TVDW 31/06/2019 - Michael Franks - Chain Reaction (1977)

Je hebt zoetgevooisde stemmen. Paul Simon heeft er een. James Taylor ook. En dan heb je Michael Franks. De professor of cool. Niemand zingt op die schijnbaar moeiteloze, vrouwelijke, fluwelen manier als Franks. En hij heeft plaat na plaat een soort van jazzy softrock universum gevonden dat er wonderwel bij past. De tvdw komt uit zijn derde plaat, "Sleeping Gypsy". Enkele van de Crusaders spelen er op mee, en de productie is in handen van nog zo'n meester in subtiliteit en stijl: Tommy LiPuma.

TVDW 13/09/2009 - Michael Franks - When the cookie jar is empty (1978)

Mocht ik me willen profileren als hip, bij de tijd en cutting edge, moest ik hier natuurlijk hier een tvdw posten van Speech Debelle. De jongedame uit Zuid-Londen won vorige week de prestigieuze Mercury Prize. Ze won het in de shortlist ondermeer van de ook in deze kolommen opgedoken La Roux - wat ik trouwens best kan begrijpen. La Roux brengt nu eenmaal niet echt vooruitstrevende pop, wel integendeel. En de Mercury Prize heeft, met afgelopen winnaars als Roni Size, Artic Monkeys, Talvin Singh, Portishead en Dizzee Rascal, toch een neiging om meer vooruit dan achterom te kijken.

Ik heb de winnende cd 'Speech Therapy' een paar spins gegeven, en toegegeven: best aardig, die mix van streetwise rap en veelal akoestisch klinkende instrumenten als piano, gitaar, gortdroge (echte) drums en een verdwaald trompetje. Maar Speech Debelle rapt met hetzelfde door en door Britse slang dialect, waarvan ook Mike Skinner van The Streets of Kate Nash zich bedienen. Ook al geeft zulke tongval hen ongetwijfeld tonnen street cred, ik hoor het niet graag.

Deze week heb ik me zeker zo goed geamuseerd met een compilatie-cd van Michael Franks. Eindelijk, want die Franks sluimert al lang rond in mijn hersenpan, onder de categorie 'ooit eens te checken'. Nadat ik op Classic 21 nog zo'n pareltje van hem hoorde, het aan Antonio Carlos Jobim opgedragen 'Down in Brazil', besloot ik me eindelijk in de man te verdiepen. Franks grossiert in typisch West-Coast smooth, soft spoken, sassy jazz - een laidback variant op Steely Dan. Hij werkte samen met diverse grootheden, van Toots Thielemans over drummers Steve Gadd en Rick Marotta tot David Sanborn. De tvdw is exemplarisch voor Franks' stijl: schijnbaar losjes uit de pols gespeelde, bijzonder relaxte afternoon jazz, met subtiele klasse en een heerlijk gladde groove.

http://www.sendspace.com/file/r376x2

Nog een bonus? Welaan dan, omwille van de verjaardag, zaterdag, van mijn vrouw - "the sparkle in her eyes, keeps me alive". Een song van Level 42, dan? Neen, liever een opmerkelijke coverversie die ik afgelopen week opraapte. Laten we er een kwisje van maken - wie herkent, zonder te googlen, de uitvoerder(s)?

http://www.sendspace.com/file/i9xvmk

TVDW 27/04/2008 - Rupert Holmes - Get Outta Yourself (1979)

Even melden dat ik de afgelopen weken regelmatig naar de nieuwe Whitesnake heb geluisterd. (geen reactie)
Wil er iemand weten wat ik van de plaat vond? (een oorverdovende stilte)
Nu ja, hij is hier te vinden:
http://the-m-files.com/reviews_whitesnake.html

Over naar de tvdw dan maar.

I was tired of my lady
We'd been together too long
Like a worn-out recording
Of a favorite song

Misschien bestaan er nog betere openingslijntjes van songs, maar het zullen er niet veel zijn. 'Escape' blijft het voorbeeld van een perfecte popsong met perfecte tekst en perfect gebracht. Maar veel meer dan opvolger 'Him' kende ik niet van Holmes. Tot ik deze week de twee bekendste albums van de man ontdekte en met plezier beluisterde. Platen die mooi thuis zouden horen in een mixtape met pakweg Boz Scaggs, Michael Franks, Harry Nilsson, Randy Newman, Billy Joel (het heerlijke Summer Highland Falls, bv.) en Steely Dan.

Al googlend ontdek je nog wat leuke trivia over de man met de geeky bril.

- Oorspronkelijk heette de song gewoon 'Escape'; het was pas toen de song het toevoegsel (The Pina Colada Song) kreeg, dat de jackpot rinkelde. Het nummer zou in de VS de laatste nummer 1 hit van de seventies worden.
- Holmes trok de studio in met de zinssnede 'if you like Humphrey Bogart' en besloot slechts op het laatst om dit te vervangen door 'if you like Pina Colada'.
- Holmes schreef enkele hitsingles voor seventiegroep The Buoys (geen typfout), o.a. Give up your guns en Timothy (een van de weinige hitsingles met kannibalisme als onderwerp) deed verder studiowerk en schreef songs voor o.a. The Drifters, Barbra Streisand en Gene Pitney, en was producer bij The Sparks. In '86 schreef hij de hitsingle 'You got it all' voor The Jets, een nummer dat in 2000 gecoverd werd door Britney Spears op haar album Oops I did it again.
- Holmes is inmiddels een schrijver van succesvolle toneelstukken en tv-series. Zijn roman Where The Truth Lies werd verfilmd door Atom Egoyan.
- citaat, over het allesoverheersende succes van 'Escape': "Wat ik ook uitvreet in de rest van mijn leven, op mijn grafzerk zal sowieso een grote ananas staan"
- Naar verluidt vindt Holmes de muziek van Whitesnake maar niks.

Intussen: geniet van Get outta yourself, geplukt uit dat hitalbum Partners in Crime, met die laidback groove, en een merkwaardige solo tegen de drie minuten grens.


http://www.sendspace.com/file/1229jk