TVDW 15/01/2023 - Marc Jordan - Survival (1978)

 

Altijd kijken naar de kleine lettertjes - dat loont. Gary Katz is vooral bekend als de producer van alle Steely Dan-albums uit hun beroemde 'eerste periode', van het debuut tot en met "Gaucho". Katz trad ook op als producer op "Mannequin", een album van de mij voor het overige onbekende Marc Jordan. Toch blij dat ik het meegraaide voor één eurootje, want het bevat heerlijke westcoast sophisticated yacht rock. Ideale laidback grooves voor wie ook wel wat streepjes Steely Dan, Boz Scaggs en James Taylor lust. Op het album speelt overigens nog prima volk mee: Donald Fagen, Larry Carlton, Steve Lukather, Jeff Porcaro, David Paich, James Newton-Howard en Tom Scott.

TVDW 06/08/2017 - Ben Sidran - Hi-Fly (1979)

Een van mijn favoriete platen is "Silk Degrees" van Boz Scaggs, ik ben gek op die gladde gepolijste maar toch groovy en soulvolle nummers als Lido Shuffle en Lowdown. De tvdw had eigenlijk ook op die plaat kunnen staan. Ze komt uit een plaat van Sidran die wat tussen de plooien van de tijd viel, "The Cat and the Hat". Spoedig na het verschijnen ervan ging de platenfirma die het album uitbracht immers op de fles. Jammer, want afgelopen week belandde ze verschillende keren op mijn platendraaier. Koopjes waarvan je nooit vermoed dat ze zo goed zijn, dat zijn de leukste.

Ben Sidran zelf heeft ook een heel leven lang in de schaduw gestaan. De man zat in de beginjaren (naast Boz Scaggs trouwens) in de Steve Miller Band, maar bouwde nadien een carrière uit die zich net als bijvoorbeeld Georgie Fame en Al Jarreau in de twee werelden van pop en jazz afspeelt. Op de tvdw legt meesterdrummer Steve Gadd een heerlijke groove neer, waarover Sidran een beetje à la Steely Dan een funky coolness drapeert.

TVDW 19/02/2017 - Young Gun Silver Fox - Better (2016)

Er bestaat een overkoepelende term voor. Yacht rock. In feite haast een scheldwoord bij de Goede Smaak Politie, want het betreft de rimpelloze gladde mix van west coast pop en blanke, caloriearme soul. Think Christopher Cross, om maar het meest extreme geval te nemen. Nu, de ooit verfoeide yacht rock is aan een opleving bezig. Met dank aan Phoenix of The Feeling, maar vooral met dank aan Daft Punk, dat op "Random Access Memories" (uit 2013 alweer) bij momenten onbeschaamd de kaart van de yacht rock trok (met name in Fragments of Time).

Young Gun Silver Fox bracht vorig jaar een plaat uit die grotendeels uit onder de radar bleef, maar die op een heerlijke manier resoluut kiest voor het genre dat in de jaren zeventig zo populair was. Het album roept herinneringen op aan Hall & Oates, Steely Dan, Boz Scaggs en Doobie Brothers. Het zijn soms zelfs erg expliciete muzikale verwijzingen, die wonderwel werken. En die aanslaan, zelfs bij het hippe volkje. Muzieksite Popmatters - samen met Pitchfork toch een van dé referenties - plaatste Young Gun Silver Fox helemaal bovenaan haar eindejaarslijstje.

TVDW 29/01/2017 - Bob James - We're All Alone (1977)

Once a story's told
It can't help but grow old
Roses do, lovers too, so cast
Your seasons to the wind

Boz Scaggs schreef de inmiddels klassieke seventies ballad We're All Alone voor "Silk Degrees". Een jaar later werd het gecoverd door Rita Coolidge (de hitversie), The Three Degrees, The Walker Brothers en naar verluidt zou Michael Jackson er ook ooit een (nooit verschenen) versie van hebben opgenomen. Bob James, meester van de jazzfunk, coverde de song ook en maakte er - met Steve Gadd achter de drums, meteen een spetterende instrumentale versie van. Te vinden op "Heads", een plaat die ik - meteen met vijf andere (!) platen van Bob James - vorig weekend kocht.

