TVDW 05/07/2026 - Robyn - Hang With Me (2010)

 

TVDW 1121. Een weekje waarin ik de artiesten van maar liefst vier - met deze erbij geteld, vijf - tvdw's aan het werk zag. Maandag Iron Maiden - goed voor twee nominaties, en eindelijk van de bucket list - en dinsdag Robyn - die met Fembot en Missing U ook al twee tvdws' op zak had en ook op de bucket list stond.

Iron Maiden won het op punten, wegens een foutloze setlist, een energieke show en een charismatische, vocaal nog steeds enorm indrukwekkende frontman. Robyn moest het eerder van momenten hebben en twijfelde voor mij net iets te veel tussen donkere electro en synthpop. Ik vond ook niet alle nummers even sterk, haar band liet ze (doelbewust) uit de schijnwerpers en haar vocale capaciteiten en uitstraling scoorde wat lager dan die van Dickinson. Althans, dat vond ik. In de pers lees ik overal vijfsterrenrecensies. Bon. 

De tvdw is wel een logische keuze. Ik keek het even na en was verbaasd dat het nummer nog niet tot tvdw schopte. Het is by far mijn favoriete Robyn-song en hij knalde vroeg in de set lekker strak uit de boxen.

Murders in the Rue Morgue
Wrathchild
Killers
Phantom of the Opera
Number of the Beast
Infinite Dreams
Powerslave
2 Minutes to Midnight
Rime of the Ancient Mariner
Run To The Hills
Seventh Son of A Seventh Son
The Trooper
Hallowed Be Thy Name
Iron Maiden
---
Aces High
Fear of the Dark
Wasted Years

Blow My Mind
Fembot
Talk To Me
Hang With Me
Ever Again
Dopamine
Honey
Life
Love is Free
Sexistential
Really Real
Love Kills
Be Mine!
It don't mean a thing
Sucker for love
Light up
With every heartbeat
---
Missing U
Call your girlfriend
Dancing on my own

TVDW 19/09/2021 - Iron Maiden - Lost in a Lost World (2021)

 

Ik kan best begrijpen dat buitenstaanders mijn liefde voor Iron Maiden afdoen als gekoketteer, maar niets is minder waar, mijnheer de rechter. Met heavy metal as such heb ik inderdaad niet zo veel, ik vind Metallica en Guns 'n Roses zelfs overschatte groepen. Maar mijn liefde voor Iron Maiden, die gaat helemaal terug tot de tijd dat ik een BASF-cassette beplakte met "Iron Maiden - heavy metal met een punkmentaliteit", de kop van een artikel die ik knipte uit de Joepie. Op die cassette stond "Killers", het tweede album van de band en eentje die ik nog steeds zonder veel nadenken in het twintig platen tellende koffertje pleur, alvorens naar een onbewoond eiland (of on a mission to Mars) te trekken.

Intussen zijn toe aan album nummer 17 - en ik denk dat ik enkel het voorgaande, "The Book of Souls", aan me liet voorbijgaan. Bij het momentele gebrek aan lange autoritten drijven zovele interessante nieuwe releases, die ik normaliter via spotify in de wagen beluister, ongemerkt voorbij. So be it. Voor het nieuwe "Senjitsu" vond ik gelukkig toch nog een geschikte autorit die dienst kon doen als luistersessie. "Senjutsu" is, om een understatement te gebruiken, aan de lange kant, maar heeft wel enkele boeiende momenten en songs in huis. Waarbij tijdens de eerste luisterbeurt Lost in A Lost World er (samen met The Time Machine en The Parchment) bovenuit stak. Episch en meeslepend, met genoeg straffe tempowisselingen, een snedige Adrian Smith  en een poëtisch coda. As the clouds all drift away now / Until we meet again.

TVDW 15/10/2017 - Iron Maiden - Wasted Years (1986)

Ja, tvdw nummer 666 en dus Iron Maiden. Nochtans ben ik trouw gebleven aan mijn principe: de tvdw is de song die in de afgelopen week wel degelijk de grootste indruk maakte. Dat afgelopen week Iron Maiden de aandacht trok, had alles te maken met een grote vinylbuit die ik uitgerekend op mijn verjaardag scheefsloeg. Een man bij ons in de buurt deed afstand van zijn (eerste zeven) Iron Maiden platen, voor ocharme één euro 't stuk.

