigen label. Hits scoorde de groep amper, maar wat een heerlijk dampende 'no holds barred' funk vertrouwden ze toe aan het vinyl - ergens op het kruispunt tussen Funkadelic, EWF en Sly & the Family Stone. A slice of sleazy seventies funk coming up!

I used to hate it till I ate it!


http://www.sendspace.com/file/p5bd35

TVDW 17/08/2008 - Tim Grimm - Heart so full (2008)

Ik had natuurlijk ook kunnen stilstaan bij het heengaan van de grote Isaac Hayes (persoonlijke favoriet uit 's mans cataloog: "When something is wrong with my baby", in de live-versie van Hall & Oates met Kendricks en Ruffin van The Temptations), maar de cd die me afgelopen week het meest raakte, kwam recht uit the American heartland.

Tim Grimm is een singer-songwriter uit Indiana. Een geboren storyteller die zich bedient van rootsy grondstoffen uit de country en folk. Af en toe ruilt hij het plattelandsleven in voor Hollywood (hij speelde o.a. mee in Clear & Present Danger), maar dit terzijde. Zijn songs mikken zonder omwegen naar het hart; nieuwe plaat 'Holding up the world' doet me denken aan Neal Casal, Gordon Lightfoot, David Munyon en Steve Earle. Of aan Krista Detor, die net als Grimm gehuisvest is op het kleinere platenlabel Corazong, dat zich met succes specialiseert in de betere country & Americana. Krista Detor haalde met haar twee vorige platen telkens mijn eindejaarslijstje, en brengt ook op deze cd van Grimm enkele fijne accenten aan.
Nu en dan plaats maken voor warme, goudeerlijke luisterliedjes, het kan goed doen, in deze cynische wereld.

http://www.sendspace.com/file/auvw9q

TVDW 24/07/2005 - Max Sedgley - Happy (2005)

Het leuke aan heel dat cd-kopiëren is niet louter het illegale one-to-one kopiëren van een album, maar net zozeer het feit dat je op maat gemaakte cd-compilaties kan maken. Pakweg 17 of 18 verschillende cd's van verschillende artiesten onder handen nemen, er telkens één track uit selecteren en nadien zorgen voor een fijne flow tussen de songs: het is één van mijn favoriete tijdverdrijven - voor eigen gebruik of om op die manier een cadeautje samen te stellen. Nog fijner wordt het als je dergelijke cadeautjes zelf krijgt. Zo viel vorige week onaangekondigd een 'Summer Groove'-cd in de bus, gecompileerd door Neef Frank (aka DJ Coop). En wat stond daar als ab-so-luut prijsbeest te blinken, temidden van het erg aardige luistervoer van o.a. Indie Arie en Silicone Soul? Juist ja, de mij volstrekt onbekende Max Sedgley. "Happy" is een dijk van een groove, startend met een aanstekelijke basslijn die wel een antwoord lijkt op de gitaarlick uit "Chic Cheer" van Chic, waarna stomende blazers de melodie overnemen en het geheel plots als het 'theme' van een blaxploitation-film klinkt. Ergens moet er ook een sample tussensteken van een song van Eddie Kendricks (Temptations! maar ook: Hall & Oates live at the Apollo!), zo leert althans wat quick googling. Google levert verder op dat de jongeheer Sedley een Brit is die ooit nog drumde bij Roni Size, dat de man buiten "Happy" nog niet zo bijster veel uitbracht, dat "Happy" oorspronkelijk verscheen op erg sympathieke, kleine Italiaanse label Irma (la douce), maar dit jaar opgepikt is door een major, en dat de song al een Fatboy Slim-remix meekreeg. In ieder geval: weer-ga-loze track, en big ups for Coop om dit onder de aandacht te brengen.

TVDW 20/02/2005 - Daryl Hall & John Oates - Love TKO (2004)

Als liefhebber van blanke soul kunnen Hall & Oates al jarenlang weinig of niets verkeerd doen bij ondergetekende. Daryl Hall beschikt over een van de meest indrukwekkende stemmen uit de popwereld, en samen met John Oates - de man met de uitstraling van een pizza delivery boy met weinig werklust - heeft hij prachtig werk afgeleverd, onder meer met Private Eyes en H2O (eerste helft van de jaren tachtig - prima mix van pop en soul), met Live At the Apollo Theatre (samen met enkele originele leden van de Temptations) en begin van het nieuwe decennium nog met Do it for love. Nu is het tweetal terug met een cover-album, Our Kind of Soul, en Love TKO is een van de hoogtepunten eruit. De nieuwe cd is geen rap-rap in elkaar geflanst kopieerwerk. Vele van de songs zijn originele keuzes (nummers van The Stylistics, Gladys Knight of the Five Stairsteps), en als er al een bekender nummer wordt gecoverd (Barry White's Can't Get Enough of your love, of I can dream about you, dat Dan Hartman destijds voor H&O schreef maar dat op de planken bleef liggen), dan stoppen Hall & Oates het in een origineel, vaak akoestisch geïnspireerd arrangement. Love TKO, onze TVDW, is als sluimerende soulsong een van de hoogtepunten. Het nummer werd een hit voor Teddy Pendergrass in 1981. Een jaar later zou deze grote soulzanger in een rolstoel belanden, na een auto-ongeval. Pendergrass maakte eerst naam als zanger bij Harold Melvin & The Blue Notes (herinner u hits met de typische Philly Soul Sound als If you don't know me by now en Satisfaction Guaranteed), alvorens midden jaren zeventig een solo-carrière te starten. Bij wijze van eerbetoon werd Pendergrass door Ashford & Simpson nog het podium opgerold tijdens Live Aid in 1985, maar dit terzijde. Oh ja, en overbodig om op te merken maar voor de volledigheid toch even zeggen dat de TKO uit de songtitel staat voor de boksersterm Total Knock Out.