TVDW 17/03/2012 - Boz Scaggs - Sunny Gone (2013)

Hij zou het recept voor gehaktballen in tomatensaus kunnen inzingen, en het zou nog altijd soulvol klinken. Om maar te zeggen: net als Daryl Hall kan Boz Scaggs bij ons weinig verkeerd doen. Eenmaal we wisten dat zijn nieuwste plaat "Memphis" opgenomen werd met Steve Jordan als producer, zaten we al helemaal op het puntje van onze stoel. Jordan is de man die zowel bij de albums van Keith Richards (het foutloze "Talk is Cheap") als John Mayer voor zulke warme gloed zorgde.

Het resultaat is inderdaad een warme, van soul druipende plaat, waarop Scaggs zijn tanden zet in nummers van Mink DeVille, Al Green en Steely Dan. En, om aan te tonen dat hij het zelf nog steeds in de vingers heeft, plaatst hij naast die uitgelezen covers ook twee zelfgeschreven nummers , die qua sfeer en klasse naadloos aansluiten bij de rest. De tvdw is er een van.

TVDW 10/07/2011 - Aaron Neville - Hercules (1973)

In het onwaarschijnlijke geval dat ik me alsnog tot bassist ontpop, wordt dit loopje een van de eerste dat ik zal instuderen. Neville kreeg Hercules cadeau van Allen Toussaint, de maestro van New Orleans funk. De man schreef samen met zijn backing band The Meters een groot deel van de muziekgeschiedenis van The Big Easy, en enkele jaren terug maakte hij nog platen samen met Costello. Hercules is al sinds jaar en dag een van mijn absolute funkfavorieten. Zowel Boz Scaggs en, recentelijk nog, Paul Weller brachten er fijne covers van. Maar het origineel, dat blijft toch ononvertroffen...

Ik plak er, bij wijze van zomertraktatie, nog wat bonus tracks aan. Een versie van het nummer door Boz Scaggs in 1985, live in Budokan - met de geweldige Reggie McBride op bas en the late Carlos Vega op drums. Hercules werd eind jaren tachtig ook enthousiast omarmd door de sample-generatie. Zowel in acid jazz als in rap dook het baslijntje meervoudig op. Ten bewijze: Biz Markie met zijn old school hiphop, en de schromelijk onderschatte Young MC met de memorabele versie van I Come Off (featuring godin N'Dea Davenport). De remix is gemaakt door de Britten die later met M.A.R.R.S (Pump up the volume) zouden scoren. Delicious vinyl!

TVDW 08/02/2009 - John Martyn - Cooltide (1991)

Deze week ging er een eigentijds hip spul uitgeroepen worden tot tvdw. Ik heb het immers nogal voor Dream On, die fantastische samenwerking tussen Zweedse DJ Christian Falk en zijn landgenote Robyn. Ook Empire of the Sun, een duo uit Australië, was in de running, vanwege hun Walking on a dream - het beste van Scissor Sister en MGMT, gebundeld in een fijne single.

Maar toen kwam het nieuws van het heengaan, op 60-jarige leeftijd, van John Martyn - en moest alle contemporary stuff wijken. Ik weet het, ook Lux Interior van The Cramps stierf afgelopen week en ook hij werd amper 60 (62 volgens andere bronnen). Maar eerlijk gezegd: met The Cramps heb ik veel minder gehad. "Can your pussy do the dog": in mijn puberjaren vond ik het nog grappig, nu toch al wat minder. En het optreden van The Cramps in de beginjaren van Pukkelpop is ook niet echt blijven hangen.

John Martyn was een man van vele gezichten, die zowel raakvlakken heeft met de gevoelige ballads van James Taylor als met de gesofisticeerde soul van Boz Scaggs, de rauwe blues van Van Morrison en de jazzy zangstijl van Al Jarreau. Hij startte als een van de rijzende sterren in de folk ("Bless the Weather" blijft een mooie luisterplaat) en maakte in de jaren zeventig met de hulp van Steve Winwood en Lee Scratch Perry "One World", een album dat nog steeds vaak in overzichtlijstjes opduikt. In de jaren tachtig evolueerde hij naar een gepolijste jazzpop, met veel fretless bass en wat te vergelijken met Steely Dan, en vanaf de jaren negentig ging hij verder richting experiment, met zowel lange jazzy stukken, samenwerkingen met Sister Bliss (Faithless) of covers van Glorybox (Portishead) tot gevolg.