Dus nu ben ik gradueel me door die buit aan het werken. Het debuut heb ik al een beurt gegeven, net als "Piece of mind", de plaat die ze na het succesvolle "Number of the Beast" uitbrachten. Mijn absolute favoriet, "Killers", heb ik al talloze keren vastgehad in platenwinkels en op beurzen, maar daar vragen ze steeds veel te veel voor. Nu heb ik 'm dus, en is het nog een kwestie van tijd om hem eens LUID door de boxen te laten schallen. Dat laatste is eigenlijk het probleem met dit soort platen. Mijn Rega Planar 2 draait haast dagelijks thuis, maar zo'n hardere muziek komt niet altijd gelegen bij de rest van de familie. Dan is het momentjes zoeken.

"Killers" en "Number of the Beast", "Fear of the Dark", "Powerslave" en "Life after Death" zitten nog even op hun moment te wachten, maar "Somewhere in time" moést ik al wel eens draaien. Niet dat het hun beste is, maar Wasted Years staat er wel op, en dat is beslist een van mijn top drie Maiden-songs. Opvallend trouwens - maar nu gaan we in de details en is niemand nog aan het luisteren - dat het nummer geschreven werd door gitarist Adrian Smith, terwijl veruit het gros van de Maiden-cataloog natuurlijk bij elkaar gepend werd door Harris en/of Dickinson. 't Is ook de eerste plaat van Maiden waarin (subtiel) gebruik werd gemaakt van synths. Ik heb al véél geïnspireerdere teksten geschreven, maar soit: number 666 it is. Up the Irons!

TVDW 23/02/2014 - Tygers of Pan Tang - Slave to Freedom (1980)

Dat haast kinderlijke gevoel van puur enthousiasme als je in een platenzaak, tweedehandswinkel, kringloopcenter... plots op een plaat stoot die je nooit meer dacht te vinden - ken je dat? Ik maakte het vorige week nog eens mee, toen ik op deze verzamelaar "Double Hard" stootte - een stukje vinyl waar ik inderdaad al jaren naar zocht.

Ik kocht 'm destijds als beginnend tiener, de plaat betekende mijn startpunt in het 'hardere werk'. Het was in 1981, dus niet toevallig dat op deze verzamelaar klassieke hardrock van Gillan en Black Sabbath (en zelfs Foghat) zij aan zij stond met de toen pas opkomende NWOBHM, met bands als Tygers of Pan Tang en Krokus. Enkele jaren later moet ik 'm geruild hebben, vermoed ik - hij zit alleszins niet meer in mijn verzameling.

Een grote a-ha erlebnis dus, om dit na al die jaren nog eens op een draaitafel te leggen. En me te vergapen, net zoals ik dat als dertienjarige deed, aan de hoes. Muzikaal vond ik de track van de Tygers of Pan Tang (uit hun debuut "Wild Cat") nog wel wat hebben. Typisch twin guitar werk, tempowisselingen... het is de formule die Iron Maiden in dezelfde jaren zou perfectioneren. De Tygers was geen lang leven beschoren - op hun tweede plaat zou gitarist John Sykes bij de groep komen, de man die nadien bij Whitesnake en Thin Lizzy het mooie weer zou maken. En - voor wie het wil weten - die groepsnaam? Die komt uit een boek van Brits sci-fi auteur Michael Moorcock, de man die ook Hawkwind en Blue Oyster Cult zou inspireren tot songs en samenwerkingen.

TVDW 29/08/2010 - Mezzoforte - The Venue (1984)

Afdeling fusion en jazz-funk. Het is muziek waar ik weinig zieltjes mee kan winnen in mijn vriendenkring en die op de credibiliteitsmeter amper hoger scoort dan death metal en schlagers. Dergelijke instrumentale muziek gedijt het best in bloedeloze lounge en cocktail bars, waar het in designer kledij getooid volkje zich aan 300 km/u stierlijk zit te vervelen, amuse-gueule in de hand. Als man van onwrikbare principes zijn het plaatsen waar ik me per definitie nooit begeef. Tenzij de drank gratis is en de vrouwen gewillig.

