TVDW 16/04/2023 - The Knack - Mr. Handleman (1980)

 

TVDW 953. Ze lijken - in beeld én geluid én attitude - wel de peetvaders van die übercoole gitaarkerels die later zouden komen, The Strokes. The Knack wordt in vele muziekboeken steevast in één adem genoemd met de disco demolition en de disco backlash; bewegingen die eind jaren zeventig een scharnierpunt in de pop vormden. De song werd zowat lijnrecht tegenover Le Freak van Chic gezet - twee kampen, de toekomst en het verleden, de geloofwaardigheid versus de platte commercie. Althans voor het grote publiek, want de critici sabelden The Knack al snel neer: te arrogant - de band had bij wijze van stunt beslist om niét met de pers te praten - en te vrouwonvriendelijk in de teksten.

The Knack als vaandeldragers van de rock, strijdend tegen disco, was natuurlijk langs alle kanten een overtrokken vergelijking. Powerpop was er heus al wel voor The Knack in 1979 My Sharona uitbracht (- kijk maar naar de catalogus van The Kinks, waarvan The Knack een song coverden). En disco stierf heus niet op dat moment en trok nog een heel eind de jaren tachtig in. 

Omwille van het grote succes van het debuut en het feit dat de groep bij critici niet in de bovenste schuif lag, werd The Knack's tweede album (met de heerlijk prikkelende titel "... But the little girls understand") van bij de release al neergesabeld. Jammer eigenlijk, want die tweede plaat is bij momenten even krachtig. Net als het debuut in een productie van Mike Chapman, een man die na zijn veelvuldige songschrijverij voor The Sweet en Suzi Quatro en zijn productie voor Blondie ("Parallel Lines"!) wel wist hoe je krachtig én poppy kon zijn. True, tekstueel is het er vaak wel redelijk over, maar dat kan de tvdw-nominatie (de tweede van de groep trouwens) niet tegenhouden. Overigens een nummer dat prima te plakken valt aan Mr. Tough van Yo La Tengo, maar dit terzijde.

TVDW 10/08/2008 - Albert Hammond - Sweet Defector (1982)

Ze staan broederlijk net onder mekaar op mijn iPod playlist. Nu ja, 'broederlijk' is wat ongelukkig gekozen, want het gaat om vader en zoon. Ik weet nog niet meteen of "Como te llama?" van Albert Hammond Jr. - bekend van bij the Strokes - een hoogvlieger is, daarvoor moet ik 'm nog wat luisterbeurten geven. Maar dat papa met de tvdw ging lopen, stond al eerder deze week vast.
In een nostalgische bui - I'm a sucker for nostalgia - dook ik vorige week nog eens in mijn verzameling cassettes. Jazeker, cassettes - prehistorische geluidsdragers, this side of Jurassic Park. Zo werd onder meer een groene Philips C60 op archeologisch verantwoorde wijze opgedolven. Een tape waarop ik lang geleden in een impulsieve bui een hele lap hitparade integraal opnam, inclusief de jingels (een robotachtige stem die de metaalachtige kreet "een top 30 klimmer!" uitstoot) en een bloedserieuze commentaarstem van de toenmalige dj (bij de enorm ernstig gedeclameerde teksten stel ik me een Jan Becaus-achtige figuur in stropdas voor). Het betrof de BRT Top 30, editie eerste week augustus 1983 - dus exact 25 jaar oud (!). Heerlijk om terug te horen: Man Mountain van Bow Wow Wow, kitsch van Audrey Landers, maar toch ook heel wat grote namen in de top Tien. Bowie en Michael Jackson bijvoorbeeld. En The Star Sisters natuurlijk!
Ook in mijn doos met cassettes herontdekt en na al die jaren in het TEAC-cassettedek gestopt: een zilvergrijze Scotch C-90, met spullen uit 1982: Hall & Oates, Marvin Gaye, Patrick Cowley, de onvermijdelijke Yazoo en Simple Minds - aah, a time warp if ever I had one.
Temidden hiervan: ook een Alan Parsons-achtige song die me al die jaren onbekend bleef. Destijds niet opgeschreven op de kartonnen inlay bij de cassette, en nooit geweten om wie het ging. Tot nu natuurlijk: de moderne technologie staat voor niets. Even wat lapjes lyrics ingeven op Google, en al snel ontvouwde het mysterie zich. Het bleek dus om Albert Hammond te gaan, kerel die ik enkel kende van die drie mellow seventies hits "It never rains in Southern California", "the Free Electric Band" en "I'm a train". Even langsgaan op 's mans website leert dat Hammond Sr. wel meer in de pen had. De originele versies van "Don't turn around" en "The air that I breathe" bijvoorbeeld, en het samen met Janis Ian geschreven, wondermooie "The other side of the sun". Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat hij ook dat absolute gruwelijke "We built this City" schreef voor Starship; een absoluut dieptepunt in de Westerse Beschaving...

Oké, ik wist nu wel dat Albert Hammond de man was, maar zou het niet aardig zijn om ook die song zelf - en eventueel de bijhorende lp - te pakken te krijgen? Een berekende gok bood de oplossing: mailtje droppen bij blog-genoot http://coco-vinyl.blogspot.com met de vraag of hij die plaat niet zou hebben. Wonderlijk: de lp stond een dag later al online in de aanbieding, inclusief heerlijke vinyl scratches. Thx, coco! Het resultaat: de oogst die ik deze week aanbied: "Sweet Defector", dat geheimzinnige liedje van weleer, dat eindelijk thuis komt - een kwarteeuw na datum.

http://www.sendspace.com/file/qhc80l