Martyn is nooit een household naam geworden, maar muzikanten kennen 'm maar al te goed. Paul Weller, Mavin Staples en leden van The Verve werkten nog mee aan Martyns laatste cd "On The Cobbles" van 5 jaar terug. Deze week nog liet Roland in De Morgen optekenen dat Martyns "May you never" gerust mocht gespeeld worden tijdens diens begrafenis. En Axelle Red liep lang rond met het idee een heel album met covers van de man uit te brengen (op haar net verschenen dubbelaar, haar eerste Engelstalige, is er eentje van over gebleven). Door de jaren heen coverden heel wat artiesten werk van Martyn: o.a. Clapton, Morcheeba, Dr. John, Beth Orton, Courtney Pine, Riguelle & Hautekiet, The Black Crowes, David Gray, Beck en Wet Wet Wet. Ironisch gezien zijn het net die laatsten die Martyn toch énige bekendheid gaven, met de hitversie van "Sweet little mystery". Het origineel ervan staat op Grace and Danger uit 1980, een nagenoeg foutloze plaat die bekend staat als een pijnlijk eerlijke, diepgravende echtscheidingsplaat (zoals ook Marvin Gaye er met Here, My Dear eentje maakte).

John Martyn laat een erg rijke cataloog na met meerdere parels. Mijn absolute favoriet eruit is de lange, fantastische jam Cooltide.

http://www.sendspace.com/file/9rqyre

TVDW 27/04/2008 - Rupert Holmes - Get Outta Yourself (1979)

Even melden dat ik de afgelopen weken regelmatig naar de nieuwe Whitesnake heb geluisterd. (geen reactie)
Wil er iemand weten wat ik van de plaat vond? (een oorverdovende stilte)
Nu ja, hij is hier te vinden:
http://the-m-files.com/reviews_whitesnake.html

Over naar de tvdw dan maar.

I was tired of my lady
We'd been together too long
Like a worn-out recording
Of a favorite song

Misschien bestaan er nog betere openingslijntjes van songs, maar het zullen er niet veel zijn. 'Escape' blijft het voorbeeld van een perfecte popsong met perfecte tekst en perfect gebracht. Maar veel meer dan opvolger 'Him' kende ik niet van Holmes. Tot ik deze week de twee bekendste albums van de man ontdekte en met plezier beluisterde. Platen die mooi thuis zouden horen in een mixtape met pakweg Boz Scaggs, Michael Franks, Harry Nilsson, Randy Newman, Billy Joel (het heerlijke Summer Highland Falls, bv.) en Steely Dan.

Al googlend ontdek je nog wat leuke trivia over de man met de geeky bril.

- Oorspronkelijk heette de song gewoon 'Escape'; het was pas toen de song het toevoegsel (The Pina Colada Song) kreeg, dat de jackpot rinkelde. Het nummer zou in de VS de laatste nummer 1 hit van de seventies worden.
- Holmes trok de studio in met de zinssnede 'if you like Humphrey Bogart' en besloot slechts op het laatst om dit te vervangen door 'if you like Pina Colada'.
- Holmes schreef enkele hitsingles voor seventiegroep The Buoys (geen typfout), o.a. Give up your guns en Timothy (een van de weinige hitsingles met kannibalisme als onderwerp) deed verder studiowerk en schreef songs voor o.a. The Drifters, Barbra Streisand en Gene Pitney, en was producer bij The Sparks. In '86 schreef hij de hitsingle 'You got it all' voor The Jets, een nummer dat in 2000 gecoverd werd door Britney Spears op haar album Oops I did it again.
- Holmes is inmiddels een schrijver van succesvolle toneelstukken en tv-series. Zijn roman Where The Truth Lies werd verfilmd door Atom Egoyan.
- citaat, over het allesoverheersende succes van 'Escape': "Wat ik ook uitvreet in de rest van mijn leven, op mijn grafzerk zal sowieso een grote ananas staan"
- Naar verluidt vindt Holmes de muziek van Whitesnake maar niks.

