TVDW 29/04/2012 - Electric Guest - Waves (2012)

Een kermisorgeltje, een baslijn die wel een versnelde versie van Hall & Oates' Maneater lijkt, een motownbeat en een synth solo halfweg, die doet denken aan Giorgio Moroders early seventies hit Son of my father (zie ook: Chicory Tip). Ziedaar een perfect visitekaartje van L.A.'s duo Electric Guest. Hun debuut "Mondo" kreeg een heldere productie mee van Danger Mouse en bevat nog een aantal pareltjes. Ideaal voor wie een boon heeft voor de sound van oude Gainsbourg-platen, of voor Gnarls Barkley, of voor Air (in hun minst zweverige momenten).

TVDW 15/08/2010 - The Heavy - Short change hero (2009)

Jay Leno, David Letterman, Conan O'Brien: ik heb het niet zo voor die Amerikaanse talk show hosts. Het stoort me dat hun quasi-achteloos verspreide grapjes allemaal op voorhand neergepend zijn door een batterij comedy writers; dat de zogenaamde ontboezemingen en speciale acts van de uitgenodigde wereldsterren ook allemaal op voorhand doorgesproken werden; dat het met andere woorden één doorgestoken kaart is. Komt er een filmster, schrijver of zanger in de zetel zitten, slijmt de 'host' van dienst meteen dat resp. de film, het boek of de cd in kwestie awesome is; er worden handjes geschud en schouderklopjes gegeven alsof gastheer en genodigde al levenslange vrienden zijn, enzovoort. Eigenlijk zijn hun shows nauwelijks meer dan een rondje Bekende Mensen Kijken. Qua banaal tijdverlies de Amerikaanse evenknie van De Laatste Show. Bij Letterman wil ik hier nog enig voorbehoud maken, want de man lijkt wel een oprechte liefde voor pop en rock aan de dag te leggen. Zo staat hij bekend als grote fan van Warren Zevon, die geregeld in de show mocht opdraven en waarrond Letterman eind 2002 zelfs een volledige show bouwde, toen bleek dat Zevon terminaal ziek was.

Soit, toen ik enkele weken terug in Denemarken was, graaide ik een muziekmagazine mee waarin ook een stukje stond over The Heavy. Nu is mijn Deens even goed als het Engels van Eddy Wally, maar ik kon er toch uit afleiden dat David Letterman (nu zijn we er) een enorme fan was van de groep. Geïntrigeerd pikte ik "The House that dirt built" op, hun cd van vorig jaar. In een dik half uur raasde een collectie vunzige rhythm & blues, ongefilterde garage rock, stoffige southern rock en ongepolijste soul voorbij, waarna ik dacht: waauw, nog een keer. En nog een keer. Het album (gek genoeg uitgebracht op Coldcut's Ninja Tune label) stuitert van het ene referentiepunt naar het andere: Led Zeppelin, Pearl Jam, the JB's, Willie Dixon, Screamin' Jay Hawkins, Wilson Pickett, Dr. Feelgood en The Clash. Of, om naar de met mooie falset gezongen tvdw te verwijzen: Gnarls Barkley in een spaghettiwestern.

TVDW 03/12/2006 - The Killers - Read my mind (2006)

Nog een beetje groggy en wat aan het afkicken na de quiz (check www.detroitbreakdown.be), maar de tvdw, die stond al een tijdje vast. Ik ben aan het knutselen aan mijn eindejaarslijstje, en deze zal er vermoedelijk ook nog net in geraken. Het voordeel van stilaan "op leeftijd" te komen, is dat je niet meer met dezelfde verbetenheid elke nieuwe hype en elk nieuw genre meteen wil vastgrijpen. Zo heb ik heel wat zogenaamde must-haves van het moment aan mij voorbijlaten gaan, zelfs met een zeker genoegen. Bloc Party, Arctic Monkeys, Scissor Sisters, Kooks, Gnarls Barkly: fijn radiovoer als de singles voorbijglijden, maar de full-cd's moeten hun eerste beluistering nog krijgen. Plus: nog een voordeel: ik moet de eerste videoclip van vele van deze groepen nog zien, weet nauwelijks nog hoe de zanger heet, laat staan welk genre t-shirts hij zou dragen. Het heeft wel iets bevrijdend, dat afstand nemen: je zet een stap terug en bekijkt wel even over welke artiest over een half jaar nog gesproken wordt. Een hype die zich wel al meermaals in mijn iPod wist te wringen, was Sam's Town, de nieuwe cd van The Killers. Een verrassende bevestiging van dat debuut Hot Fuss. Hoogdravend en weinig subtiel, maar vol power, lef en avontuurlijke wendingen - as we like 'm. De allerbeste track is echter, misschien niet toevallig, ook de meest straightforward pop song van de plaat. Good good stuff.

http://www.sendspace.com/file/760zbt