TVDW 17/04/2021 - Brent Faiyaz ft. Pharrell Williams & Drake - Wasting Time (Fake Neptunes Remix) (2021)

 

Al ooit gehoord van Baby Keem? Neen? De man won een paar weken geleden nochtans een Grammy, voor Best Rap Performance. Een aantal van zijn songs halen de 200 miljoen grens op Spotify. (Terloops trouwens even zeggen dat de Grammy voor Song van het Jaar naar Leave the Door Open van Silk Sonic ging, een groep die klinkt als 1974. Gewoon een observatie). 

Mijn zoon liet me Baby Keem horen toen we het afgelopen weekend samen een lange rit voor de boeg hadden. We hebben het tijdens zo'n rit dan al snel over muziek en de Spotify-suggesties vliegen dan heen en weer. Ik selecteerde dit keer wat old school hiphop, hij kwam met een Junior Jack remix van Pointer Sisters' Dare Me en een dj set van Ellen Allien, waarna ik warempel de brug legde naar donkere eighties new wave van D.A.F. en Los Ninos Del Parque. Van Baby Keem (wat een belachelijke artiestennaam trouwens alweer) kwam Bram dan weer bij (de mij ook al schier onbekende) Brent Faiyaz, de R&B crooner die je hierboven in een beeldig roze jasje ziet staan. Toen Wasting Time voorbijkwam, spitste ik toch even de oren. Een heerlijke slow jam, door Pharrell verrijkt met de kenmerkende Neptunes-touch.

En ik dacht ook: wat fijn is het om de passie voor muziek te delen met je zoon - de jongeman die morgen 21 jaar oud wordt. This one's for you, Bram.

TVDW 29/03/2014 - Pharrell Williams - Lost Queen (2014)

't Moet hier snel gaan, maar eigenlijk hoeft hier ook niet veel commentaar bij, of wel? Dat die nieuwe plaat "G I R L" bijzonder hitgevoelig zou zijn, dat wist iedereen wel, zeker? Met zo'n track als Happy als gangmaker kan het al niet fout gaan. Tussendoor: die song mag dan al rete-catchy zijn, ik zie het in het Nederlands toch niet zo snel lukken hoor: "klap maar in je handen als je je voelt als een kamer zonder dak..."

Verder kan ik hier nog een boom opzetten over 's mans Midas Touch, over dat kinky debuut van N.E.R.D. van weleer, over zijn uitstraling (de term nerdswagger werd voor hem uitgevonden) etcetera etcetera. Maar die boom is al in allerhande media geplant, alors passons. Dan liever meteen stilstaan bij Lost Queen, de meest straffe track van "G I R L". Meer dan een handvol sporen op het mengpaneel heeft Pharrell niet nodig; het bewijst zijn klasse en zijn aanpak.

TVDW 14/04/2013 - Bastille - Weight of Living (pt. 2) (2013)

Wat een uitstekend idee, om twee uur lang Funkytown uit te zenden. Mét Guy De Pré, met de oorspronkelijke jingles, en met een steengoede setlist (Chic, Cameo, Michael Jackson, Loose Ends, Junior - en zelfs Hall & Oates). Jammer dat het een eenmalige nostalgische trip was, maar: erg geslaagd. Ook geslaagd vind ik die nieuwe worp van Pharrell. Blurred Lines heet het nummer; ingezongen door een Timberlake cloon genaamd Robin Thicke, maar met goeie strakke beats van de N.E.R.D.-frontman. Maar voor de tvdw schuif ik toch even door naar Bastille, een jonge lefgozer die iets brengt wat me wat doet denken aan "Suego Faults", die knappe plaat van Wolf Gang. Eenzelfde soort van uitbundige, veelkleurrijke pop - en very British indeed.