Intussen: geniet van Get outta yourself, geplukt uit dat hitalbum Partners in Crime, met die laidback groove, en een merkwaardige solo tegen de drie minuten grens.


http://www.sendspace.com/file/1229jk

TVDW 16/10/2005 - Boz Scaggs - We're all alone (1976/1999)

Vorige week de popsoul van Roachford, deze week een trapje hoger op de ladder van de soul. This is the real deal, onversneden pure soul. En dat de zanger zo blank is als een schoteltje melk of Michael Jackson heeft daar niks mee te maken. "We're all alone" is een van de allermooiste ballades die ik ken. Ik herinner me zelfs nog raar genoeg wanneer ik het voor het eerst hoorde. Ik moet amper negen of tien zijn geweest, op de Nederlandse televisie zong een jongedame dit lied in één of ander variété-show. Het was Rita Coolidge, zo zou ik later leren. En nog later, bij het ontlenen van de cd "Silk Degrees" in de plaatselijke bibliotheek, ontdekte ik dat het nummer in feite van Boz Scaggs was. "Silk Degrees" blijft wat mij betreft een mijlpaal, een memorabele, foutloze plaat waarop de mid-seventies perfect in muziek werd samengevat. De versie die het tot TVDW schopt, komt echter niet uit dat album, maar uit de nieuwe cd van Scaggs, "Fade Into Light". Nu ja, nieuw. Rabiate fans weten bij het horen van die titel meteen dat het album in feite niet zo nieuw is. Scaggs bracht het in 1999 uit, exclusief voor de Japanse markt. Gevolg: Amerikaanse en Europese fans haalden op veilingsites veel geld boven om een exemplaar te bemachtigen, en de tracks tierden welig op allerlei illegale download-sites. "Fade into Light" wordt nu ook wereldwijd verspreid, inclusief een bonus-schijfje met enkele beelden van een op stapel staande live-DVD. We krijgen hier een Scaggs ‘grand cru’ te horen, die uitgepuurde versies brengt van oudere hits (+ een cover van "Love TKO", dat het in de versie van Hall & Oates enkele maanden terug ook tot TVDW schopte). Hij wordt hierbij omringd door de allerbeste studioratten van de Amerikaanse westkust: vanzelfsprekend wat muzikanten uit de entourage van Toto, en verder o.a. Ray Parker Jr. op gitaar. Logisch dat de selectie vooral halt houdt bij "Silk Degrees" en bij de verrassende come-backplaat "Some Change" die Scaggs in ’94 uitbracht. In de nieuwe versies klinken de songs spaarzaam maar gesofistikeerd, en in de lijn van de jazz-benadering die Scaggs in 2003 op cover-cd "But Beautiful" (en op het Cactusfestival, dat jaar) bracht.

TVDW 11/09/2005 - King Britt presents Sister Gertrude Morgan - I was healed by the wounds (2005)

Alle respect voor een producer/DJ/artiest als King Britt uit Philadelphia. De man plezierde ons enkele jaren geleden reeds met de fijne cd "When The Funk Hits the Fan", een conceptplaat die de sfeer van een seventies gangsterfilm uitademde maar waar tegelijk heerlijk funky tunes op terug te vinden waren ("The Reason", slim gebaseerd op een baslijn uit "Lowdown" van Boz Scaggs, en een moderne versie van "Last Night a DJ saved my life"). Britt bracht de cd uit onder de naam van zijn alter ego Sylk 130;, via zijn andere nom de plume Scuba werkt de man daarnaast als remixer voor een pleiade aan artiesten (van Jazzanova over Macy Gray tot Zap Mama). De net verschenen dubbele compilatie This Is King Britt verzamelt zowel het eigen werk als een aantal remixen. Alsof hij zijn verscheidenheid nog moest onderstreept worden, is er daarnaast nog een tweede nieuwe cd uit van King Britt. Het is een hoogstoriginele bluesy sound collage, ter ere van Gertrude Morgan, een zuster uit New Orleans die het woord van de Heer verspreidde middels liedjes en schilderijen. Morgans platenopname uit eind jaren zestig, waarop de zuster zich louter begeleidt met tambourine, waren King Britts uitgangspunt. Samen met o.a. G. Love bedacht hij een broeierig, sfeervol geluidsdecor voor de rudimentaire folkgospel van Morgan. Vergelijkingen met Moby's "Natural Blues" (ooh Lord, troubled so hard - weet je wel) liggen voor de hand, al is de full-cd van King Britt veel consequenter en klinken de songs veel ruwer; een grofkorrelige voodoo-variant op Moby's gladde aanpak.