De bron van mijn liefde voor Mezzoforte (en wie weet ook de kiem van mijn liefde voor jazz-funk à la Medeski, Martin & Wood of John Scofields Überjam) is de achterbank van een Alfa Romeo, in de eerste helft van de jaren tachtig. Wie mee was op de Mission To Mars van Don Peit, kent dit verhaal. Voor de anderen: in die tijd planden mijn ouders vaak een zomertrip richting Noorwegen. En wat moet een pril tienerjongetje ocharme al doen om tijdens de lange rit richting overzetplaats Hirsthals de tijd te verdrijven? Naar muziek luisteren op de achterbank. In het pre-ipod en pre-discman-tijdperk betekende dat: even voor het vertrek grasduinen in de cassette-o-theek en er net dié BASF-tapes uithalen die verteerbaar genoeg zijn voor vader en moeder. Ergo bleven de cassettes van Kiss en Iron Maiden thuis, ten voordele van die van The League Unlimited Orchestra, The Alan Parsons Project, Jon & Vangelis en Mezzoforte.

Afgelopen week herontdekte ik met plezier Observations, een van die platen van Mezzoforte die destijds als compagnon de route fungeerde in vaders Alfa. De groepsnaam en de strakke jazz-funk doen anders vermoeden, maar Mezzoforte was afkomstig uit het barre IJsland en telt groepsleden die luisteren naar namen als Eythor en Gulli. Peu importe, als muzikanten staan ze stevig hun mannetje, een reputatie die hen onder meer tot op gereputeerde jazzfestivals als Montreux bracht. Tvdw "The Venue" is exemplarisch: een smakelijke, hapklare brok fusion.

Nog een extra zetje richting jazz-funk kwam van mijn neef Frank. Hij stuurde me het resultaat van wat nijver huis-tuin-en-keuken remixwerk: een bewerking van Rodney Franklins klassieker "The Groove". In de versie van Frank, who goes by the name of DJ Coop, is het een heerlijke laidback versie geworden. In afwachting van het moment waarop de remix op een hippe verzamelaar staat te blinken en de hele wereld hem via itunes kan kopen, geef ik als bonus nog even het origineel van Franklin.

TVDW 24/05/2009 - Panic at the disco - When the day met the night (2008)

Ook dat is opvoeden: samen met je dochter naar een video kijken rond Iron Maiden en het maken van hun 'Number of the Beast'. Dat zoiets dan net moet gebeuren in de week dat ze haar Plechtige Communie viert (en ook nog eens 12 wordt), is een leuke samenloop van omstandigheden. Aansluitend heb ik de dag nadien Killers nog eens door de ipod gejaagd, hands down mijn favoriet Maiden-album en een van mijn Desert Island Records.

Fast forward naar modern times. Kunnen bands te slim zijn voor hun eigen goed? Natuurlijk. Je kent ze ook wel: songschrijvers met een bij voorkeur kunstzinnige opleiding die Revolver, Pet Sounds en het werk van Big Star van buiten kennen, die muzikaal buiten de lijntjes kleuren en al eens een literaire quote in hun teksten durven te stoppen. Ik zeg maar wat: XTC, Barenaked Ladies, Jellyfish, Del Amitri, the Divine Comedy: stuk voor stuk voorbeelden van groepen die in hun muziek een overvloed aan geniale invalshoeken, catchy melodieën, clever wordplay en hemelse vocalen stoppen. Maar wereldsucces? Ho maar. Too smart for their own good.

Dit maar om te zeggen dat Pretty Odd van Panic At The Disco ook in dat rijtje thuishoort. Mijn vriend Scott Itter plaatste de cd helemaal bovenaan zijn 'Best of 2008' lijstje. Ik had blijkbaar weer even niet opgelet, want buiten die aardige single Nine in the Afternoon had Panic At the Disco mijn oorschelp vorig jaar niet gehaald. Inmiddels heb ik mijn schade ingehaald, om vast te stellen: inderdaad, erg fijn plaatje.

Over Panic at the Disco zelf nog iets? De groep komt uit Las Vegas, en neen, die blondine op bijhorende foto hoort niet bij de groep. Maar je moet iets doen om lezers te lokken.

http://www.sendspace.com/file/ky6zxe

TVDW 24/12/2006 - Phil Lynott - Old Town (1982)

