TVDW 12/02/2017 - Moon Martin - Aces with you (1982)

Ik heb intussen, sinds mijn Grote Vinyl Inhaalbeweging, vier van zijn platen, enkel het debuut uit 1978 zoek ik nog. Moon Martin is een beetje het bebrilde, tien jaar jongere nerdy broertje van JJ Cale. Beide verstaan de kunst om schijnbaar simpele, maar mooie popliedjes te schrijven. Achteloos, laconiek, understated. Veel succes boekte Martin niet, maar binnen de industrie wisten enkele schrandere kerels wel dat de pipo aardig schrijven kon. Robert Palmer bracht zijn Bad Case of Loving You richting hitparade, en ook Mink Deville maakte een bekende(re) versie van Martins Cadillac Walk. De tvdw is zo'n typische Moon Martin, eentje die je als het ware terug in de tijd katapulteert, naar de tijd van pakweg de Everly Brothers of Buddy Holly en de manier waarop die toen eenvoudige maar mooie deuntjes maakten.

TVDW 17/03/2012 - Boz Scaggs - Sunny Gone (2013)

Hij zou het recept voor gehaktballen in tomatensaus kunnen inzingen, en het zou nog altijd soulvol klinken. Om maar te zeggen: net als Daryl Hall kan Boz Scaggs bij ons weinig verkeerd doen. Eenmaal we wisten dat zijn nieuwste plaat "Memphis" opgenomen werd met Steve Jordan als producer, zaten we al helemaal op het puntje van onze stoel. Jordan is de man die zowel bij de albums van Keith Richards (het foutloze "Talk is Cheap") als John Mayer voor zulke warme gloed zorgde.

Het resultaat is inderdaad een warme, van soul druipende plaat, waarop Scaggs zijn tanden zet in nummers van Mink DeVille, Al Green en Steely Dan. En, om aan te tonen dat hij het zelf nog steeds in de vingers heeft, plaatst hij naast die uitgelezen covers ook twee zelfgeschreven nummers , die qua sfeer en klasse naadloos aansluiten bij de rest. De tvdw is er een van.

TVDW 16/08/2009 - Mink DeVille - Slow Drain (1980)

In de dagen vlak na het heengaan van Willy DeVille gaf ook mijn ipod de geest. Hij heeft zijn dienst wel bewezen, van februari 2006 tot nu, we mogen niet klagen. Gelukkig kon ik de iPod van oudste dochter Elien, die nog op chirokamp is, even lenen. Ik pompte 'm prompt vol met allerlei Willy en Mink DeVille albums, waar ik zowat de hele week zoet mee was. Enige zijstap die ik me permitteerde, was Wave Machines. Leuk nieuwe groepje (ik lees op internet ergens de omschrijving 'lo-fi new disco', wat moet een mens daar weer mee) maar om een tvdw weg te kapen, moet ik die cd toch nog wat extra spins geven. Oh ja, en als ik zestien was geweest, had ik de nieuwe van De Jeugd van Tegenwoordig voorgedragen als tvdw. Amaai, wat een vétte plaat!

Het herontdekken van Le Chat Blue, Return to Magenta, Where Angels Fear to Tread, Coup de Grace en Miracle leverde heel wat luisterplezier op. Op de eerste platen lijkt DeVille wel een hispano-geïnspireerd halfbroertje van Bruce Springsteen. Dezelfde voorliefde voor klassieke songschrijvers als Arthur Alexander, Doc Pomus en andere Brill Building liedjesmakers, dezelfde mix van rauwe rock uit de straten van NYC en hyperromantische soul à la Ben E. King & the Drifters. Na die eerste, krachtige platen had DeVille het wat moeilijker; tot hij zich heroriënteerde richting New Orleans en met een muzikale gumbo kwam die makkelijk langs die van Dr John kan liggen. Liever dan te gaan voor een van zijn klassiekers (Storybook story, Spanish Stroll, Demaciado Corazon) pik ik als tvdw een onweerstaanbaar niemandalletje uit Le Chat Blue, de derde plaat die onder de naam Mink DeVille werd uitgebracht.

http://www.sendspace.com/file/c1qy20