TVDW 25/11/2018 - John Grant - Glacier (2013)

Toegegeven, die retro seventies trip richting westcoast klonk best lekker, afgelopen maandag in het Depot. Young Gun Silver Fox deed wat het moest en bracht een vermakelijke set, die evenwel - buiten een stevig rockend Lolita - behoorlijk binnen de lijntjes bleef. Jammer ook dat er geen cover vanaf kon; op andere concerten kreeg het publiek een smaakvol streepje Bill Withers of Hall & Oates.

En toegegeven, ook Carmel bracht een aangename set,vrijdagavond in De Casino (leuk zaaltje, trouwens). Van de souljazzpop van de jaren tachtig, een klasje waar ook Sade, Everything But the Girl en Working Week op de schoolbanken zaten, was Carmel steeds de meest uitgesproken jazzy leerlinge. Op de vooravond van haar zestigste verjaardag bleek dat niet anders. Zo bracht miss McCourt een cover van Coltrane's Naima, waarop ze een tekst had geschreven. Pas in de tweede helft viel het optreden helemaal in de plooi, eerst met een knappe versie van Tok, daarna onder meer met een mooi sluimerend It's All in the Game.

Het beste optreden kwam tussenin, op woensdag in de Trix. John Grant en zijn uitstekende band - inclusief Budgie, toch een icoon uit de new wave door met name zijn drumwerk bij Siouxie & the Banshees - bracht er een kleurrijke, fascinerende en erg gevarieerde set. De twee facetten van Grant werden uitvoerig belicht: die van de barokke torch songs en die van de donkere, stuwende electro. Beide bracht Grant trouwens even overtuigend, en bij beide vielen telkens ook de onnavolgbare, bizarre, sarcastische observaties van de man op. Preppy Boy was een eerste hoogtepunt, in de bissen kwam (gelukkig) ook Grants signature song GMF aan de beurt, maar het sterkste moment was toch de ijzigwekkende, melodramatische versie van Glacier.

Er waren trouwens nog enkele interessante nieuwe releases deze week. Ik was verbaasd dat ik de nieuwe Smashing Pumpkins eigenlijk best oké vond, en daarnaast klonk ook de nieuwe Anderson Paak veelbelovend bij een eerste luisterbeurt. Stof voor de tvdw van volgende week? Wie weet...

TVDW 19/02/2017 - Young Gun Silver Fox - Better (2016)

Er bestaat een overkoepelende term voor. Yacht rock. In feite haast een scheldwoord bij de Goede Smaak Politie, want het betreft de rimpelloze gladde mix van west coast pop en blanke, caloriearme soul. Think Christopher Cross, om maar het meest extreme geval te nemen. Nu, de ooit verfoeide yacht rock is aan een opleving bezig. Met dank aan Phoenix of The Feeling, maar vooral met dank aan Daft Punk, dat op "Random Access Memories" (uit 2013 alweer) bij momenten onbeschaamd de kaart van de yacht rock trok (met name in Fragments of Time).

Young Gun Silver Fox bracht vorig jaar een plaat uit die grotendeels uit onder de radar bleef, maar die op een heerlijke manier resoluut kiest voor het genre dat in de jaren zeventig zo populair was. Het album roept herinneringen op aan Hall & Oates, Steely Dan, Boz Scaggs en Doobie Brothers. Het zijn soms zelfs erg expliciete muzikale verwijzingen, die wonderwel werken. En die aanslaan, zelfs bij het hippe volkje. Muzieksite Popmatters - samen met Pitchfork toch een van dé referenties - plaatste Young Gun Silver Fox helemaal bovenaan haar eindejaarslijstje.