De Ierse band Thin Lizzy scoorde in haar carrière slechts een handvol echte hits, het was vooral de legende die na de dood van flamboyante frontman Phil Lynott in omvang toenam. Tot vandaag de dag blijven vele groepen uit het hardere rockgenre schatplichtig aan de Thin Lizzy-sound. Die sound, dat is op dubbel solerend gitaarwerk gestoelde rock; een techniek die ook The Allman Brothers en Wishbone Ash onder de knie hadden. Later zouden met name Iron Maiden en Metallica er wereldwijd mee doorbreken.
Thin Lizzy was een vat vol tegenstrijdigheden. Eerste voorbeeld was de persoon van Lynott: een bastaardzoon uit Engeland die naar Ierland verkastte. Een boomlange zwarte bassist met de looks van Hendrix, die opgroeide bij zijn grootouders in Dublin. Als tekstschrijver was hij een macho die ongegeneerd stoeide met beelden uit het Amerika van cowboys en westerns, maar hij kon net zozeer iets gevoeligs over tienerzwangerschappen of zijn liefde voor Ierland neerpennen. Muzikaal had hij zowel een boon voor spijkerharde bluesrock als voor romantische Keltische ballades à la Van Morrison. De ironie wil trouwens dat Lizzy’s bekendste hit, Whiskey In the Jar, net een van de weinige covers uit hun repertoire was. En net toen de zogenaamde New Wave of British Metal in de eerste helft van de jaren tachtig de wereld veroverde, lag de groep op apegapen. Zo blijft Thin Lizzy, ook na die fatale overdosis van Lynott in 1986, een misbegrepen stuk rockgeschiedenis. Niet vergeten dat Lynott in de voor hem ‘moeilijke’ jaren tachtig, waarin zijn groep een stuurloos schip werd, wel nog even een van de grootste vergeten parels uit dat decennium schreef: de perfecte popsong Old Town - een song die de afgelopen dagen al een tiental keren op erg hoog volume door onze boxen schalde, tot groot jolijt van de driftig rondspringende kinderen. Samen met Dead or alive van John Cale en Tears Run Rings van Marc Almond is Old Town nota bene ons favoriete liedje met een trompet in. Enjoy!

http://www.sendspace.com/file/gy43e6

TVDW 05/11/2006 - Anarchic System - Popcorn (vocal) (1972)

Voor ik van wal steek, toch even jullie aandacht voor Iron Maiden. Mijn goeie online overseas friend Scott 'Dr. Music' Itter en ik lieten ons eens lekker gaan in een parallel, maar los van mekaar geschreven review van Maiden's laatste plaat. Iron Maiden, ik weet het. Het valt niet te verklaren. Anyway: check out http://www.areuonsomething.com/reviews_maiden.html. En while you're at it, geef de dokter ook een bezoekje op zijn eigen website http://www.DrMusic.org. voor onder meer nieuwe releases, recensies van cd's en live shows en zelfs een kleine trivia muziekquiz.
Maar ik wou het deze week vooral hebben over muziekblogs. Zoals de mijne, ja, al is deze met een bescheiden bijdrage van een, euh wekelijkse, bespreking van een Topper van de Week slechts klein bier met wat je allemaal op het net terugvindt. Zo zijn er muziekblogs die klakkeloos en zowat dag na dag rijen en rijen albums op het net gooien - zonder enige persoonlijke noot van appreciatie van de blogeigenaar of wat dan ook. Wat die mensen bezielt om zoiets te doen, mag Joost weten. Het lijkt me weinig plezierig om al die cd's te rippen en beschikbaar te stellen, zonder wat voor feedback dan ook. Raar.
Dan liever de gespecialiseerde(re) blogs waar je echte muziekliefhebbers aan het woord krijgt, die hun liefde voor muziek willen delen. Vaak gaat het om obscure muziek, die zelfs niet zelden niet op cd te verkrijgen is. Zo stootte ik bij toeval voorbije week op http://www.wiels.nl/blog. En de brave man in kwestie kwam op de proppen met "Popcorn", een singletje dat ik nog al te goed kende van vroeger, in de platenbak van mijn ouders. Nu moet je weten dat mijn ouders best een boeiende platencollectie hadden, maar veel pop en rock zat er niet tussen. Mahalia Jackson, Trini Lopez, Jim Reeves, Edmundo Ross, Harry Belafonte, wat kleinkunst - dat herinner ik me, maar pop en rock waren toch een brug te ver. Popcorn vormde een rare uitzondering op de regel. Het singletje was overigens wel degelijk Popcorn in de versie van Anarchic System - zelfs met identiek dezelfde hoes als hierboven afgebeeld (naar een foto van de uitvoerders heb ik ook gezocht, maar niets kunnen vinden). Aangespoord door de herontdekking (dank dank, Wiels.nl voor de post!) ging ik nog wat verder snuisteren en stelde vast dat achter dat ogenschijnlijk banale early electronica deuntje een heel verhaal schuil gaat. Over de schrijver ervan, bijvoorbeeld, ene Gershon Kingsley, een jood die in '38 als jong broekje net voor de Kristalnacht Duitsland ontvluchtte en later als muzikant/componist Broadway-musicals, opera's en filmscores zou schrijven en samenwerkte met o.a. John Cage, Philip Glass en synth-pionier Jean-Jacques Perrey. Eentje met een gevoel voor humor trouwens, die Kingsley.
"When I die, maybe I'll have an electronic tombstone with a television monitor so that people visiting my grave can push a button and my face comes on the screen: 'Hello -- nice of you to come! What would you like hear -- Popcorn?' If it's solar powered, maybe it could last for eternity", lees ik ergens in een interview met de man. Popcorn zelf, de song, telt wereldwijd ruim vijfhonderd coverversies, o.a. van Ben Folds, de Strangers (Popcorn werd dan "Dikke Jet") en Aphex Twin.... Het Franse groepje Anarchic System wist zich in 1972 te onderscheiden door de eerste te zijn die wat tekst op het voorheen instrumentale nummertje plakte. Een fluttekst en dan nog weinig toonvast gebrald, maar kom - leuk genoeg alleszins om hier als Topper van de Week te dienen. En het laatste woord van deze, toegegeven erg lange 'post' (wie houdt me tegen?), is voor mijn moeder die in een e-mail (ja, mijn moeder is best nog hip) volgende verklaring gaf voor dat ene, erg a-typische vinylsingletje in de platenbak: "Popcorn ken ik best; dit hoesje zegt me ook wat en pa eveneens! Hoe we eraan kwamen?
Na het pijnigen van de hersenen denken we dat we dit singletje ooit kochten nadat we in de elementaire
danscursus, die we in langvervlogen tijden volgden, en waarin we als intermezzo een gezelschapsdans moesten
uitvoeren. Popcorn zou dan de muziek zijn waarop we die dans uitvoerden!"

