Monday, December 12, 2005

TVDW 11/12/2005 - Kate Bush - Nocturn (2005)

Kate Bush, de Greta Garbo van de popmuziek, is er door de jaren heen in geslaagd om een volstrekt uniek oeuvre uit te bouwen, op haar eigen tempo, zonder noemenswaardige flops en zonder enige compromissen. This woman's work is gekenmerkt door een onvergelijkbaar soort van tijdloze popmuziek, waarbij het woord 'pop' in feite al te triviaal klinkt. Slechts voor weinige artiesten geldt eenzelfde omschrijving. Peter Gabriel, Enya, Steely Dan come to mind, maar een dozijn voorbeelden geven is vermoedelijk al teveel gevraagd. 'Kate Bush'-muziek, dat zijn feëerieke, sfeervolle, poëtische, beeldrijke soundscapes, met nadrukkelijke percussie, creatieve pianolijntjes en natuurlijk centraal in de mix die engelachtige, expressieve sopraan. De pers cultiveert graag het kluizenaarsschap van Kate Bush, al was het maar om een parallel te kunnen trekken tussen de mystieke muziek en het mystieke leven van de artiest zelf. Of Kate Bush inderdaad die wereldvreemde elf is, weten we niet. Ze is mogelijk mensenschuw (ze ondernam slechts één tournee, eind jaren zeventig) en van teveel productiviteit kan je haar ook bezwaarlijk verdenken. Na drie eeuwen stilzwijgen komt ze nu eindelijk nog es met nieuw werk - al presenteert ze met het opus Aerial wel meteen een dubbelalbum. Het is een hele boterham en niet alle tracks zijn even geslaagd. Met name als Bush thema's dicht bij huis bezingt, zoals in de madrigaal ter ere van haar zoontje Bertie, wordt de boel al eens te klef. Maar de finale, de vier laatste tracks op cd 2, zijn weergaloos mooi, met pompende bassen, elegante flamencogitaren en stevige elektrische gitaren, een barok en wijds geluidspalet, een voortdenderend ritme. Die ingrediënten zitten nog het meest uitgesproken in "Nocturn", dat als bladerdeeg laagje per laagje wordt opgebouwd en afsluit met eenzelfde overweldigende kracht als in haar bekende "Cloudbursting". Een machtige draaikolk van een song. Oh ja, zullen we afsluiten met een leuk weetje? Kate Bush verjaart op dezelfde dag als Emily Brönte, de schrijfster van Wuthering Heights. Toeval bestaat niet.

Labels: , , ,

8 Comments:

Anonymous DeLa said...

"Argumentatie volgt"... maar goed ook, want Kate Bush, dat verdient wel enige uitleg, Koop!
Ik ben nog altijd niet bekomen van de 624 keer dat ik Wuthering Heights heb gedraaid toen ik nog veel jonger was. Ik ben er zelfs het boek door gaan lezen en dat was niet zo'n goed idee - er moest een bespreking van met een overzicht van de personages. Een volledige A3 had ik nodig.

2:45 AM  
Blogger Shamrockske said...

SLIK! Koop en Kate Bush??? Overdaad aan gluhweinn of gewoon de kerstsfeer ?

5:59 AM  
Blogger Shamrockske said...

wow, zelfs enya krijgt eervolle vermelding... het houdt niet op! Koop zit duidelijk al in de kerstsfeer

2:33 AM  
Blogger Koop said...

toch even voor alle duidelijkheid toevoegen dat mijn vermelding van Enya geen persoonlijke appreciatie inhoudt. Meer nog: ik kan dat kind en haar zweverig new age gezwets niet HOREN. Maar toegegeven, ze blijft consequent in het scheppen van haar muzikale universum, en daar had ik het net over.

3:51 AM  
Blogger P. Leno said...

Niets tegen Kate Bush, ik ben er ooit ook een fan van geweest ( zo'n 15 jaar geleden ). Maar times change. Geef mij nu maar W. Is meer fun.

2:38 AM  
Blogger Koop said...

dat hooghartige "15 jaar geleden was ik ook fan, been there done that...." je begint als Serge Simonart te klinken, Peit!

2:42 AM  
Blogger P. Leno said...

Oh, ja, nog vergeten te zeggen. 17 jaar geleden was ik gedurende een maand ook fan van Iron Maiden. En nog straffer, 18 jaar geleden was ik gedurende drie maand fan van Yes !!

9:28 AM  
Anonymous DeLa said...

Goed, zwaar na datum dan eindelijk de argumenten gelezen.
We zullen ze eens meenemen uit de bib.

2:08 AM  

Post a Comment

<< Home