TVDW 12/02/2012 - Etienne Daho - Paris Ailleurs (1991)

Tussen 1981 en 1989 hield ik een eerste reeks tvdw's bij. Versie 1.0, laten we zeggen, of de analoge reeks - in vergelijking met de digitale reeks van 2005 tot nu. Ik noteerde wekelijks een persoonlijke 'topper' in een schriftje. Aan het eind had ik er acht van. En kijk, op 3 mei 1987 was er een tvdw voor Whitney Houston. Gek, maar ik herinner het me alsof het gisteren was. Hoe vriend en mede-Kapelstraat-boy Frank de maxi-single van I wanna dance with somebody opzette en ik die heerlijk scheurende synths van Narada Michael Walden voor het eerst door de boxen, euh, scheurden. Vele jaren later zouden Frank en ik samen naar Whitney gaan kijken in het Sportpaleis. Het was ten tijde van My Love is Your Love, een van de laatste leuke singletjes van haar - en eentje dat ze cadeau kreeg van Wyclef Jean (Fugees). Als ik het me nog goed herinner werd het concert geen onverdeeld succes, eerder eentje met af en toe een leuk moment en voor de rest veel Amerikaanse Las Vegas toestanden. Hoedanook, RIP Whitney.

Deze week viel het tvdw-moment te rapen in de lokale bib, op zaterdagmorgen. De uitverkoop zorgde dat ik thuis kwam met boeken van Ishiguro, Coupland, Easton Ellis, Dali, Barnes en Ben Elton, en met een zestal cd's. Een verzamelaar van Hall & Oates (heb al alles van die mannen in huis, maar kom), een ouwertje van Yes, een verzamelaar van Cannonball Adderley, de prima "Classic Jazz Funk Mastercuts" vol. 1 tot 3 én "Paris Ailleurs".

Die laatste is vermoedelijk mijn favoriete plaat van Etienne Daho, ik leerde 'm kennen bij het jaar van de release ervan. Ik vervulde toen mijn legerdienst, en Classic 21 - toen nog Radio 21 - plukte veelvuldig uit de plaat. Des Attractions Désastre, Saudade, Comme un Igloo en Un Homme à la Mer: vier radiohits die tot het beste behoren van Daho; een artiest die ik altijd als een Franse equivalent van Bowie heb gezien. Even stijlvol, altijd klaar om iets nieuws te proberen en om trends voor te zijn dan wel bij te treden. Het album "Paris Ailleurs" is vermoedelijk het meest internationaal klinkende uit Daho's discografie. Het werd opgenomen in New York en de befaamde Uptown Horns (zie ook J. Geils Band e tutti quanti) spelen er op mee. De tvdw, het slotnummer van de plaat, is meer een groove dan een song, en een prima voorbereiding op het komende weekje vakantie in Frankrijk. Puurs Ailleurs.

TVDW 02/10/2005 - Tommy Bolin - Savannah Woman (1975)

Eén van mijn favoriete tijdverdrijven is het bezoeken van tweedehandszaken als Troc, de kringloopwinkels of de Koopjeskrant-winkel. Meestal om voor een appel en een ei wat boeken scheef te slaan, of wat leuk speelgoed. Muzikaal valt er zelden iets te rapen in deze winkels, tenzij je op zoek bent naar - flink beduimelde - vinylexemplaren. Qua cd's is de oogst meestal mager, al blijf ik toch wel érg content dat ik een paar jaren terug de moeilijk vindbare cd's "SKY I" en "SKY III" voor een prijsje meegraaide in één van deze winkels. Enkele weken terug was het terug bingo: ik stootte op een cd van Tommy Bolin. Het bleek te gaan, zo leerde websearch later, om 's mans solodebuut "Teaser" uit 1975. En het bleek een goeie gok om de cd mee te nemen. Niet enkel staan er fantastische muzikanten te pronken op het album (Jeff Porcaro, nog voor hij Toto oprichtte, en Narada Michael Walden op drums, en verder o.a. David Sanborn, Phil Collins, David Foster en Jan Hammer) maar ook omdat Bolin er een onwaarschijnlijke diversiteit aan de dag legt. Hij brengt jazzrock, reggae, een ballad die kan wedijveren met wat Elton John in die tijd deed, en wat lichtvoetige gitaarriedeltjes à la JJ Cale. Een verrassing voor mij, die de naam van Tommy Bolin enkel associeerde met Deep Purple (Bolin verving Blackmore op het DP-album Come Taste The Band). Websearch leerde me echter dat Bolin veel meer pijlen op zijn boog had, dan enkel het rammen op gitaar. Zo speelde hij mee bij The James Gang (ter vervanging van Joe Walsh, toen die naar de Eagles vertrok) en, nog veel belangrijker en verrassender, had hij een groot aandeel in het absolute jazzrock-meesterwerk "Spectrum" van Billy Cobham. Dat Bolin ondanks dat alles geen grote naam werd en eerder een cultstatus verwierf, heeft alles te maken met zijn noodlottige leven: in december 1976 stierf hij aan een overdosis. Hoedanook: 1,5 euro voor een trouvaille als dit, this can't go wrong!