http://www.sendspace.com/file/edo20b

TVDW 26/03/2006 - Rainbow - A light in the black (1976)

Eindelijk, waar blééf die foute hardrock dan toch? Wel, zie hier en 't is meteen een flinke kluit: ruim 8 minuten vintage stuff uit de oude doos. Het voorbije weekend stond dan ook, met dank aan mister Gillis (Maryland calling!), grotendeels in het teken van een muzikale trip down memory lane (helemaal terug tot zelfs het "Beatles '65" album!). Maar deze TVDW is natuurlijk andere koek. Blackmore liet Deep Purple midden jaren zeventig versplinteren en startte Rainbow op met Ronnie James Dio, de rattenkop met een van de meest bepalende stemmen uit de hardrock (... die ook "Love is All" van Roger Glover inzong - zie midden op de foto). Met Dio als tekstschrijver naast zich vond Blackmore zijn dada: lange songs die je onderdompelen in een wereld van heksen, middeleeuwse kastelen, draken en druïdes... Het zou een voorbode zijn of things to come, want Na Rainbow (en een kortstondige terugkeer naar Deep Purple) zou Blackmore's Night ontstaan, een raar project waarin Blackmore en zijn vrouw Candice Night een bizar soort van renaissance--folk-hardrock in het leven roepen (om te lachen met de vlindertjes: check de zweverige website www.candicenight.com). Terug naar "Rising", dat memorabele tweede album van Rainbow, opgenomen in de befaamde Musicland Studio in München in een productie van de hardrock producer bij uitstek: Martin Birch (zie ook Sabbath, Purple, Whitesnake en de beste Iron Maiden-albums). Raar hoe het geheugen werkt: Rising hoorde ik meer dan vijftien jaar terug voor het laatst, maar dit weekend herkende ik meteen hele lappen muziek bij herbeluistering van de remastered version. Het album opent met een lange synth-intro die wel een doorslag lijkt van "Fly Like An Eagle" (Steve Miller Band) waarna Blackmore zijn Strat laat galopperen doorheen "Tarot Woman". Het zesde en laatste nummer is de echte klepper van de plaat; vooral in de instrumentale break van drieënhalve minuut ontbindt de groep al haar duivels. Ingrediënten: vette synths, het soort van donderende drumwerk (courtesy of de intussen overleden Cozy Powell - zie rechts op de foto, we zagen hem ooit nog live aan het werk in Leffinge, in de bluesband van Peter Green!) waarvoor de Britten het adjectief 'ferocious' uitvonden, en évidemment het onvergelijkbare melodieuze soleerwerk van Blackmore. This is the stuff that separates the boys from the men.