TVDW 26/08/2012 - Ben Westbeech - Something for the Weekend (2011)

De receptuur voor een Topper Van De Week? Het is er niet één, het zijn er meerdere, een heel kookboek vol. Maar het receptje, zoals toegepast door Bristol-bleekscheet-funker Westbeech, dat werkt alleszins.

Een smooth as fuck productie, die losjes surfend op je oorsmeer jouw gehoor binnenglijdt? Check. Een boterzachte vocal? Check. Die van Westbeech komt uit het straatje waarin ook Jamiroquai woont. Een lekkere groove die je meteen bij je nekvel grijpt? Check. Deze hier valt fijn te mixen valt met Gil Scott-Heron's The Bottle. Een origineel synth geluidje? Check. In dit geval klinkt de synthesizer van bij het begin alsof hij net tussen de deur heeft gezeten.

En een Moment - zo'n wending in de song, pakweg halfweg, die je nog verrassen kan, net als je denkt: oké, ik heb 'm nu wel? Check. Luister in de tvdw naar dat trompetje. Dat is zo'n Moment. Om een gelijkaardig geslaagd trompetje-in-dansplaat voorbeeld te hebben, moeten we al terug gaan naar de Giorgio Moroder-productie Fly Too High van Janis Ian. Maar dit terzijde. Westbeech is trouwens ook live erg de moeite, zoals ik enkele jaren terug kon vaststellen in het Depot. Maar dit terzijde. Westbeech scoorde naar aanleiding van dat concert zijn allereerste tvdw, in 2007. Maar, u raadt het al, ook dat is terzijde.

Het leven is in hoofdzaak een aaneenschakeling van terzijdes.

TVDW 10/08/2008 - Albert Hammond - Sweet Defector (1982)

Ze staan broederlijk net onder mekaar op mijn iPod playlist. Nu ja, 'broederlijk' is wat ongelukkig gekozen, want het gaat om vader en zoon. Ik weet nog niet meteen of "Como te llama?" van Albert Hammond Jr. - bekend van bij the Strokes - een hoogvlieger is, daarvoor moet ik 'm nog wat luisterbeurten geven. Maar dat papa met de tvdw ging lopen, stond al eerder deze week vast.
In een nostalgische bui - I'm a sucker for nostalgia - dook ik vorige week nog eens in mijn verzameling cassettes. Jazeker, cassettes - prehistorische geluidsdragers, this side of Jurassic Park. Zo werd onder meer een groene Philips C60 op archeologisch verantwoorde wijze opgedolven. Een tape waarop ik lang geleden in een impulsieve bui een hele lap hitparade integraal opnam, inclusief de jingels (een robotachtige stem die de metaalachtige kreet "een top 30 klimmer!" uitstoot) en een bloedserieuze commentaarstem van de toenmalige dj (bij de enorm ernstig gedeclameerde teksten stel ik me een Jan Becaus-achtige figuur in stropdas voor). Het betrof de BRT Top 30, editie eerste week augustus 1983 - dus exact 25 jaar oud (!). Heerlijk om terug te horen: Man Mountain van Bow Wow Wow, kitsch van Audrey Landers, maar toch ook heel wat grote namen in de top Tien. Bowie en Michael Jackson bijvoorbeeld. En The Star Sisters natuurlijk!
Ook in mijn doos met cassettes herontdekt en na al die jaren in het TEAC-cassettedek gestopt: een zilvergrijze Scotch C-90, met spullen uit 1982: Hall & Oates, Marvin Gaye, Patrick Cowley, de onvermijdelijke Yazoo en Simple Minds - aah, a time warp if ever I had one.
Temidden hiervan: ook een Alan Parsons-achtige song die me al die jaren onbekend bleef. Destijds niet opgeschreven op de kartonnen inlay bij de cassette, en nooit geweten om wie het ging. Tot nu natuurlijk: de moderne technologie staat voor niets. Even wat lapjes lyrics ingeven op Google, en al snel ontvouwde het mysterie zich. Het bleek dus om Albert Hammond te gaan, kerel die ik enkel kende van die drie mellow seventies hits "It never rains in Southern California", "the Free Electric Band" en "I'm a train". Even langsgaan op 's mans website leert dat Hammond Sr. wel meer in de pen had. De originele versies van "Don't turn around" en "The air that I breathe" bijvoorbeeld, en het samen met Janis Ian geschreven, wondermooie "The other side of the sun". Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat hij ook dat absolute gruwelijke "We built this City" schreef voor Starship; een absoluut dieptepunt in de Westerse Beschaving...

Oké, ik wist nu wel dat Albert Hammond de man was, maar zou het niet aardig zijn om ook die song zelf - en eventueel de bijhorende lp - te pakken te krijgen? Een berekende gok bood de oplossing: mailtje droppen bij blog-genoot http://coco-vinyl.blogspot.com met de vraag of hij die plaat niet zou hebben. Wonderlijk: de lp stond een dag later al online in de aanbieding, inclusief heerlijke vinyl scratches. Thx, coco! Het resultaat: de oogst die ik deze week aanbied: "Sweet Defector", dat geheimzinnige liedje van weleer, dat eindelijk thuis komt - een kwarteeuw na datum.

http://www.sendspace.com/file/qhc80l